CHAPTER ONE

“Hubarin mo… then lie down!”

Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just wants it at hindi niya kayang pigilan ang sarili. Hindi na ito namimili ng oras o lugar, her work and daily life were already seriously affected.

Hindi na kinaya ni Amanda. She gathered her courage and booked an appointment sa isang private hospital na ito. Pinili niya ito dahil sa mataas na confidentiality though the consultation fee was several times higher than ordinary hospitals. Pero ang in-expect niya ay isang female OB-GYN na nasa 40s…

So why…bakit ang kaharap niya ngayon ay isang batang, matangkad na male doctor?

“Ka— kailangan ko ba talagang… maghubad?” Tanong niyang sobrang kinakabahan. Napapangiwi siya..To take off her pants in front of a stranger, even if he’s a doctor she still felt extremely embarrassed.

“If you don’t take them off, how am I supposed to examine you?” sagot sa kanya ni Dr. Jonathan Ramirez..

“Pero… ako…” Namula siya, awkward at hindi mapakali. Kahit naka-mask ang lalaki, his sharp eyes were deep unreadable.

At bigla…

She had this strange feeling na parang kaya siya nitong ihiga at gawin ang kahit anong gusto nito. Napailing siya agad.

Diyos ko… Bakit siya nag-iisip ng ganito? He’s just a doctor. Araw-araw, dozens of patients like her ang chine-check nito. This is just his job.

Patuloy niyang kinumbinsi ang sarili. Pinilit niyang lunukin ang hiya at dahan-dahang ibinaba ang kanyang pantalon at humiga sa kama.

“Saan ang discomfort?” Tanong ni Dr. Ramirez sa kanya habang naghahanda ng disinfecting tools.

Muling namula si Amanda. Hindi siya mapakali..

“Ako…Ahmmmm doon…”

Nang hindi na siya makapagsalita, kalmadong nagtanong ng lalaki..“Too much sexual activity? Nasugatan?”

Karaniwan, iyon ang dahilan ng mga batang babaeng nagpapatingin.

Pero umiling si Amanda, namumula ang mukha.. “Hindi… I don’t have any sexual life…”

Bahagyang batigilan si Dr. Ramirez. Tiningnan siya ng may pagtataka. Ang babaeng nasa harap niya maganda, makinis ang balat, delicate pero seductive…The kind of face you can’t forget. With her looks, she should have countless admirers… But she said she had no sexual life?

“Ako… I just feel—--uncomfortable… there…” Mahinang sabi niya, nahihiya sa ilalim ng tingin nito.

Bahagyang humigpit ang hawak ni Jonathan sa cotton swab. Pero sa labas, nanatili siyang kalmado. “Uncomfortable?”

Hindi agad nakasagot si Amanda…Paano niya ba ito ipapaliwanag? “Just… I…” Kinagat niya ang labi, hindi maituloy ang sasabihin.

Tinitigan siya ng lalaki—her flushed face… At sa kanya, something ignited.

Pinigil niya ang sarili. “What caused it?” tanong no Dr. Ramirez kay Jonathan..

“N-no… I just…” Paano niya sasabihin na she wants it? Na sobra ang desire niya? Pero higit isang taon na silang kasal ng asawa niya ni hindi siya ginalaw ng asawa niyang si Warren…Habang lalo siyang naghahangad lalo naman siyang iniiwasan nito. Parang takot pa ito sa ganung bagay. Kaya napilitan siyang maghanap ng paraan mag-isa… Pero it wasn’t enough. She wants more. She needs more.

“Married?” tanong niya.

Tumango si Amanda...

Hindi niya alam kung bakit… pero parang may kaunting disappointment sa lalaki.

“Lie down. I’ll examine you.”

Sumunod siya sa sinabi ng doctor.. Mahigpit niyang kinuyom ang kamao. Pakiramdam niya ay nasusunog ang mukha niya sa hiya.

“Don’t move.” Mas bumaba ang boses ng lalaki.

Paano siya hindi gagalaw? Sa ganitong kondisyon niya?

“Pwede bang female doctor na lang?” Mahinang pakiusap sa doctor dahil sa labis na pagkailang...

Lalong dumilim ang tingin ng lalaki. “You’re not satisfied with me?”

“Hindi! Hindi ganun—”

Pero pinutol siya nito. “You booked my appointment. If you don’t want treatment, you can leave.”

Ang sungit. Pero hindi na niya kayang ipagpaliban ang sakit niya.

“Please… doctor, gamutin niyo ako…Sorry. Naiilang lang ako,” ani Amanda.

Unang beses pa lang ni Jonathan mag-duty bilang substitute doctor at ganito agad ang pasyente? Her condition and her beauty…This was testing his self-control.

“Stop talking.” Mahinang utos niya sa babae. Isinuot niya ang gloves. At dahan-dahang lumapit…

Napapikit si Amanda sa hiya. Kahit ang asawa niya, hindi pa siya nakikita ng ganito ang ayos at posisyon. Ngayon… ibang lalaki pa.

“Ah—!” Napasinghap siya..Her voice soft… seductive.

Nanigas si Jonathan at napatitig siya sa babae. “Did I hurt you?”

Namumuo ang luha sa mata niya. Hindi niya maipaliwanag. Alam niyang dapat siyang magpigil pero hindi niya kaya.

Her vulnerable look was dangerously tempting. “I’ll be gentle,” wika ni Jonathan.. Umiwas siya ng tingin at nagpatuloy sa pag-examine sa pasyente.

Pagkatapos…nagtanong si Amanda..“Doctor… seryoso ba ito?” Mahinang tanong niya.

Hinubad ni Jonathan ang gloves niya at napatingtin sa babae.. “You have endocrine imbalance causing hysteria, related to long-term lack of sexual activity.”

Nanlumo siya…Hindi siya kulang..Wala talaga. Her husband had never touched her kahit ano pa ang gawin niya. May matinding obsession pa ito sa kalinisan. Pero habang tumatagal… Mas lalo siyang naghahangad. Parang bawat parte ng katawan niya ay sumisigaw para sa haplos… init at intimacy…

“I’ll prescribe medicine to regulate your hormones,” sabi ni Jonathan. “But I suggest, you and your husband do it more often.”

Namula siya m ng todo, pagkatapos ay nagbihis.

“At least… thank you, doctor…”

Paglabas niya, may babaeng doktor na dumating at pumasok sa clinic.

“Dr. Ramirez! You saw my patient?” Galit na tanong ng doctor. “Don’t forget..I ranked first in med school. You were always second. I just helped you. Besides, this hospital is mine.”

Napailing si Jonathan.

Pero nakakapagtaka..Ang kapatid niyang si Jonathan ay hindi mahilig sa babae… Pagkatapos ay nag-check ng female patient? Hindi siya makapaniwala. Noon pa naman ay tinutulak niya ito sa ibang mga babae.

“We have a new cardiologist, young, beautiful, single,” ani pa ni Dr. Susan kay Jonathan..

“Maybe next time.” Walang gana niyang sagot at umalis. Habang ang tingin niya ay nakatutok pa rin sa direksyon kung saan nawala sa paningin niya ang pasyente.