LOGINIsang gabi nagbago ang lahat sa pagitan ni Allison at Dwayne. Estranghero ang pagkakakilala nila sa isat isa ngunit ang kalasingan nila ay hindi napigilan at nauwi ito sa isang mainit na pagtatalik. Isang pagkakamali ang nangyari sa pagitan nila pero hindi nila ito pinagsisihan dahil nahanap nila ang saya ng gabing iyon. Pero nang dahil sa takot ni Allison ,tinakbuhan niya ito kinaumagahan at hindi na muling nagpakita. Pero paano kaya kung magkita ulit sila sa hindi inaasahang pagkakataon? At ang malala pa ay Boss niya ang lalaking iyon. Hanggang kailan siya iiwas? Hanggang kailan siya magmamatigas? Hanggang kailan niya itatago ang batang nabuo sa hindi inaasahang pagtatalik?
View More◆◆◆◆◆
ルーベンス家の玄関前に、一台の馬車が滑らかに停まった。御者が手綱を引くと、木製の扉が開き、中から一人の少女が飛び降りる。
秋の始まりを告げる涼やかな風が彼女の金色の髪をそっと揺らし、木漏れ日が庭の石畳に淡い模様を描いていた。
ヴィオレットの娘、リリアーナである。
彼女は小さな靴で石畳を軽快に駆け抜け、玄関に立つ伯父アルフォンスの元へとまっすぐに走っていく。庭の端では、色づき始めた葉がちらほらと舞い、風に揺れるコスモスが秋の訪れを静かに告げていた。
「伯父様~!」
リリアーナの澄んだ声が庭に響く。アルフォンスはその声に振り向き、柔らかな笑みを浮かべた。
「リリアーナ、よく来たね」
その言葉に応えるように、リリアーナは両手を大きく広げて叫んだ。
「抱っこ! 抱っこ!」
アルフォンスは声を上げて笑い、軽やかに彼女を抱き上げる。その足元で、小さな枯葉が一枚、風に乗ってひらりと舞い上がった。
「もちろんだよ、リリアーナ姫」
「ふふっ、姫じゃないもん」
リリアーナは照れくさそうに笑いながら、伯父の首に小さな手を回した。その仕草はあまりにも自然で、子どもの純粋さと愛らしさに満ちていた。
「随分と大きくなったな。もっと頻繁に来てもらわないと、成長を見逃してしまいそうだ」
後ろから馬車を降りてきたヴィオレットは、二人のやり取りを見守りながら苦笑した。
「兄上、二週間前にも来たばかりですよ?」
アルフォンスは肩をすくめ、茶目っ気たっぷりに返す。
「それでも足りないさ。遠くないのだから、一週間ごとでも、いや、三日ごとにでも来てほしいくらいだ」
その冗談にヴィオレットは小さく笑ったが、リリアーナは真剣な顔で声を張り上げた。
「伯父様! 母上とばっかり話さないで。リリアーナの話を聞いて!」
「もちろん、ちゃんと聞いているよ。どうしたのかな?」
「リリアーナね、字をいっぱい書けるようになったよ!」
その無邪気な報告に、アルフォンスの目が優しく細められた。
「それは素晴らしいね。今度、私に手紙を書いてくれないかい?」
リリアーナは嬉しそうに頷く。
「いいよ! いっぱい書くね!」
それを見ていたヴィオレットが、娘の顔を覗き込みながら微笑む。
「私には手紙を書いてくれないの、リリアーナ?」
リリアーナは一瞬きょとんとしたが、すぐににっこり笑って答えた。
「母上にも書いてあげる!」
「それは楽しみね」
ヴィオレットは微笑みながら言い、屋敷の中へと足を向けた。
――
屋敷の玄関ホールでは、執事のクリスが深々と頭を下げて迎えた。
「おかえりなさいませ、お嬢様」
「ただいま、クリス」
ヴィオレットはわずかに表情を緩める。その微笑みは一瞬だけ続いたが、ホールの大理石に反射する柔らかな光が、彼女の影を淡く浮かび上がらせた。
――かつて夢見た夫婦の幸福。
その理想と現実との落差が、今も胸の奥に澱のように残っている。
アシュフォード家に嫁ぎ、信じた相手に裏切られた記憶は、過去になったはずなのに、ふとした拍子に疼き出す。
「はぁ…」
知らず、ため息が漏れた。
そのとき、小さな手がヴィオレットの頬に触れた。
「母上、つかれてる?」
「少しだけね。馬車の揺れがちょっと堪えたのかもしれないわ」
ヴィオレットは娘の頬にそっと触れ、柔らかな笑みを浮かべた。
「部屋で休んできてもいいかしら、リリアーナ?」
「いいよ~。リリアーナは伯父様にお手紙書くの! あとね、おやつも食べたい!」
アルフォンスはくすりと笑いながら応じる。
「リリアーナのために料理人が腕を振るっているよ。厨房に行ってみるか?」
「行く!」
リリアーナの声が弾む。アルフォンスは彼女を再び抱き上げ、そのまま厨房へと向かった。ヴィオレットはゆっくりと階段を上がりながら、背後から聞こえてくる二人の笑い声に耳を傾けた。
――この子がいるから、私は歩いていける。
そう思いながらも、胸の奥に沈む影は、まだ完全には消えてはいなかった。
窓の外では、色づき始めた葉が風に揺れ、陽光を受けて柔らかな輝きを放っていた。
その美しい光景に一瞬、心が和らぐ。
けれど――その光の下でも、過去の痛みはなお、彼女の心に影を落としていた。
◆◆◆◆◆
DWAYNE'S P.O.VNATIONAL CENTER FOR MENTAL HEALTH "Anong room po na-admit si Doktora Santos?" tanong ni Allison sa isang matandang Mental Health Techinican/Aide na nagbabantay sa labas ng facility habang ako naman ang may karga kay Drake. Kung bakit pa kasi gusto niyang makita ang baliw na 'yon na parang awang-awa siya sa kalagayan nito. "Samahan ko na po kayo Ma'am, delikado po sa loob ng facility." sabi ng matandang babae. Sinamahan niya kami sa loob at itinuro ang kwarto. Nakita namin si Doktora Santos, nakaupo sa kama habang nakatingin sa labas. Tulala ito, at wala sa sarili. "Pwede pong pumasok?" Pipigilan ko sana si Allison pero nauna na siyang pumasok. Hindi naman sa takot ako sa baliw na Doktorang yan, mamaya niyan bigla yan manakal. Sinamahan pa rin naman kami ng matandang babae na makalapit sa kanya. Bumaling siya sa amin, hindi na nanlilisik ang kanyang mga mata. Nakangiti niya kaming sinalubong. "Hi, Mrs. Del Fierro!" masayang pagbati nito na parang wala siyang gina
