Se connecterPartager
7
Date de publication:
2026-10-24 18:50:16Summer : เราเลิกกันแล้ว
เธอพิมพ์ต่อ
Summer : เลิกติดต่อมาสักที
คราวนี้ฝั่งตรงข้ามเงียบไปนานกว่าเดิม
ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏ
Lee Hyung : แต่พี่ยังรักซัมเมอร์นะ
แล้วตามมาด้วยอีกข้อความ
Lee Hyung : เจอกันครับ
ซัมเมอร์อ่านประโยคสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนกดดับหน้าจอ
“จะมาทำไม…”
เสียงของเธอเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ
เมื่อไม่มีข้อความใหม่เข้ามารบกวน ความทรงจำกลับเริ่มทำหน้าที่ของมันแทน
เกาหลี
งานเลี้ยง
ร้านอาหารที่ต้องคอยเลือกมุมที่ไม่มีคนสนใจ
การเดินห่างกันเวลามีผู้คนเยอะ
แสงแฟลช
ข่าวลือที่เกิดขึ้นได้เพียงเพราะรูปไม่กี่ใบ
รวมถึงตัวเธอที่ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับโลกของลีฮยองทีละนิด
ตอนอยู่ในความสัมพันธ์ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากนัก
จนเมื่อออกมาจากตรงนั้นแล้วจึงค่อยเห็นว่า หลายอย่างที่ทำจนเคยชินไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองชอบตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ
ซัมเมอร์ลุกขึ้นจากพื้น ก่อนเดินเข้าห้องนอน
กล่องหลายใบยังเปิดค้างอยู่
เธอนั่งลงข้างกระเป๋าใบหนึ่งแล้วค้นอยู่พักใหญ่ จนพบซองบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้ตรงก้นกระเป๋า
นิ้วหยุดอยู่บนมันเล็กน้อย
ตั้งแต่กลับไทย เธอแทบไม่ได้แตะอีก
จริง ๆ แล้วซัมเมอร์ไม่เคยชอบกลิ่นบุหรี่ตั้งแต่แรก
มันเริ่มจากการลองในวงสังคมที่เกาหลี แล้วค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ทำตามคนรอบตัวจนชิน
เธอหยิบออกมาหนึ่งมวน
พร้อมไฟแช็กอันเก่าที่ติดอยู่ข้างกัน
จากนั้นจึงเดินออกไปยังระเบียง
ลมกลางคืนพัดเข้าปะทะใบหน้า ความเย็นช่วยให้ความรู้สึกอึดอัดในอกเบาลงเล็กน้อย
เบื้องล่างยังมีรถวิ่งผ่านเป็นระยะ แสงไฟตามถนนทอดยาวไปจนสุดสายตา ส่วนตึกฝั่งตรงข้ามเปิดไฟกระจัดกระจายตามแต่ละห้อง
ซัมเมอร์ยืนพิงราว
คาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนกดไฟแช็ก
แกร็ก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอลองอีกครั้ง
แกร็ก
เหมือนเดิม
“เอาจริงดิ…”
ซัมเมอร์กดซ้ำอีกสองครั้ง
ไฟยังไม่ติด
ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เห็นชื่อคนโทรเข้าจึงหลุดออกมาง่ายกว่าปกติ
“เหี้ยเอ๊ย…”
ครืด—
เสียงประตูกระจกจากระเบียงห้องข้าง ๆ เลื่อนเปิดขึ้น
มือของซัมเมอร์หยุดทันที
ระเบียงของทั้งสองห้องอยู่ติดกัน มีผนังกั้นช่วงหนึ่งแบ่งพื้นที่เอาไว้
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา ก่อนจะหยุดเช่นกันเมื่อเห็นว่ามีคนยืนอยู่อีกฝั่ง
แสงจากในห้องทำให้ใบหน้าของเขาชัดขึ้น
ซัมเมอร์กะพริบตา
“พี่บอส?”
อีกฝ่ายดูแปลกใจไม่แพ้กัน
“ซัมเมอร์?”
เธอชี้ไปทางห้องด้านหลังเขา
“พี่อยู่ห้องนี้เหรอ”
“อือ”
บอสหัวเราะเบา ๆ
“เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเราอยู่ห้องข้าง ๆ”
“บังเอิญมาก”
“จริง”
สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่บุหรี่ในมือเธอ
ซัมเมอร์มองตาม
เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารุ่นพี่ที่เห็นเธอในชุดนักศึกษาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กำลังมาเจออีกด้านของเธอในคืนเดียวกัน
แต่บอสไม่ได้ถามว่าทำไมเธอถึงสูบ
ไม่ได้ทำหน้าแปลกใจด้วย
สายตาเขาเพียงเลื่อนไปยังไฟแช็กในมือ
“ไฟไม่ติด?”
“น่าจะเสียแล้ว”
“เอาของพี่ไหม”
ซัมเมอร์เงยหน้า
“พี่มี?”
“รอแป๊บ”
บอสหายกลับเข้าไปในห้อง
ไม่นานก็เดินออกมาอีกครั้งพร้อมไฟแช็กสีดำ ก่อนยื่นข้ามมาให้
“ลองอันนี้”
ซัมเมอร์รับมา
นิ้วโป้งแตะอยู่บนล้อจุดไฟ
แต่กลับไม่ได้กด
ก่อนหน้านี้เธอหงุดหงิดแทบตายเพราะไฟไม่ติด
แต่พอมีไฟแช็กอีกอันอยู่ในมือ ความอยากสูบเมื่อครู่กลับหายไปง่าย ๆ
เธอมองบุหรี่ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนมันออกจากริมฝีปาก
“ไม่เอาแล้วดีกว่า”
บอสรับไฟแช็กคืน
“เปลี่ยนใจ?”
“จริง ๆ หนูเลิกไปนานแล้วค่ะ”
ซัมเมอร์หักมวนบุหรี่ ก่อนทิ้งลงถังเล็กตรงมุมระเบียง
“วันนี้แค่อารมณ์ไม่ค่อยดี”
“อือ”
เขาตอบเพียงเท่านั้น
ไม่มีคำถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีการชวนให้เล่า
ไม่มีสายตาอยากรู้อยากเห็น
ซัมเมอร์กลับรู้สึกสบายใจกับปฏิกิริยาแบบนั้นมากกว่าที่คิด
เธอพิงแขนกับราวระเบียง มองแสงไฟด้านนอกอยู่พักหนึ่ง
“วันนี้เหนื่อยไหม”
บอสเป็นฝ่ายถาม
“มากค่ะ”
“แต่ตอนเช้าดูมีแรงดีนะ”
ซัมเมอร์หันมองทันที
“พี่เห็น?”
“เห็นสิ”
“ตอนหนูเต้น?”
“อือ”
เธอถอนหายใจ
“ทำไมมีแต่คนเห็น”
Dernier chapitre
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
Vous vous intéresseriez aussi à
คลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.2K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat74.4K Vuesหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา358.2K Vuesสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.1K Vuesความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์204 Vuesความลับของไอดอลสาว
นายไข่เค็ม152 Vuesยั่วรัก เลขาคุณภาคิน
MummyPhukun155 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน38 Vues
