10

มัธยมศึกษาปีที่ 6 วันปัจฉิมนิเทศ 💐

โรงเรียนสาธิตเจเนซิสจัดพิธีปัจฉิมนิเทศให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 และ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เพื่อแนะแนวเส้นทางการศึกษาต่อไป รวมไปถึงเป็นช่วงเวลาที่ให้รุ่นพี่รุ่นน้องอาจารย์ได้เอ่ยคำอำลาก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะจบออกไปจากโรงเรียน

งานนี้จึงมีความสำคัญมากโดยเฉพาะกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่จะต้องก้าวเดินไปอีกขั้นหนึ่งของพาร์ทหนึ่งในชีวิตสู่เส้นทางในรั้วมหาวิทยาลัยกำลังรอให้พวกเขาไปเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่อันน่าตื่นเต้น..

ทางโรงเรียนเจเนซิสให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ใส่ชุดนักเรียน ส่วนนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1,2,4,5 ใส่ชุดพละโรงเรียนเสื้อโปโลสีกรมกับกางเกงสีสีดำแถบเป็นสีขาวกรมตรงกับสีประจำโรงเรียน

ห้อง ม.6/10

สองสาวเพื่อนซี้แก้มใสกับเก็บดาวกำลังนั่งเตรียมของที่ระลึกมอบให้เพื่อนในห้องรวมถึงเพื่อนคนอื่นที่สนิทในวันนี้ด้วย กับพวกน้องรหัสตัวเองเธอก็เตรียมมาให้ถึงแม้ว่าจริง ๆ พวกเธอแค่รอรับของขวัญอย่างเดียวยังได้เลย

“มึงเสร็จแล้วใช่ปะ” แก้วใสหันไปถามเก็บดาว

“อืม เตรียมครบแล้วล่ะ” เก็บดาวติดริบบิ้นอันสุดท้ายลงบนกล่องแล้วนำกล่องของขวัญใส่ถุงกระดาษอีกรอบจากทั้งหมดสามสิบห้ากล่อง

“มึงแต่กูว่าเราเอาให้เพื่อนในห้องกันก่อนดีไหม”

“ไม่งั้นจะถือไปหลายถุงเกิน จะได้เก็บไว้ที่ห้องรอเอาไปให้แค่พวกน้องรหัสกับเพื่อนห้องอื่น” เก็บดาวเสนอเรื่องการให้ของขวัญ มีเพื่อนบางคนเอามาให้ก่อนเหมือนกันแล้วก็มีถ่ายรูปลงสตอรี่ไอจีไปแล้วหลายคน

“เออก็จริงเอาสิ”

สองสาวเดินแยกเอาของไปให้เพื่อนในห้องแล้วก็ได้ของขวัญกลับมาเช่นเดียวกัน มีแวะเขียนข้อความบนเสื้อนักเรียนกันด้วย เมื่อให้ครบทุกคนแล้วก็ถึงเวลาพิธีปัจฉิมนิเทศพอดี

“ใกล้ถึงเวลาแล้วสิ” แก้มใสจับมือเก็บดาว

“ตื่นเต้นเนอะ” เก็บดาวมองเพื่อนน้ำตาคลอ

“มึงจะไม่ลืมกูใช่ไหม” แก้มใสจะย้ายไปเรียนต่างประเทศนาน ๆ ทีจะกลับมาประเทศไทย

“ไม่ลืมอยู่แล้ว มึงคือเพื่อนที่ดีของกูเลย” เก็บดาวหันไปกอดเพื่อนสนิทที่แสนดี แก้มใสเข้าอกเข้าใจเก็บดาวมากโดยเฉพาะเรื่องหัวใจ

“ขอให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และ 6 ทุกคนออกมารวมตัวกันที่ข้างโดมหอประชุม”

เสียงประกาศตามสายเอ่ยเรียกนักเรียนชั้นม.3-ม.6มารวมตัวที่ข้างหอประชุม เพื่อเตรียมตัวเดินไปยังสนามฟุตบอล ส่งน้องม.3ไปก่อนตามมาด้วยพี่ม.6 ข้างทางมีนักเรียนม.4ถือธงโบกไปมากับเปิดเพลงอำลาที่ซึ้งกินใจ

(เพลง : ช่วงที่ดีที่สุด)

สนามฟุตบอลโรงเรียน

เมื่อเดินมารวมตัวที่สนามบอล แยกออกเป็นสองวงกลมคือของม.3เป็นรุ่นน้องม.ต้นล้อมรอบ ส่วนน้องม.ปลายอยู่ล้อมรอบพี่ม.6 จากนั้นทั้งโรงเรียนก็เริ่มขับร้องเพลงมาร์ชโรงเรียนสาธิตเจเนซิส พร้อมกับบูมให้พวกเขาครั้งสุดท้าย เป็นภาพที่น่าประทับใจอย่างมาก ครูใหญ่ขึ้นกล่าวคำอวยพรจากนั้นก็ให้นักเรียนได้แยกย้ายทำตามความต้องการ บางคนอาจจะให้ของขวัญหรือบอกความในใจกับรุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเพื่อน..เป็นครั้งสุดท้าย

“เดินไปหาเขาเลยสิ” แก้มใสกระแทกไหล่เก็บดาวเบา เธอเห็นว่าเก็บดาวเอาแต่ยืนมองสีน้ำอยู่ไกล ๆ

