Mag-log inShare
8
Petsa ng paglalathala:
2026-10-29 17:28:40บอสหัวเราะ
“คนเชียร์กันทั้งลาน จะไม่เห็นได้ไง”
“หนูนึกว่าเต้นเสร็จก็จบ”
“น่าจะไม่จบง่าย ๆ”
“ทำไมคะ”
“ตอนนี้คนจำเราได้เยอะแล้วมั้ง”
ซัมเมอร์ทำหน้าเหมือนไม่พอใจกับข้อมูลนั้นนัก
“งั้นพรุ่งนี้ไม่ไปเรียนแล้ว”
“แค่นี้เอง?”
“พี่ไม่ได้เป็นคนโดนลากออกไปเต้นนี่”
“แต่เต้นดีนะ”
“ถ้าต้องทำก็ต้องทำให้ดีสิคะ”
บอสพยักหน้า
“ดูออก”
ซัมเมอร์หรี่ตามอง
“ดูอะไรออก”
“ว่าเราเป็นคนแบบนั้น”
“เพิ่งรู้จักกันวันเดียวก็รู้แล้ว?”
“ยังไม่รู้ทั้งหมดหรอก”
เขายิ้ม
“แค่เดา”
“งั้นอย่าเพิ่งมั่นใจค่ะ”
“โอเค”
บทสนทนาที่ควรจะจบตั้งแต่แรกกลับยืดออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ
และน่าแปลกที่ซัมเมอร์ไม่ได้รู้สึกอึดอัด
อย่างน้อยการคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยตรงระเบียงก็ช่วยให้ข้อความของลีฮยองถอยออกจากความคิดไปได้ชั่วคราว
“จริงสิ”
เธอนึกขึ้นมาได้
“พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลกี่โมงคะ”
“น่าจะช่วงบ่าย”
บอสคิดเล็กน้อย
“เดี๋ยวพี่บอกเวลาอีกที”
“บอกมีนาก็ได้ค่ะ”
“อือ”
เขาตอบรับ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา
“พี่ขอไลน์เราหน่อย”
ซัมเมอร์มอง
“ไลน์หนู?”
“อือ”
บอสยกโทรศัพท์ขึ้นเล็กน้อย
“ไหน ๆ ก็อยู่ห้องข้างกันแล้ว เผื่อมีอะไรก็ติดต่อกันง่าย ๆ แล้วพรุ่งนี้เรื่องไปโรงพยาบาล พี่จะได้ส่งเวลาให้เราเอง”
ฟังแล้วก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ
ซัมเมอร์จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา
“ได้ค่ะ พี่เปิดคิวอาร์มาเลย”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ชื่อ BOSS ก็ปรากฏในรายชื่อเพื่อนของเธอ
อีกฝั่งได้รับแจ้งเตือนตาม
“ได้แล้ว”
“ค่ะ”
ซัมเมอร์เก็บโทรศัพท์กลับอย่างไม่ได้คิดอะไรต่อ
สำหรับเธอ มันก็แค่ช่องทางติดต่อกับรุ่นพี่ที่บังเอิญอยู่ห้องข้าง ๆ
ส่วนบอสก้มมองชื่อ SUMMER บนหน้าจออีกครั้ง ก่อนเก็บโทรศัพท์ตาม
จริง ๆ หากต้องการบอกเวลานัดพรุ่งนี้ เขามีไลน์ของมีนาอยู่แล้ว
แต่เรื่องนั้นก็ไม่มีใครพูดถึง
“แล้วกินอะไรกันหรือยัง”
บอสถามขึ้น
ซัมเมอร์กำลังจะตอบ
เสียงท้องของเธอกลับดังขึ้นเสียก่อน
เธอนิ่ง
บอสพยายามเก็บสีหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา
ซัมเมอร์มองค้อน
“ขำอะไร”
“เปล่า”
“ขำอยู่ชัด ๆ”
“โอเค ขอโทษ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่รอยยิ้มยังไม่หายไป
“ห้องพี่มีมาม่า”
ซัมเมอร์สนใจขึ้นมาทันที
“จริง?”
“อือ”
“มีไข่ไหม”
บอสหัวเราะอีกครั้ง
“หิวขนาดนี้ยังมีเงื่อนไขอีกเหรอ”
“ก็ถามเฉย ๆ ถ้ามีก็ดีไง”
“มี”
เขาพยักหน้า
“เดี๋ยวต้มให้”
“งั้นดีเลย”
ครืด—
ประตูกระจกด้านหลังซัมเมอร์เปิดออก
เอมิเดินออกมาด้วยสภาพเพิ่งตื่น ผมด้านหนึ่งยุ่งกว่าปกติเล็กน้อย
“แกมาทำอะไรตรง…”
เสียงหยุดลงเมื่อเห็นคนอีกฝั่ง
“อ้าว พี่บอส?”
“สวัสดีครับ”
เอมิเดินเข้ามาใกล้
“พี่อยู่ห้องข้าง ๆ เหรอคะ”
“ใช่ เพิ่งรู้เหมือนกัน”
“บังเอิญมาก”
ก่อนสายตาของเอมิจะกลับมาที่ซัมเมอร์
“เมื่อกี้เหมือนได้ยินคำว่ามาม่า”
ซัมเมอร์มองหน้าเพื่อน
“ตื่นมาก็ได้ยินแต่เรื่องกินเลยนะ”
“ก็ยังไม่ได้กินข้าว”
บอสหัวเราะ
“มากินด้วยกันไหมครับ”
“ไปค่ะ”
เอมิตอบทันที
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“เร็วมาก”
“หิว”
“โอเค”
บอสหันกลับไปมองด้านในห้อง
“แต่ห้องพี่มีเพื่อนอยู่อีกสองคนนะ จะอึดอัดกันหรือเปล่า”
เอมิส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ ถ้าเพื่อนพี่ไม่อึดอัดที่พวกหนูเข้าไปก็พอ”
“ไม่หรอก”
เขาพยักหน้า
“งั้นขอพี่เก็บห้องก่อนสักห้านาที”
“ได้ค่ะ”
บอสกำลังจะกลับเข้าไป ก่อนหันมาหาซัมเมอร์
“เสร็จแล้วพี่ทักไป”
“โอเคค่ะ”
ประตูกระจกฝั่งนั้นปิดลง
เอมิยังยืนอยู่ที่เดิมอีกสองวินาที
จากนั้นจึงหันมามองเพื่อน
“เดี๋ยวทัก?”
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“อะไร”
“มีไลน์กันแล้ว?”
“เพิ่งแอด”
“พี่เขาขอ?”
“อือ”
เอมิพยักหน้าช้า ๆ
ซัมเมอร์มองทันที
“อย่าทำหน้าแบบนั้น”
“ฉันทำหน้าอะไร”
“หน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่”
มุมปากเอมิขยับขึ้น
“ก็คิดนิดหนึ่ง”
“เห็นไหม”
“แต่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ไม่ต้องพูด”
เอมิหัวเราะ ก่อนเปิดประตูกลับเข้าไปด้านใน
“ไปปลุกมีนาก่อนเถอะ”
การปลุกมีนาใช้เวลานานกว่าที่คิด
จนเอมิเลือกวิธีที่ง่ายที่สุด
“มีนา ไปกินมาม่าห้องพี่บอสไหม”
คนบนโซฟาลืมตาขึ้นทันที
“อะไรนะ”
Pinakabagong kabanata
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 25
กันต์เดินไปหยิบขวดน้ำ ก่อนถามขึ้น“กินข้าวหรือยัง”ซัมเมอร์หันมอง“พี่ถามตอนบ่ายไปแล้วนะ”“ตอนนั้นมื้อกลางวัน ตอนนี้มื้อเย็น”มีนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“หนูอยู่ฝั่งพี่กันต์ค่ะ”ซัมเมอร์หันไปมองเพื่อน“เพราะแกหิวใช่ไหม”“ฉันพูดตามหลักเหตุผล”เอมิถามกันต์“แล้วพี่กันต์กินมาหรือยังคะ”“ยังครับ”มีนาตบมือเบา ๆ“งั้นกินด้วยกันเลย”ซัมเมอร์มองรอบครัว“แล้วเราจะกินอะไร”ทุกคนเงียบทั้งที่เพิ่งซื้อของมาจนตู้เย็นแน่น แต่ไม่มีใครคิดเรื่องมื้อเย็นเอาไว้เลยเอมิเป็นคนแรกที่เสนอ“มาม่า”ซัมเมอร์หัวเราะ“ซื้อของมาตั้งเยอะ แล้วจะกลับมากินมาม่าอีก?”มีนายักไหล่“ก็อร่อย”“เมื่อคืนเพิ่งกิน”“กินติดกันสองวันไม่ได้หรือไง”ยังไม่ทันได้ข้อสรุป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก ก๊อกทุกคนหันไปพร้อมกันซัมเมอร์ขมวดคิ้ว“ใครอีก”มีนามองเธอ“พี่บอสมั้ง”มือของกันต์ที่กำลังหมุนฝาขวดน้ำหยุดลงเพียงเสี้ยววินาทีซัมเมอร์ไม่ได้สังเกตเธอเดินไปเปิดประตูบอสยืนอยู่ด้านนอกพร้อมถุงกระดาษเล็ก ๆ ในมือ“พี่เอาของมาให้”ซัมเมอร์มองถุง“อะไรคะ”“ตอนแรกว่าจะเอาที่เปิดกระป๋องมาให้ พี่นึกว่าห้องเรายังไม่มี”เขาหยิบของด้านในขึ้นมาซ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 24
