LOGIN"ALLISON P.O.V"
"Wala kapa rin bang trabaho Allison? Paano na itong anak mo?"
Ayan na naman po ang nanay kong daig pa ang gong sa lakas ng panenermon.
"Pasensya na mom, wala pong gustong tumanggap sa akin." Nakangusong sabi ko.Eh sa totoo naman, parang ayaw sakin ng lahat ng kompanya.Maganda naman ako pero ayaw talaga nila. Ilang kompanya na ang nangreject sakin, meron namang tumatanggap pero hindi rin naman ako tumatagal. Hindi dahil sa pasahod nila kundi dahil sa mga ugali ng boss at ibang empleyado.
"Paanong matatanggap ka, eh kung umasta ka ay parang ikaw ang boss sa kanila." highblood na sabi ni mom. Well, totoo naman talaga kasi konti lang ang pasensya ko sa mga katrabaho kaya pag di kami nagkaintindihan kahit maliit na bagay pa yan, lalaki yan hanggang sa pare- parehas kaming matanggal.Alangan naman magpatalo ako sa kanila-Sino ba sila?
"Tanda mo, noong tinanggal mo yung isang helper without the permission of your CEO, hindi ba’t ikaw pa ang natanggal?”
Naalala ko nga yun. Sinubukan ko lang naman kung paano maging boss sa isang kumpanya eh at isa pa hindi ko naman alam na seseryosohin ng helper na yun.Hindi ko rin naman inaasahan na magsusumbong siya.Ayun, naterminate ako.
Ang saklap...
Minsan nalang kasi ako mantrip, sineryoso pa ng gago.
"Ayus-ayusin mo naman yang buhay mo honey may anak kana't lahat dika parin nagtitino." Alam ko naman yun.Ginagawa ko naman ang lahat para sa anak ko pero parang ayaw parin pumabor sa amin ng tadhana.
"Sorry mom."Yun nalang ang nasabi ko dahil may point naman siya kahit papano. Hindi rin naman habang buhay ay nandito ako sa puder nila. Kailangan ko din bumukod para sa anak ko.
Binuhat ko nalang ang anak kong mag-dalawang taon na ngayong June 9.
"Kumusta ang maghapon ng baby ko?" Gigil na gigil ako sa anak ko dahil ang taba-taba nito.Pasalamat nalang ako dahil malusog ang anak ko kahit papano. Hindi rin siya madalas magka-sakit at talaga namang napaka-bibo.
"Ma-me." Cute na sabi ng anak ko.Bulol pa kasi ito at talagang nagpaka-masayahin. Noon, wala talagang patutunguhan itong buhay ko.Ang alam ko lang pumarty at magbulakbol pero ng mabuo si Drake sa sinapupunan ko, nagbago ang lahat sakin. Nagkaroon ako ng rason para tumino at magsumikap pa sa buhay.
Siya lang naman ang kayamanan na meron ako. Hinding-hindi ako papayag na mawala siya sa buhay ko.
"Hindi mo ba hahanapin ang daddy niyan? Lumalaki na kasi si Drake at alam nating dalawa na mag- uusisa yan tungkol sa ama niya." Bigla nalang akong kinabahan sa sinabi ni mom.
"Ma naman! Kaya ko namang maging tatay sa kanya, diba? Napagsasabay ko naman,diba?" Malungkot na sabi ko.Ayokong malaman ng lalaking yun na may anak siya dahil baka kunin niya sa akin ang anak ko.Si Drake nalang ang yaman na meron ako at hindi ako makakapayag na may umagaw sakin nito.
"Magtitimpla lang po ako ng gatas.Excuse me po." Malumanay na sabi ko habang karga-karga ang anak ko.
Pagkatapos kong maitimpla siya ng gatas ay agad ko siyang pinadede hanggang sa makatulog siya.Kailangan ko kasing umalis ulit para maghanap ng trabaho.
"Angelo,bantayan mo muna si Drake!" Sigaw ko sa kapatid kong busy na naman sa paglalaro ng mobile legend.
“Hanep to si karina, palagi nalang kill steal. Ang bobo ng mga kakampi ko.” “Ano ba yan? Bakit reconnecting?”
“Ate!”
