005

Serena Vale

•

Ang private jet ay ang mismong kahulugan ng karangyaan. Ang cream at gintong leather na mga upuan ay hindi mukhang sobra o baduy. Para itong eksena sa isang pelikula. Maging ang hangin ay tila amoy mamahalin.

Naunang pumasok si Ralph at iniabot ang kamay niya sa akin. Walang pag-aalinlangan ko iyong tinanggap at hinayaan ko siyang alalayan ako paakyat sa hagdan.

Agad na napunta ang tingin ko sa lalaking nakaupo sa tabi ng bintana. Nag-angat siya ng tingin nang makapasok si Ralph at napakurap na tila nagulat na makita ako. Wala siyang sinabi. Tinitigan lang niya si Ralph.

“Ito si Nik, N-I-K, Nik,” sabi ni Ralph, na sinagot ang hindi pa naitatanong na tanong. “Ang kaibigang sinasabi ko sa’yo.”

“Hindi kami magkaibigan,” mabilis na tanggi ni Nik. Mas malalim ang boses niya kaysa kay Ralph, at kahit paano, ang paraan ng pagsasalita niya ay mas nagbigay sa kanya ng seryosong dating kaysa kay Ralph.

Pero tila walang pakialam si Ralph. “Huwag mo siyang pansinin. Magkaibigan kami. Nik, ito si Serena. Nakansela ang flight niya.”

Nagtaas siya ng kilay na para bang nagtatanong kung ano naman ang kinalaman niyon sa kanya.

“Pareho kami ng pupuntahan. Kaya inanyayahan ko siyang sumabay.”

Isang beses lang tumango si Nik. Wala akong mabasang emosyon sa mukha niya. Hindi ko malaman kung naiinis ba siya sa presensya ko o hindi. Nakasagabal ba ako sa pribado nilang oras? Ayaw ba niya akong kasama sa jet nila?

“Nice to meet you,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. Sa loob-loob ko, halos mamatay ako sa kaba. Hindi ko ito masyadong pinag-isipan nang magpasya akong sumakay sa private jet kasama ang dalawang estranghero, pero ngayong pareho na silang nasa harapan ko, hindi ko maiwasang mabigatan sa presensya nilang dalawa.

“Tinatakot mo siya, Nik,” natatawang sabi ni Ralph. “Mukha man siyang ganoon, ipinapangako kong hindi siya nangangagat. At kung hindi ka komportableng kasama kaming dalawa, hindi ka namin pipilitin na manatili.”

Marunong ba siyang bumasa ng isip?

Salitan kong tiningnan sina Ralph at Nik, na tila naghihintay rin ng isasagot ko. Pareho silang nakatingin sa akin kaya lalo akong nailang. “Hindi naman ako hindi komportable. Hindi ko lang inakalang ganito magtatapos ang gabi ko.”

“Sa mabuting paraan ba o masama?”

Nagkibit-balikat lang ako at tumango si Ralph bago niya ako inakay papunta sa isa sa mga upuan. Umupo siya sa tapat ko, at si Nik, na nagsabing hindi sila magkaibigan ni Ralph, ay umupo pa rin sa tabi nito.

Kumirot ang sikmura ko nang magsimulang umandar ang jet. Ginagawa ko nga talaga ito. Lumilipad ako kasama ang dalawang estranghero. Hindi ko alam kung ang heartbreak ko ba ang dapat sisihin o ang kawalan ko ng pag-iingat, pero wala na akong paraan para hilinging ihinto nila ang jet sa kalagitnaan ng biyahe.

Nang sabihin nilang maaari na kaming gumalaw, lumapit ang flight attendant na hindi ko man lang napansin kanina at nagsalin ng champagne para sa aming tatlo. Iniabot ni Ralph sa akin ang isang baso. “Kaya, bakit ka pupunta sa Liora Bay?”

“Honeymoon ko,” diretso kong sagot bago humigop ng champagne. Mas masarap iyon kaysa sa kahit anong alak na natikman ko na noon.

Napanganga si Ralph. “Ano? Doon mo ba kikitain ang asawa mo o ano?”

Napatawa ako, pero walang saya sa tawang iyon. “Hindi natuloy ang kasal namin. Nakansela ito.”

“Huwag mong sabihing niloko ka niya.” Sapat na ang katahimikan ko bilang sagot. Umiling siya. “Talagang mga gago ang mga lalaki.” Tinaasan ko siya ng kilay. “Hindi rin ako eksepsiyon.”