เสียงพลาสติก เสียงน้ำจากซิงก์ และเสียงพูดคุยของทั้งสามดังสลับกันไปทั่วห้องของใช้ค่อย ๆ ถูกย้ายเข้าที่แก้วถูกวางเรียงบนชั้นตู้เย็นที่เมื่อคืนแทบว่างเปล่าเริ่มเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มขนมของมีนายึดพื้นที่ไปหนึ่งช่องเต็ม ๆรองเท้าหลายคู่เริ่มวางไม่เป็นระเบียบตรงทางเข้าห้องที่เมื่อวานยังดูเหมือนพื้นที่เช่าซึ่งเต็มไปด้วยกล่อง ค่อย ๆ มีร่องรอยของคนสามคนเพิ่มขึ้นทีละนิดมันไม่เรียบร้อยเท่าบ้านไม่มีใครคอยตามเก็บของให้ไม่มีอาหารรออยู่บนโต๊ะทุกมื้อแต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่บ้านหลังใหญ่ไม่เคยให้เหมือนกันที่นี่จะรกเพราะพวกเธอจะสะอาดเพราะพวกเธอและจะกลายเป็นบ้านแบบไหน ก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอเองเกือบหนึ่งทุ่ม โทรศัพท์ของซัมเมอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้นข้อความจากบอสBoss : ถึงห้องหรือยังเธอหยิบขึ้นมาตอบSummer : ถึงแล้วค่ะ กำลังจัดของอยู่Boss : ซื้อมาเยอะไหมซัมเมอร์มองถุงกับกล่องที่ยังกองอยู่รอบตัวSummer : เยอะกว่าที่คิดค่ะอีกฝ่ายตอบกลับมาไม่นานBoss : ถ้าขาดอะไรอีกก็มาถามได้ ห้องพี่น่าจะมีซัมเมอร์ยิ้ม ก่อนพิมพ์Summer : พูดแล้วนะคะ เดี๋ยวหนูไปเคาะจริงข้อความตอบกลับมาสั้น ๆ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 23
ซัมเมอร์กดรับ“ว่าไง”“ถึงไหนแล้ว”เสียงของกันต์ดังมาตามสายเธอดันรถเข็นออกจากทางคนอื่น ก่อนตอบ“อยู่ห้าง”“ห้างไหน”“แถวคอนโด”“อยู่กันสามคน?”“อือ”“กินข้าวหรือยัง”ซัมเมอร์หัวเราะ“พี่โทรมาเช็กชื่อหรือไง ถามเป็นชุดเลย”“ก็ถามเฉย ๆ”“คำถามต่อไปคือกลับกี่โมงใช่ไหม”ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนเสียงหัวเราะต่ำ ๆ จะดังขึ้น“รู้ทันแล้วนี่”“เห็นไหม”“แล้วกินข้าวหรือยัง”“กินแล้วค่ะ”“โอเค”ซัมเมอร์ยิ้ม“มีอะไรอีกไหมคะคุณพ่อ”ปลายสายเงียบลง“เรียกใหม่”“คุณลุง?”“ซัมเมอร์”“คะ?”“อยากโดนใช่ไหม”เธอหัวเราะ“กลัวมากเลยค่ะ”มีนาที่เดินอยู่ข้าง ๆ ได้ยินบางส่วนก็หัวเราะตามกันต์ถอนหายใจเหมือนขี้เกียจเถียง“เย็นนี้พี่จะแวะเข้าไป”ซัมเมอร์ขมวดคิ้ว“มาทำไม”“ออกัสฝากของมาให้”“พี่ออกัสฝากอะไร”“ไม่รู้ กล่องอยู่ท้ายรถ”“แล้วพี่ไม่เปิดดู?”“ของเรา พี่จะเปิดทำไม”ซัมเมอร์ดันรถเข็นต่อช้า ๆ“อาจเป็นของที่หนูไม่อยากได้ก็ได้”“งั้นก็ไปบ่นกับพี่ชายเราเอง”“ไม่เอา”“รู้อยู่แล้ว”น้ำเสียงของเขามีแววขำกันต์รู้ดีแค่ไหนว่า ต่อให้ซัมเมอร์จะชอบเถียงกับพี่ออกัสมากเพียงใด สุดท้ายเธอก็ไม่ค่อยปฏิเสธของที่อีกฝ่า
Maaari mong magustuhan
ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.4K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.6K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.7K viewsอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X137.7K viewsหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 539 viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่55 viewsท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ
SUNISAYOK15 viewsวิศวะโหมดหมาเด็ก
Camellia.ma93 views
