004

Serena Vale

•

Pagsapit ng paglubog ng araw, halos wala nang natira sa buhay na binubuo namin ni Douglas.

Halos.

Nag-iimpake pa rin kasi ako ng mga gamit ko para ilipat sa condo ni Lila. Pareho naming binili ni Douglas ang bahay na iyon. Bahay ko rin iyon gaya ng sa kanya, pero hindi na ako puwedeng manatili roon. Bawat sulok kasi ay nagpapaalala sa akin tungkol sa kanya. Ang usaping legal tungkol sa bahay ay haharapin ko na lang sa ibang araw.

Nang tawagan ko ang florist para sabihing kanselado na ang kasal, litong-lito siya. Kaka-deliver lang niya ng mga sariwang bulaklak noong umaga at nakatakda pa siyang magdala ng panibagong batch kinaumagahan. Mas lalo namang nagulat ang wedding planner. Sinabi pa niyang isa raw kami sa pinakamatamis na magkasintahang nakilala niya.

Akala ko rin dati.

Kalahati ng mga tawag na natanggap ko ay puno ng pekeng pakikiramay. Ang natitira naman ay puro tsismis lang ang habol. Ang tanging mga taong tunay na nagmamalasakit sa nararamdaman ko ay ang mga magulang ko at ang mga pinsan ko.

Paulit-ulit akong tinatawagan ng pamilya ni Douglas, pero wala ni isa sa mga tawag nila ang sinagot ko.

Hindi ko kaya.

Kinailangan kong patayin ang cellphone ko habang inililigpit ko ang lahat ng gamit ko sa bahay na iyon. Mabuti na lang at sapat ang laki ng penthouse ni Lila para magkasya kaming dalawa pati na rin ang mga gamit ko. Wala akong ganang mag-impake nang ganito karami para lang lumipat sa hotel, at bihira rin namang umuwi si Lila.

Noong gabing iyon, hindi ako nakatulog. Nakaupo lang ako sa tabi ng bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng mga luha ko hanggang sa mag-umaga.

Pagsapit ng kinaumagahan, sunod-sunod na ang pagdating ng mga tao sa penthouse ni Lila. Dumating ang mga kaibigan ko. Dumating ang mga magulang ko. Gusto rin akong puntahan ng mga kapatid at pinsan ko para damayan.

Nakakasakal.

Paulit-ulit akong tinatawagan ni Douglas. Sunod-sunod din ang mga text niya, sinasabing huwag kong sirain ang lahat. Nakansela na ang rehearsal dinner at marami na raw ang nagtatanong sa kanya kung ano ang nangyari, pero gusto pa rin niyang sumipot ako sa kasal.

Nakakasuka.

Sa gitna ng lahat ng salitang pampalubag-loob na ibinabato ng mga tao sa akin, nakapagpasya ako.

Bandang alas-siyete ng gabi sana kami aalis ni Douglas para sa honeymoon namin. Ako ang nag-book ng biyahe dahil sinabi niyang okay lang sa kanya ang kahit ano. Hindi ko kayang maupo roon habang nakikita kong naaawa sa akin ang lahat dahil sa pagtataksil niya, kaya kumuha ako ng panibagong maleta at nagsimulang mag-impake.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Lila habang nakatayo sa pintuan ng pansamantala kong kuwarto. Kaaalis lang ng mga magulang ko nang mapagtanto nilang kailangan ko muna ng kaunting espasyo.

“Sa Liora Bay,” sagot ko habang isinasara ang zipper ng maleta. “Sa honeymoon ko.”

Napakurap si Lila. “Honeymoon mo?”

“Matagal ko nang gustong pumunta roon. Hindi ko hahayaang sirain iyon ng isang lalaki.”

Kinagat niya ang ibabang labi niya na para bang may gusto pa siyang sabihin, pero pinili niyang manahimik.

Hindi na mare-refund ang mga ticket. Bayad na rin ang villa. Hindi ko alam kung magkakaroon pa ako ng pagkakataong makapunta sa islang iyon, lalo na’t magsisimula na ang bago kong trabaho.

Napakarami nang perang nasayang sa lahat ng kinansela ko.

Ayokong masayang din ito.

Dapat sana ay honeymoon namin ang islang iyon.

Ngayon, magiging akin na lang.

Kinagabihan, tinulungan pa rin ako ni Lila na ilagay ang mga maleta ko sa sasakyan. Naka-sweatpants lang ako at malaking salamin, habang nakapusod ang buhok ko. Halos hindi ako lumalabas nang ganito ang itsura, pero wala talaga akong lakas para pag-ukulan pa ng pansin ang hitsura ko.

“Mag-text ka paglapag mo,” sabi niya. “At pakiusap, huwag kang makipaghalikan sa kung sinong misteryosong estranghero sa tabing-dagat.”

Napangiti ako nang bahagya. Iyon ang unang tunay kong ngiti mula nang makita ko ang litrato.

“Susubukan ko.”

“Mabuti. Kasi sa pelikula lang gumagana ang rebound pagkatapos ng heartbreak.”

Ngumiti ako sa kanya.

Ang totoo, pakiramdam ko ay hindi na nga ako kayang maakit sa kahit sinong lalaki. Dalawampu’t apat na oras pa lang ang nakalipas mula nang tuluyan kong hiwalayan si Douglas. Wala na akong espasyong ibigay sa ibang lalaki.

Tahimik ang biyahe papunta sa paliparan. Papalubog na ang araw at kumikislap ang matatayog na gusali, na para bang wala silang pakialam na kagaguhô lang ng buong mundo ko.