Habang nag-uusap kami ni Ralph, tahimik lang na nakamasid si Nik. Hindi ko namalayang naikuwento ko na kay Ralph ang lahat ng nangyari nitong nakaraang linggo. Hindi ko alam kung epekto ba iyon ng alak o ng kakaibang sitwasyong kinaroroonan ko, pero napakadali niyang kausap. Kung tutuusin, mas madali naman talagang magbukas ng loob sa mga estranghero.

Nang matapos ko ang kuwento ko, halata sa mukha niya na naaawa siya sa akin at naiinis din para sa akin. Muli niyang pinuno ang baso ko ng champagne. “Mas kailangan mo ito kaysa sa akin.”

Tinanggap ko iyon habang natatawa. “Baka tama ka.”

Sa wakas ay nagsalita si Nik. Mababa ang boses niya. “Mas maayos mo itong hinaharap kaysa sa karamihan.”

Napalingon ako sa kanya. Ngayon lang siya direktang nagsalita sa akin. Pangalawang beses ko pa lang marinig ang boses niya. “Sa tingin mo?”

“Nakasakay ka sa isang jet papunta sa bagong lugar, imbes na nakahiga sa kama at umiiyak para sa taong hindi naman karapat-dapat. May ibig sabihin iyon.”

Bahagya akong ngumiti. “Naiyak ko na ang dapat kong iyakan.”

“Bago matapos ang biyahe mo, magiging maayos ka rin.” Kaswal lang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ni Ralph habang nakasandal sa upuan. “Sisiguraduhin ko iyon.”

Nanatili sa ere ang pangakong iyon, mabigat at may ibang kahulugan. Ano ang ibig niyang sabihin?

Matagal ko siyang tinitigan. Nakaluwag na ang kurbata niya at nakabukas ang kuwelyo ng polo niya. May pilyong kislap sa mga mata niya.

Sa pagitan ng isa pang baso ng alak at isa na namang tawanan, unti-unting bumigat ang dibdib ko. Baka tama si Ralph. Baka ito nga ang kailangan ko para tuluyan akong gumaan.

Nang marahang alisin ng mga daliri niya ang isang hibla ng buhok na nakadikit sa pisngi ko, hindi ako umiwas.

“Hindi ka dapat masyadong malungkot,” mahina niyang sabi.

“Ngayong araw sana ang kasal ko,” tuyot at may halong panunuya ang boses ko. “Hindi pa ako sanay na wala siya,” amin ko. Estranghero si Ralph, pero siya ang unang taong nasabihan ko niyon. Nasanay akong laging bahagi ng buhay ko si Douglas. Hindi ko inakalang darating ang araw na hindi ko na gugustuhing makita siya habang-buhay.

“Hayaan mong tulungan kitang makalimutan siya.”

Marahang yumuko si Ralph palapit sa akin, mabagal at sinasadya ang bawat galaw, na para bang hinihintay niyang pigilan ko siya. Hindi ko ginawa. Hindi naman sinabi ni Lila na huwag akong makipaghalikan sa isang lalaki sa loob ng private jet niya.

Hindi ako naghahanap ng kasiyahan. Gusto ko lang makaramdam ng isang bagay na hindi masakit.

Sa sumunod na segundo, nakadampi na ang mga labi niya sa akin. Sa una ay banayad lang ang halik, na para bang sinusubok niya kung uurong ba ako. Pagkaraan ay naging mas malalim iyon. Inalalayan ng kamay niya ang batok ko habang lalo niyang pinalalim ang halik, at ang lasa ng champagne ay unti-unting pumuno sa bawat pandama ko.

Sa gilid ng paningin ko, nakatingin lang si Nik sa amin. Hindi siya mukhang nagulat. Hindi rin siya mukhang nanghuhusga. Tahimik lang siyang nanonood.

Hindi ko alam kung ano ba talaga ang ginagawa ko. Wala pa akong kakayahang maakit sa ibang lalaki. Hindi pa nga ako lubusang nakaka-move on kay Douglas pero gaya nga ng sabi ng iba, kailangan mo munang mapalapit sa iba para tuluyan mong makalimutan ang nakaraan.

At marahil, sa kaibuturan ng isip ko, alam ko na kung saan ako hahantong nang magpasya akong sumunod sa kanya.