ซึ่งรอบตัวสีน้ำกับแก๊งเพื่อนสนิทตอนนี้ก็มีเด็กผู้หญิงทั้งรุ่นเพื่อนรุ่นน้องผลัดกันเอาของขวัญมาให้พวกเขา

“ฮะ? อะไร” เก็บดาวหันมาหน้าเหลอหลาเพราะว่าเธอเหม่อลอยมองสีน้ำอยู่จนไม่ได้ยินที่เพื่อนพูด

“ช่อดอกไม้ของขวัญก็เตรียมมาให้เขาเป็นเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่เอาไปให้ตอนนี้จะเอาไปให้ตอนไหน” แก้มใสเอ่ยบอกก้มมองถุงกระดาษใส่กล่องของขวัญใบใหญ่ซึ่งในนั้นเป็นอะไรเธอก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าเก็บดาวซุ่มเงียบทำให้สีน้ำแล้วช่อดอกไม้นั่นก็มีความหมายซ่อนอยู่ด้วย

“วันสุดท้ายแล้วนะมึง อนาคตไม่รู้ว่ามึงกับเขาจะได้เรียนที่เดียวกันหรือเปล่า แล้วถ้ามึงต้องย้ายบ้านอีกล่ะ”

“ทำไงดี กูกลัวอะมึง”

“เขาจะเกลียดกูไหม พวกเราอาจจะคิดไม่เหมือนกัน..”

มือเธอเริ่มเย็นแต่กลับมีเหงื่อไหลซึมตามมือกับกรอบหน้า หัวใจก็เต้นแรงเหมือนกลองรัว ยิ่งคิดยิ่งเกิดความลังเล

“ไม่ต้องกลัวทำตามความรู้สึกเลยมึง” แก้มใสยังคงเอาใจช่วย

“มึงตั้งใจจะบอกชอบเขาใช่ไหม”

“กูก็คิดไว้ว่าอยากบอกเขานะ แต่กูกลัวทำความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่มีมาหลายปีของพวกเราพังลงอะ..”

“ถ้ากลัวแล้วมึงจะแอบชอบสีน้ำแบบนี้ต่อไปเหรอ จะยอมให้สีน้ำไปมีแฟนแล้วมึงถึงค่อยบอก หรือว่าต้องทนเป็นที่ปรึกษาอย่างที่เป็นมาตลอด!!”

“ตั้งแต่วินาทีที่มึงชอบเขา มึงก็ไม่ใช่เพื่อนเขาแล้วเก็บดาว ทำตามความรู้สึกตัวเองเถอะอย่ารอเวลาอีกเลย ก่อนจะสายไป” แก้มใสพูดตรง

“ก็จริง กูพลาดโอกาสมาหนึ่งครั้งแล้วรอบนี้กูไม่อยากพลาดอีกแล้ว” เมื่อได้ฟังคำพูดไลฟ์โค้ชจากเพื่อนสนิท เก็บดาวก็คิดขึ้นได้ถ้าไม่พูดตอนนี้มันอาจจะต้องค้างคาอยู่ในใจเธอไปอีก

“กูจะไปบอกชอบสีน้ำ!”

“ดีค่ะงั้นก็ไปบอกเขาเลยอย่ามัวรีรอ กูซัปพอร์ตมึงนะ”

เก็บดาวรวบรวมความกล้าที่มีทั้งชีวิตเพื่อนเดินเข้าไปหาสีน้ำ ในมือกำถุงของเอาไว้แน่นโอบกอดช่อดอกไม้ใช้เวลาเลือกมานานหลายเดือน ความรู้สึกแอบชอบตลอดแปดปีที่ผ่านมากำลังจะได้สารภาพรักแล้ว ไม่ว่าคำตอบจะออกมาทิศทางไหนเธอก็จะยอมรับ

‘ขอให้ออกมาดี..’

“ยัยตัวเล็ก มาเร็วมีของจะให้!” สีน้ำตะโกนเรียกเก็บดาวเมื่อเห็นเพื่อนสนิทคนที่เขากำลังมองหาเพื่อจะเอาของให้ เก็บดาวรีบยิ้มแล้วโบกมือกลับไปหาเขาทันที หัวใจของเธอเต้นรัวหนักขึ้น

กึก!

ขณะนั้นเองก็มีรุ่นน้องม.5ผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักเดินมาแทรกบังระหว่างสีน้ำกับเก็บดาว ซึ่งอีกแค่ไม่ถึงสิบก้าวเก็บดาวก็จะเดินไปถึงตัวสีน้ำอยู่แล้ว..

“พี่สีน้ำคะ อรไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอพี่อีกไหม”

“แล้วถ้าไม่พูดตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้พูดตอนไหน”

“พวกเราก็คุยกันมาสักพักแล้ว”

“อรชอบพี่สีน้ำนะคะ ชอบมาสองปีแล้วด้วย”

“พี่คือคนที่ทำให้อรอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากเป็นคนที่เหมาะสมกับพี่...”

“เราคบกันได้ไหมคะ”

ฝากกดติดตาม

คอมเมนต์ กดหัวใจ

แล้วจะมาอัปตอนต่อไปค่ะ