Pagdating sa check-in counter, magalang na ngumiti ang staff.

“Paumanhin po, Ms. Vale, pero naantala ang flight ninyo.”

“Ano?” Napabuntong-hininga ako. “Lahat na lang ba ay laban sa akin? Gaano katagal?”

“Hindi pa po kami sigurado. May isinasagawang maintenance. Kailangan lang po ninyong maghintay hanggang sa maglabas kami ng panibagong anunsyo.”

Siyempre.

Para bang hindi pa sapat ang sakit na nararamdaman ko, dinagdagan pa ng tadhana.

Hinila ko ang maleta ko papunta sa isang bakanteng upuan at pabagsak na naupo.

Hindi na nga ako nagulat.

Mukhang hindi lang talaga ito ang taon ko.

Doon ko siya napansin.

May isang lalaking nakaupo ilang hanay sa unahan.

Imposibleng hindi siya mapansin.

Maitim na kayumanggi ang buhok niya na may maruming blond na dulo. Nakasandal siya sa upuan nang may uri ng kumpiyansang tanging kayamanan at panganib lang ang kayang magbigay.

O baka pareho.

Perpektong-perpekto ang tabas ng suit niya. Marahang kumikislap ang relo niya sa ilalim ng ilaw ng paliparan.

Para bang naramdaman niyang nakatingin ako sa kanya, nag-angat siya ng ulo.

Bahagya siyang ngumiti at ilang segundo akong tinitigan bago muling ibinalik ang atensyon niya sa cellphone.

Hindi ko napigilang maramdaman ang kakaibang pitik sa sikmura ko.

Agad ko ring pinagalitan ang sarili ko.

Hindi ngayon, Serena.

Matapos ang halos isang oras na paghihintay, sa wakas ay tumunog ang anunsyo sa mga speaker.

“Mga binibini at ginoo, ang Flight 233 papuntang Liora Bay ay kinansela dahil sa teknikal na problema. Mangyaring lumapit sa service desk para sa rebooking o refund.”

Kinansela.

Hindi naantala.

Mahigpit kong pinagdikit ang mga labi ko.

“Perpekto.”

Nasabihan ko na ang lahat ng kaibigan ko na mag-isa akong pupunta sa Liora Bay. Sinabi kong kailangan ko ng pahinga mula sa lahat at sa lahat ng bagay, pero mukhang ayaw talaga ng mundo na bigyan ako ng kahit isang sandali ng katahimikan.

Kung hindi ko kaya kinansela ang kasal…

Makakansela rin kaya ang honeymoon flight namin?

“Mukhang pareho pala tayo ng pupuntahan.”

Inis na lumingon ako, handa nang balewalain ang kung sinumang gustong makipagkuwentuhan gamit ang kamalasan ko bilang panimula.

Natigilan ako.

Ang lalaking nakita ko kanina ay nakaupo na ngayon sa tabi ko.

Sa malapitan, mas mapanganib pala siya.

Mapanganib dahil napakaguwapo niya.

Napakatalas ng panga niya.

Napakaitim ng mga mata niya.

Napakahirap tanggihan ng tingin niya.

May maliit siyang peklat malapit sa kilay—halos hindi mapansin, pero sapat para magmukhang sinadya iyon para gawing mas tao ang halos perpekto niyang mukha.

Oo.

Ganoon siya kaguwapo.

“Liora Bay?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

“Oo.” Ngumiti siya. “Ralph ang pangalan ko.”

Nag-atubili ako sandali bago inabot ang kamay niya.

“Serena.”

Mainit at matatag ang pagkakahawak niya sa kamay ko, at mas tumagal iyon nang isang segundo kaysa sa nararapat.

“Private jet ang sasakyan namin. Dahil pareho naman tayo ng pupuntahan, maaari kang sumabay.”

“Namin?”

“Ang…” Sandali siyang tumigil na para bang naghahanap ng tamang salita. “…kaibigan ko ay nasa jet na. Ayaw niya ng mga delay.”

Napakurap ako.

“Inaalok mo akong sumakay sa private jet ninyo?”

“Maliban na lang kung mas gusto mong umuwi o maghintay ng panibagong flight sa ibang airline.” Nagkibit-balikat siya. “Ikaw ang bahala, sweetheart.”

Salitan kong tiningnan siya at ang napakaraming pasaherong halatang dismayado dahil nakansela ang flight.

Sumisigaw ang bawat matinong bahagi ng isip ko na delikado ang mga estranghero.

Pero wala namang naitulong sa akin ang pagiging makatwiran.

Napakarami kong idinahilan para sa dating nobyo ko hanggang sa ako rin ang nasaktan.

Binalaan ako ni Lila na huwag makipaghalikan sa isang misteryosong lalaki sa tabing-dagat.

Pero wala naman siyang sinabi tungkol sa pagsakay sa private jet ng isa.

“Hindi ako karaniwang tumatanggap ng alok mula sa mga estranghero…” mahina kong sabi.

“Mabuti,” sagot ni Ralph, na may bahagyang bakas ng dayuhang punto sa pananalita. “Ibig sabihin, matalino ka.”

“Kung ganoon, bakit mo ako inaanyayahan?”

“Dahil mukha kang nangangailangan ng ibang tanawin.”

Kalokohan iyon.

Lubos na kalokohan.

Pero makalipas lamang ang ilang minuto, natagpuan ko ang sarili kong naglalakad sa tabi niya sa private terminal, habang ang maleta ko ay gumugulong sa likuran namin.