ALLISON P.O.V. Ang sarap lang sa pakiramdam na makita mo ang mag-ama mong natutulog ng magkatabi sa kama. Hindi ko maiwasang mapaluha dahil sa wakas ay wala nang problema, at kung may dumating man sa amin na panibagong hamon, ay sama-sama naming haharapin. "Baby!" Nagising si Dwyane at nagkukusot ng kanyang mga mata. Ngumiti ako sa kanya at yumakap. Ayokong mahalata niya na umiyak ako; masayang-masaya lang talaga ako ngayon. "Sundan na natin si Drake?" pilyong sabi niya habang hinahagod ang buhok ko. Pinusan ko ang mga luha ko at tumingin sa kanya nang seryoso. "Gusto mo na ba?" nakangiting sabi ko. Kahit naman planuhin niya ang pangalawa, ay hindi na kailangan dahil nauna na siyang mabuo. Paniguradong matutuwa siya ng sobra kapag sinabi ko sa kanya ang magandang balita. "Syempre, oo. Malaki-laki na naman si Drake," nakangising sabi niya at hinimas ang pwet ko, kaya agad kong pinalo ang kamay niya. "Oy! Nasa bahay tayo, umayos ka," natatawang sabi ko. "Ay, oo nga pala. Sorry,"
DWAYNE'S P.O.V We returned to the police station after the accident. From across the facility, I saw John—standing calmly while lighting a cigarette and watching us as we were in chaos earlier. I couldn’t help but clench my fist. What is he doing here? "BOGGGSHHH" "BLAGGGG" Sinuntok ko lang naman siya dahilan upang mabuwal siya mula sa kinatatayuan at pumutok ang kanyang ibabang labi. "ANG KAPAL MONG MAGPAKITA RITO! IPINAGKANULO MO KAMI SA MATANDANG IYON!" gigil na gigil na sigaw ko habang hawak siya sa kanyang kwelyo. Hindi ko maiwasang magalit sa kanya. Hindi ko rin kasi akalain na magagawa niya sa akin iyon. Isa siya sa pinagkakatiwalaan ko ng sobra. "Sir! Tama po yan! Nasa presinto po kayo. Igalang po natin ang mga high ranking officials na nandito.' Seryosong sabi ng isang pulis na pilit akong inilalayo kay John. "Dwayne! Tama na yan. Tapos na rin naman ang gulo! Wag mo nang dagdagan pa," iritableng sabi ni Allison kaya bahagya akong napabuntong-hininga ng malalim. Inalis
ALLISON P.O.V. As we made our way to the Manila City Jail in Oroquieta, Sta. Cruz, Manila, I couldn’t help but feel nervous and think negative thoughts. What if he escapes? What if he goes after another member of my family again? I prayed several times that he would be chained up multiple times and have his feet bound so he could never get away again. Halos mamawis ang mga kamay ko habang unti-unting kaming papalapit doon. Napansin siguro ni Dwayne ang kaba ko, kaya agad niya akong hinawakan sa kamay at pinisil-pisil ito. Pagdating namin doon, ay wala na si Ninong. Umalis din daw kaagad ito nang madakip si Tito Lucio dahil may mahalaga siyang gagawin. Iyon ang sabi ng pulis na nasa information desk sa labas ng presinto. Sinamahan nila kaming makapasok at nakita namin ang matanda na nakakulong sa isang maliit na selda. Tila nababaliw na ito dahil kanina pa siya pabalik-balik sa paglalakad sa loob ng kanyang kulungan. "Mukhang wala siya sa katinuan, Mr. Sandoval and Ms. Del Fierro,






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore