LOGINTinaas ni Jonathan ang isang kilay. "Bakit?"Masamang tinitigan siya ni Amanda habang nakasimangot sa inis. Kung alam niya lang sanang pinadalhan na pala nito si Paul ng mga damit na pamalit, sana ay hindi na niya ibinigay ang binili niyang underwear. Hindi ba't mukhang nag-aassume lang siya na may ibig sabihin iyon?"Ikaw talaga..."Ilang sandali siyang tinitigan ni Amanda bago napabuntong-hininga na lamang sa inis. "Nevermind!"Tumalikod na siya at dumiretso sa kusina para mag-breakfast. Paglabas niya ng kusina, nakabihis na si Jonathan suot ang isang napakagandang limited-edition suit. Ang mamahaling tela at perpektong tahi nito ay mas lalong nagpalitaw sa matangkad at maganda nitong pangangatawan. Ang gwapo nitong mukha ay tila isinilang na walang kapintasan.Natigilan si Amanda nang sandaling iyon. Ang gwapo naman talaga ng lalaking ito. Pero mabilis din siyang natauhan at pinagsabihan ang sarili na huwag magpadala sa itsura nito."Tara na, sabay na tayong pumasok sa office," yaya
Kahit paano, usapan lamang iyon sa pagitan nila ni Warren. Dahil sa sunod-sunod na pag-uusisa ni Jonathan, napilitan siyang magsalita para matigil na ito sa kakatanong.Sumingkit ang mga mata ni Jonathan.Kaya pala sumama lang pala ito kay Warren pabalik sa lumang mansyon kagabi; ibig sabihin, nagkamali lang siya ng hinala at walang namang nangyari sa pagitan ng dalawa. Pero kung nakakapunta pa rin ito sa lumang mansyon kasama ang asawa, ibig sabihin ay maayos pa rin ang relasyon nila bilang mag-asawa.Mukha wala pa itong balak makipaghiwalay sa madaling panahon. Muling bumigat ang pakiramdam at naging seryoso ang ekspresyon ni Jonathan."Ayaw mo pa bang makipag hiwalay sa kanya?" tanong nito habang nakatitig sa kanya nang may halong pag-aalinlangan.Natigilan si Amanda. Hindi niya inasahang biglang mapag-uusapan ang tungkol sa paghihiwalay nila.May napansin kaya ito? Pero may pinirmahan silang confidentiality agreement ni Warren, kaya hinding-hindi niya pwedeng sabihin ang totoo."Ar
Ang unang naisip ni Amanda ay tumakas.Pero mabilis siyang hinawakan ni Jonathan sa pulso kaya hindi na siya nakalayo patungo sa pinto."Bitawan mo ako!"Nagpupumiglas si Amanda habang sinasamaan ito ng tingin. Kasunod nito ay ang malakas na paghila nito sa kanya papasok sa mga bisig nito.Lalo siyang nagalit.. "Jonathan, tigilan mo na nga 'yan! Kahit sa banyo ba naman ay napaka-pasaway mo pa rin?"Sa ilalim ng liwanag sa loob ng banyo, ang maputi at porselana niyang mukha ay may bahagyang pamumula.Napakaganda at napaka-akit nito, habang ang mahahaba at makapal niyang pilikmata ay bahagyang kumukurap-kurap. Kitang-kita ang ganda nitong kusang bumibihag sa panlalaking emosyon.Biglang humigpit ang ibabang bahagi ng katawan ni Jonathan, at naging madilim ang mga mata nito. Mas hinigpitan pa nito ang pagkakayakap sa kanya habang may paos at malalim na boses na bumulong.."Gusto mo bang subukan natin dito sa banyo?"Napaigtad si Amanda sa narinig.Subukan ang alin? Alam na alam niyang wal
