Masuk"Pasensya na po, Ma'am, hindi ko po sinasadya!" Nataranta na paghingi ng tawad ng kasambahay.Nakatayo si Sally sa malapit at nagpanggap na galit: "Ano bang ginagawa mo? Isang simpleng trabaho hindi mo pa magawa ng maayos!"Alam na alam ni Amanda na kung hindi dahil sa utos ni Sally, hinding-hindi maglalakas-loob ang kasambahay na gawin iyon. Gusto lamang ni Sally na bigyan siya ng lesson at iparamdam ang hiya dahil ipinagtanggol siya ni Warren kanina. Pero sa totoo lang, gusto na rin naman niyang makaalis sa hapag-kainan."Ayos lang po, maglilinis lang ako. Nasaan po ang kwarto ko?"Dati, tuwing dinadala siya ni Warren sa mansiyon na ito, sa guest room palagi siya pinatutulog. Kung mag-iiba man ang patakaran ngayon, siguradong mas lalong magagalit si Sally.Mabuti na rin iyon para hindi niya kailangan makisalo sa kwarto kay Warren. Nang marinig ni Sally na kusa itong hihingi ng guest room, medyo kumalma ang mukha nito."Doon ka sa dati!" malamig na sagot nito.Tumayo agad si Amanda at
Kahit noong makita pa siya ng ina ni Warren , nanatili pa ring malamig ang ekspresiyon nito. Sa buong oras ng hapunan, para bang wala siyang presensya at tuluyan siyang binalewala.Ang buong atensyon at mga pagkaing inilalagay nito sa plato ay para lamang sa anak na si Warren, habang punong-puno ng pag-aalaga ang mga salita nito sa nag-iisang anak. Sanay na si Amanda sa ganitong trato, kaya wala na siyang pakialam. Hindi na siya apektado pa sa mga nangyayari..Dati, sa mahigit isang taon niyang pagiging asawa ni Warren at manugang ng pamilyang ito, ilang beses ba siyang tiningnan nang maayos ni Sally? Palaging ang anak lang nito ang nakikita ng matanda.Balak na lamang niyang kumain nang tahimik at umalis pagkatapos. Pero bago pa man siya matapos, biglang ibinaling ni Sally ang mga mata sa kanya at sinimulan siyang punahin."Amanda, have you been too busy lately? The whole family has been busy preparing for Frederick's funeral, but you—you seem like a completely different person. Bakit
"Mmm..."Napilitang tanggapin muli ni Amanda ang mainit at marubdob na halik nito. Naging napaka-intense ng atmospera sa loob ng dining room. Pagkaraan ng ilang sandali, binitawan din siya ni Jonathan. Hinawakan nito ang kanyang makinis na kamay at dinala iyon sa ibabaw ng matigas at maskulado nitong dibdib."Bakit hindi mo na lang ipalit ang isang lalaking tulad ko—gwapo, maganda ang pangangatawan, at maaasahan—para maging asawa mo?"Nanlaki ang mga mata ni Amanda sa gulat.Anong ibig sabihin ng mga salitang ito? Hinihimok ba siya nitong piliin ito para maging asawa?Namumula ang buong mukha niyang nagtangkang bawiin ang kanyang kamay, pero mahigpit itong hinawakan ng lalaki.Kinakabahan niyang binalaan si Jonathan…"Jonathan, huwag kang ganyan. Ang usapan natin ay Fubu lang tayo."Dumilim ang gwapong mukha ni Jonathan.Seryoso siyang tinitigan nito… "Ganito lang ba talaga ang tingin mo sa relasyon natin? Fubu lang?"Walang pag-aalinlangang tumango si Amanda…"Oo."Gusto niya lamang i