Pinatay ko lang naman ang wifi dahil hindi naman siya nakikinig sa akin.
"Ang sabi ko bantayan mo muna si Drake, hindi yang puro pag-aattack yang inaatupag mo.Buti sana kung nakakaalis ka sa grand master. Ni hindi ka nga makaalis sa rank ng mga bobo.”
"Ang yabang mo naman! Eh ikaw nga Elite palang. " Inirapan ko nalang siya dahil wala akong panahon para makipagtalo sa kanya.
"Atleast tumataas rank ko, warrior ako nung isang linggo eh." Tinapunan ko siya ng masamang tingin ng humagalpak siya ng tawa.
"Hahaha-Patawa to si ate.Sige na umalis kana, ako na bahala sa pamangkin ko."sabay agaw niya sa akin ng saksakan.
"Pahiram muna ng kotse mo." Biglang nagbago ang hitsura nito. Namilog ang mga mata niya at iiling na sana nang batukan ko siya.
"A-aray naman! Wag ang bago kong kotse baka ibangga mo na naman." Naiiyak na sabi nito. Wala naman siyang magagawa dahil hawak ko na ang susi niya.Actually, hindi naman kami mahirap.Sa totoo lang mayaman ang pamilya ko pero since kailangan ko ng magsettle kasama ang anak ko kailangan ko ng mag-ipon at magpatayo ng sariling bahay.Ayoko namang habang
buhay ay aasa nalang ako sa mga magulang ko.Hindi habang buhay ay nandito sila para sa akin.
"GREG P.O.V"
"F*ckshit talaga, Hindi na ako babalik sa kompanya mo! Kita mo to-” sabay turo ko sa pisngi ko na namumula.
“Nasapak lang naman ako." Hindi ko alam kung kanino ba dapat ako mainis. Dito ba sa pinsan ko o doon sa babaeng ginawang punching bag ang mukha ko.
"Easy bro,sino bang may gawa niyan?" Tanong niya habang natatawa.Galing pa niyang mang- asar samantalang iniinda ko ang sakit ng pisngi at mata ko.
"Isa sa mga aplikante mo.” Nakabusangot na sabi ko.
“Bumalik kana kasi Dwayne, ayoko ng magpanggap na ikaw." Inis kong sabi sa kanya na tinawan lang niya.
"Bakit hindi mo gantihan yung gumawa niyan sayo?" Tanong niya habang abala sa pagsimsim ng alak.
Kung pwede nga lang bakit hindi.hmmmm
"Babae yun, Paano ko yan gagantihan? Bakit kasi nasa cr siya ng mga lalaki? Nakakasira siya ng araw."Halos magsilabasan lahat ng ugat ko sa mukha dahil sa galit.
"Baka naman kasi sinilipan mo hahaha." "Gago, Hindi ako manyak kagaya mo!"
"Oyy Gregorio, Baka nakakalimutan mo kung sino ang boss mo." Ayun,Ganon naman talaga dahil laging panakot ang salitang "Boss"
"Oo na, hindi ko nakakalimutan .Pero ang pangalan ko huwag mong papangitin.Hindi bagay sa gwapo kong mukha" mayabang na sabi ko pero umismid lang ang katabi ko.
"Pwede ko bang malaman ang pangalan ng babae" Interesadong tanong nito kaya napabuntong-hininga nalang ako.
"ALLISON RUSO DEL FIERRO" Matabang na sabi ko pero bigla nalang itong natigilan.Balak ko sana siyang tanungin ng bigla siyang magsalita .
"Hire her." Tila may kasabikan sa mga tinig nito."I want her to be my personal assistant." Parang bangag na sabi niya habang nakangisi.
Hindi ko alam kung anong plano niya pero iba talaga ang timpla ng hangin kapag ganito siya. Parang may binabalak siyang masama sa babae.
Pero wala akong pakialam dahil binira niya ang mukha ko. Kung pwede nga lang, halik nalang igaganti ko sa kanya.