"Hindi ka ba papasok sa office?" tanong ni Amanda habang nagtataka.Seryosong sagot ni Jonathan: "Wala akong dalang extra na underwear!"Hindi nakasagot si Amanda. Bilang isang taong may tindi ng germaphobia at cleanliness, imposibleng pumayag itong magsuot ng parehong underwear nang dalawang araw.Napangiwi si Amanda at nagbigay ng simpleng mungkahi.. "Gusto mo bang pasundo o ipa-deliver sa mga tauhan mo? O kaya naman... wag ka na lang magsuot."Huli na ng mapagtanto niya kung gaano kababa ang boses niya sa huling sinabi. Halatang nag-iinit ang kanyang mukha dahil sa hiya.Napakunot ang noo ni Jonathan.."O ano kamo?"Pilit na ngumiti si Amanda at kinapal ang mukha.. "Ang ibig kong sabihin, pwede ka namang magsuot ng loose pants kahit walang underwear..."Habang sinasabi niya iyon, napansin niyang biglang may kakaibang paggalaw sa ibabang bahagi ng suot nito. Nanlaki ang mga mata ni Amanda sa gulat. Grabe naman ang lalaking ito, mabilis pa sa alas-kwatro ang reaksyon!"Sa tingin mo ba
Pero nanatiling tulog si Jonathan sa sofa at walang balak gumalaw; mukhang napakalalim na ng tulog nito. Natahimik si Amanda at ilang sandali niya itong tiningnan nang may pagtataka.Ang mga mata niya ay kusang lumipat sa mga labi nito. Naalala na naman niya ang ginawa nilang matinding paghalik kanina, mula sa labas ng pintuan hanggang sa makarating sila sa sala.Dahil doon, muling uminit at namula ang mukha niya. Kung hindi lang sana biglang dumating ang kanyang ina ngayong gabi… Siguro ay natuloy na sila sa paggawa ng milagro, hindi ba? Bakit ba tuwing magkasama sila ay madali siyang natatalo at napapapayag nito?Inis na inis sa sarili si Amanda habang iniisip iyon..Umiling siya para alisin sa isip ang mga ganoong klase ng alaala. Pinilit niyang pawiin ang init sa mukha at magpakalma.Bahala na.Dahil mahimbing na itong natutulog, hinayaan na muna niya itong huwag gisingin.nBilang isang Boss, marami talagang iniisip at ginagawang trabaho si Jonathan araw-araw, kaya siguro pagod na pa
Nanatiling nakaupo si Amanda at hindi siya tinapunan ng tingin.Malamig niyang sinabi: "Gabi na, umuwi ka na."Noon ay alam lang ni Jonathan na anak sa labas si Amanda ng pamilyang Ramirez, pero hindi niya akalain na maging ang sarili nitong ina ay ganito kawalang-pakialam dito. Kaya pala napakahirap ng naging buhay nito habang lumalaki sa pamilyang iyon.Umupo si Jonathan sa tabi nito at marahang tinapik ang sariling balikat.."Dito ka muna, pwede mong sandalan ang balikat ko."Alam niyang kahit pinaalis na ni Amanda ang ina, mabigat pa rin ang nararamdaman nito sa loob Hindi sinandal ni Amanda ang ulo rito, sa halip ay mariin niyang kinagat ang kanyang labi at sinabing: "Dati, siguro iiyak ako nang sobra. Pero ngayon, parang wala na akong maramdamang kahit ano kundi puro kawalan." Siguro nga ay nasanay na siyang masaktan nang paulit-ulit.Makahulugang tumingin si Jonathan: "May kasabihan nga, kung walang inaasahan, walang kadismayahan. Mukhang wala ka na talagang inasahan sa kanila."
NAPATIGIL si Amanda dahil sa narinig niya. Napansin ni Warren ang bahagyang lungkot na dumaan sa kanyang mga mata. Ngunit nanatiling malamig ang boses nito na tila ba walang pakialam.“Sorry. Ilang beses ko ng sinabi sa’yo na may obsessive compulsive disorder ako,” wika ni Warren kay Amanda..“P
UMALIS si Amanda sa clinic, kinuha ang gamot, at dali-daling lumabas ng ospital.Nang maalala niya ang nangyari kanina, how a male doctor ordered her to take off her pants and examined her—hindi niya maiwasang mamula ng todo. Kapag kumalat ang balitang iyon, she wouldn’t be able to face anyone anymo
“Hubarin mo… then lie down!”Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just
HALATANG hindi inaasahan ni Dr. Jonathan Ramirez ang sitwasyon. Pero pareho naman silang adults, some needs don’t need to be said. At alam din niyang may kondisyon si Amanda.“Sir…” ani niyang pabulong. Nanigas si Amanda. Parang nag-hang ang utak niya nang narinig ang boses ng lalaki sa kabilang lin