Nagtataka si Emma sa isinagot ng kanyang anak…"Hindi ba, ilang araw na ang lumipas, bakit parang walang progress?"Inis na kumunot ang noo ni Jonathan.."Sabi ko naman sa 'yo, hindi ko gusto si Easter. Bakit ba hindi ninyo maintindihan yun?"Nagmamalaking tanong ni Emma. “Kung ganoon, sino ba ang gusto mo?"Palihim na sumulyap si Jonathan sa direksyon ng banyo..."Siyempre, hinding-hindi si Easter,” deretso niyang sagot sa ina..Wala siyang anumang nararamdaman para sa babaeng iyon. Isa pa, alam na alam niyang si Easter ay isa lamang alas na ginagamit ng kanyang Uncle Tony.Nag-alinlangan si Emma saglit bago nagtanong ulit.."Nakausap mo na ba ang babaeng gusto mo? Nasuyo mo na ba? Kayo na ba?"Hindi nakasagot si Jonathan.Bumuntong-hininga si Emma… "Kung hindi mo makuha, bakit hindi mo na lang subukang pagbigyan si Easter...Gusto ka niya.."Mas lalong dumilim ang mukha ni Jonathan."Sino ang nagsabing hindi ko siya makukuha?" Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa pintuan ng ba
Kinabukasan. Dahan-dahang pumasok ang mahinang liwanag mula sa siwang ng mga kurtina, na lumapag sa dalawang magkaakap na katawan sa ibabaw ng kama.Unti-unting idinilat ni Jonathan ang kanyang mga mata. Habang nakatingin sa babaeng mahimbing na natutulog sa kanyang mga bisig, ang kanyang gwapong mukha ay napuno ng hindi karaniwang lambot. Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang ilang hibla ng buhok na nakaharang sa mukha nito. Lumitaw nang husto ang maganda at makinis na mukha ni Amanda.Mahigpit na nakapikit ang mga mata nito at tila tulog na tulog pa. Pero kumonot ng bahagya ang kanyang mga kilay, parang may mabigat na iniisip kahit sa pagtulog. Iniabot ni Jonathan ang kanyang daliri para hagkan ang kumunot nitong noo, nais na pawiin ang anumang gumugulo sa isip nito. Pero ng dumampi ang kanyang daliri sa balat nito, napaungol ng bahagya si Amanda.Ilang beses ikinurap ni Amanda ang kanyang mahahabang pilikmata bago tuluyang nagising. Pagkakita niya sa guwapong
Hanggang ngayon ay pinipilit pa rin nitong itago ang pangalan ng totoong may-ari ng panyo, na walang iba kundi si Amanda. Siyempre, hinding-hindi niya isasapubliko ang totoo dahil gusto niyang panatilihing mangmang at naguguluhan si Warren. Nais niyang makita itong tuluyang maloko at magdusa sa maling akala."Pak!"Isang napakalakas na sampal ang lumipad sa ere at tumama sa mukha ni Vanessa. Namula at umapoy ang galit sa mga mata ni Warren habang ibinubuhos ang buong lakas.Dahil sa lakas ng paghampas, tumilapon si Vanessa sa sahig at dumanas ng matinding kirot sa kanyang panga. Isang malapot na lasa ng dugo ang agad na sumambulat sa kanyang bibig, patunay kung gaano kainit at kasakit ang ginawa ni Warren."Fuck you. talagang sinampal mo ako?"Hawak-hawak ang namamagang kanang pisngi, hindi makapaniwala si Vanessa na nagawa siyang saktan ng lalaking ito. Para bang ibang tao ang nasa harapan niya ngayon—isang estranghero na walang awang dumudurog sa kanya. Hindi niya akalaing darating an
HALOS hindi nakatulog si Amanda. The emptiness in her body at ang sakit sa puso niya ay hindi siya pinatulog nang maayos. Buti na lang, hindi siya na-late kinabukasan. Habang humihikab si Amanda papasok sa office ay napansin niya agad may kakaibang atmosphere sa paligid.“May bagong CEO na darating
NAPATIGIL si Amanda dahil sa narinig niya. Napansin ni Warren ang bahagyang lungkot na dumaan sa kanyang mga mata. Ngunit nanatiling malamig ang boses nito na tila ba walang pakialam.“Sorry. Ilang beses ko ng sinabi sa’yo na may obsessive compulsive disorder ako,” wika ni Warren kay Amanda..“P
UMALIS si Amanda sa clinic, kinuha ang gamot, at dali-daling lumabas ng ospital.Nang maalala niya ang nangyari kanina, how a male doctor ordered her to take off her pants and examined her—hindi niya maiwasang mamula ng todo. Kapag kumalat ang balitang iyon, she wouldn’t be able to face anyone anymo
“Hubarin mo… then lie down!”Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just