DWAYNE'S P.O.V "Ano ba, Dwayne! Nasa tapat ka ng Diyos, tapos kung saan-saan naman gumagapang yang kamay mo. Makinig ka nga kay Father!" iritableng sabi niya habang masama ang tingin sa akin. Hindi ko maiwasang matawa dahil kung anong ekspresyon niya noong nagsisimula pa lang kami, 'yun pa rin ang ekspresyon niya hanggang ngayon. "Are you fighting again? At sa simbahan pa? Seriously, Mom and Dad!" walang emosyong sabi ng panganay ko na kakabalik lang galing sa banyo. May binata na ako. Ang bilis nilang lumaki. "Iyang tatay mo ang pagalitan mo. Ang kulit-kulit!" nakabusangot na sabi ni Allison. "Behave si Daddy, anak," kunwari'y pakiusap ko, inaasahan kong kakampihan niya ako, pero dumistansya pa siya sa akin. "Alam ko ang ugali mo, Dad. Nasa loob ka nga ng simbahan, nagsisinungaling ka pa," seryosong sabi ng anak ko. Aba't lokong batang 'to! Lumaki lang nang konti, marunong nang mangatwiran. Hindi na lang ako umimik at napapakamot na ibinalik ang atensyon sa pakikinig sa sermon
ALLISON P.O.V. 2 YEARS LATER..... As I watch my family laughing together in the living room, I can’t help but shed tears. After everything we’ve been through, we’ve finally found peace in each other’s hearts. "Drake, tawagin mo nga si Mommy. Maglalaro tayo," masayang sabi ni Dwayne sa panganay namin, na ngayon ay kaya nang magsalita ng tuwid, tumayo at maglakad ng mag-isa. Ang bilis din ng araw, buwan at taon. Parang kailan lang ay baby pa siya, ngayon ay tatlo na sila—kasama ang tatay na isip na bata. Karga-karga niya si Allayne, na mukhang nag-eenjoy sa ginagawa nila. “Mommy! Daddy wants you to come play with us,”nakangiting sabi ni Drake habang naglalaro ng kanyang mga kotse at dinosaur. Itong batang ito ay parang matanda kung mag-isip. Ayaw niya ng nakakalat na laruan sa kanyang mga gamit, at ayaw din niyang maistorbo kapag seryoso siya o nagbababasa ng libro. Sobrang talino—hindi namin alam kung saan niya nakuha. Kung tutuusin, parehas kaming bobo ni Dwayne sa ibang bagay, p
The next chapter will be the Epilogue. Sana'y nag-enjoy kayo sa story ni Allison at Dwayne. Maraming-maraming salamat sa lahat ng sumuporta sa story na ito mula sa simula hanggang sa katapusan. Sa lahat nang nag-iiwan ng comments, likes and gems, lalo na sa mga silent readers, kayo ang dahilan kung bakit natapos ko ang kwento na ito. Sana'y manatili pa rin kayo sa akin. Ito ang unang isnulat ko na story dito sa Goodnovel at hindi ito ang magiging huli. Marami pa akong pending at ilalabas na bagong kwento. Sana'y subaybayan niyo rin ang mga susunod ko pang obra. Hindi ako perkpektong manunulat kaya pagpasensyahan niyo na kung maraming errror. Nakakatamad kasi minsan mag-edit. Pero kahit isa sa inyo ay walang pumuna sa akin, inintindi niyo ang kwento. Sobrang Thank you sa inyong lahat🥹 Hanggang sa muli, paalam! - Goku🤣
DWAYNE'S P.O.V "Welcome to the outside world, Baby Allayne!" Malakas ang naging sigawan nang mga tao ng makauwi kami sa bahay nila Allison. Nandoon ang lahat na para bang sabik na sabik na makita ang anak namin. "So, ako lang talaga ang walang alam sa pangalan ng ating anak?" nakangusong tanong ko. Tinawanan niya lang ako at tumango. "Pwede ko na bang mahawakan ang apo ko?" tanong ni Tita Rose. Tumango naman si Allison at maingat na ibinigay si Baby Allayne sa kanyang lola. Ang saya-saya ng mga matatanda. Tuwang-tuwa sila sa mga bata, pero kapag lumaki na, isa na silang kunsomisyon kagaya ko. Pero syempre, biro lang. Palalakihin namin ng maayos ang anak namin. "Kumusta, Mom? Ang mga bisita kahapon, nabusog naman ba sila kahit wala kami?" natatawang sabi ko. "Naiintindihan naman nila kung bakit wala kayo, anak," nakangiting sabi ni Mom. "Congrats, may dalawa ka nang tagapagmana," dagdag pa ni Mom. Ngumiti na lamang ako bilang pagsang-ayon. Hindi ko talaga akalain na darating
ALLISON P.O.V. Mabilis nila akong isinugod sa pinakamalapit na ospital – ang St. Clare’s Medical Hospital. Gusto ko nang sakalin si Dwayne dahil sobrang sakit na nang nararamdaman ko. Isabay mo pa ang suot kong wedding dress, at kahit ang sandals na suot ko kanina ay hindi ko na alam kung saan tumilapon. Mabilis nila akong tinulungan na makapaglit ng damit. "Matagal pa ba, Dok? L-lalabas na ang anak ko!" Ang pawis sa aking noo ay unti-unting nagsipatakan sa mukha ko nang makahiga ako sa malambot na hospital bed. Sobrang sakit na talaga; hindi ko na kaya. "Saglit lang, Mrs. I-IE muna kita," sabi ng doktor. Gusto kong magsungit, gusto kong magalit, pero mas minabuti ko na lamang na tumahimik. Hindi ko na rin naramdaman ang daliri niya na ipinasok sa private part ko. "10 cm na, Mrs. Kapag sinabi kong umiri ka, saka ka lang iiri. Sa tiyan ang tingin kapag iiri – huwag kung saan-saan," sabi pa ng doktor, na agad ko namang tinanguan. Mayroon siyang dalawang kasamang nurse na umaalala
DWAYNE'S P.O.V Ang daan patungo sa altar ay puno ng mga bulaklak at kandila na kumikislap sa liwanag ng umaga. Ang mga bisita ay tumatayo na at nakatingin sa prinsesang naglalakad sa gitna. Ang mga mukha nila ay puno ng kaligayahan at pagkamangha. Nakita ko sina Mary at Monica na nakatayo sa gilid ng altar, kasama si Greg na nakaayos din ang damit. Ang kanilang mga mata ay puno ng luha ng kagalakan habang nakatingin kay Allison. Pagkatapos ng napakagandang musika, nasa harapan ko na siya. Sobrang ganda niya sa suot niyang damit. Kahit sabihin pang kabadingan para sa iba, para sa akin ay ito ay kagalakan at punong-puno ng pagmamahal. Hindi ko maiwasang maiyak. Inabot ni Tita Rose at Tita Alyana ang kanyang kamay sa akin, at agad ko namang kinuha at hinalikan. Ramdam ko ang init ng kanyang kamay habang hawak ko ito, at naramdaman kong muli ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil natatakpan ito ng belo, ngunit alam kong umiiyak siya sa loob ni
DWAYNE P.O.V "Allison, is everything okay between us? I feel like you're avoiding me." Hindi ko maiwasang mainis dahil kanina ko pa siya kinakausap ay wala man lang akong nakukuhang sagot mula sa kanya. Hindi naman ako manhid para hindi mahalatang galit siya sa akin. Siguro'y dinaramdam niya ang mg
ALLISON P.O.V "Saan tayo pupunta?" Simula nang makalabas kami sa pintuang iyon ay hindi na siya nagsalita pa. Nakasunod lamang ako sa kanya at hindi ko alam kung saan kami pupunta. Hinarap niya ako at tiningnan ako hindi sa mata kundi sa mga legs ko. Mabilis ko tuloy nahila pababa ang skirt ko dah
ALLISON P.O.V Pinilit kong bumangon nang maaga dahil ngayon ang kaarawan ng mga anak ko- Si Drake na hawak ko pa, at si Alliah na kasama na ng ating Mahal na Diyos. Malungkot kong pinakatitigan ang anak ko, siguro'y kung nabuhay lang si Alliah, may kalaro na sana siya ngayon. Bumuntong-hininga na l
ALLISON P.O.V Masayang naidaos ang party ni Drake. Kanina lang ay marami pang bisita, ngayon nama'y nag-sisialisan na dahil maghahatinggabi na. Nakita ko si Angelo at Annika na nakatayo sa gate, na parang may hinihintay. "Sinong hinihintay niyo diyan?" tanong ko nang makalapit ako sa kanila. "Cl







