8. มาถอดอะไรตรงนี้

โชนก็ถึงกับยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูเลยทีเดียว เมื่อเธอด่าเสียงดังขนาดนี้ เห็นนิ่งๆเงียบๆดูขี้เขินแต่ไม่คิดว่าเธอจะด่าเก่งแบบนี้

“ด่าเก่งเหมือนกันนะเนี่ย...เล่นเอาแสบแก้วหูเลย” โชนพูดหยอกเธอไป เพื่อให้เธอรู้ว่าคนที่รับสายไม่ใช่น้องชายของเธอ

“อ่อ ขอโทษค่ะ พอดีฉันคิดว่าน้องชายฉันรับน่ะค่ะ...ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ ใช่พี่ที่ทำงานที่อู่ไหมคะ” บิวถามไป เพราะน้องชายบอกว่าพี่ที่อู่จะมาส่งนิ

“อืมใช่...ตอนนี้ฉันมาส่งน้องชายเธอที่หน้าหอแล้ว ลงมาเปิดประตูให้หน่อย พวกเราขึ้นไปไม่ได้” โชนบอกไปด้วยเสียงเรียบ เพราะเขาไม่ได้พักหอนี้เลยไม่มีคีย์การ์ดเข้าไป ต้องมีคนในลงมารับถึงจะขึ้นไปได้

“อ่อค่ะๆ เดี๋ยวฉันจะรีบลงไปเลยค่ะ รอแปปนะคะ” บิวก็รีบตอบรับแล้วเธอก็รีบลุกลงจากเตียงทันที ก่อนจะเดินไปหยิบคีย์การ์ดแล้วออกจากห้องไป แล้งรอลิฟต์ลงไปชั้นล่าง

ด้านโชนก็ยิ้มออกมาแบบเจ้าเล่ห์เมื่อบิวกำลังลงมาแล้ว เขาก็มองไปที่บาสที่นอนอยู่ในรถก่อนจะเอาโทรศัพท์ยัดกลับเข้าไปที่กระเป๋ากางเกง

“พี่สาวนายลงมารับแล้ว..ไปกันเถอะ...พรึบ...อื้อ...ไอ้นี่ตัวหนักเอาเรื่องเลยแฮะ” โชนบอกไปก็เอามือดึงแขนบาสให้ลุกขึ้นมา แล้วเขาก็เอามือสอดเข้าไปโอบกอดแล้วดึงตัวบาสออกมาจากรถ แล้วเขาก็ประคองไว้แบบหนักหน่วง เมื่อบาสนั้นหลับไปแบบทิ้งตัวไม่มีแรงจะยืนเองด้วยซ้ำ

จากนั้นโชนก็ค่อยๆประคองบาสไว้แล้วปิดประตูรถแล้วกดล็อครถของเขาทันที แล้วเขาก็ค่อยๆประคองบาสเดินไปที่หน้าประตูเข้าหอ จนเขาเห็นบิวออกมาจากลิฟต์แล้วเดินตรงออกมาที่ประตู

“พรึบ...ขอบคุณมาส่งน้องชายฉันนะคะ...เห้ย...” บิวเดินออกมาแล้วรีบพูดขอบคุณ แต่พอเธอเห็นหน้าคนที่ประคองน้องชายเธอก็ทำให้เธอตกใจมาก เพราะคนที่ส่งคือโชน ผู้ชายที่เธอพึ่งจะเจอเขาไปเมื่อตอนบ่ายนี้เอง

โชนเห็นเธอทำหน้าตกใจที่เห็นเขาก็แบบงงๆว่าเธอจะตกใจอะไรกัน  ก่อนจะมองชุดที่เธอใส่มาแบบจดจ้อง เพราะเขาเดาไม่ได้เลยว่าภายใต้เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆนี่ เธอจะมีรูปร่างแบบไหนกัน แล้วเธอจะใส่กางเกงไว้หรือเปล่า โชนมองไปก็คิดไปแบบอดไม่ได้

“ตกใจอะไรของเธอห้ะ หน้าฉันเหมือนผีหรือไง” โชนสลัดความคิดแล้วพูดกับเธอ

“อ่อเปล่าๆ ฉันแค่ตกใจเพราะไม่คิดว่านายจะเป็นคนมาส่งน้องชายฉันน่ะสิ น้องชายฉันบอกว่าพี่ที่อู่จะมาส่งน่ะ..นายก็ทำงานที่อู่เดียวกับน้องชายฉันเหรอ” บิวอธิบายเขาแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ฉันเป็นเจ้าของอู่...” โชนตอบไปตรงๆ นี่เธอไม่รู้จักเขางั้นเหรอ ถึงคิดว่าเขาจะไปทำงานที่อู่น่ะ เขาดูขัดสนขนาดนั้นเลยเหรอ โชนคิดในใจ

“อ่อ จริงด้วย นายเป็นลูกหลานนักธุรกิจนิเนอะ จะไปทำงานที่อู่ได้ยังไง ฉันไม่น่าถามเลย” บิวก็ตอบแบบอายๆที่เธอถามเขาแบบนั้น

“เธอจะถามฉันอีกนานไหม น้องชายเธอไม่ได้ตัวเบาๆเลยนะ ฉันจะไม่ไหวแล้วเนี่ย มาช่วยกันประคองหน่อย” โชนแกล้งพูด ทั้งที่เขานั้นยังประคองไหว

“โทษที...พรึบ..งั้นนายช่วยฉันประคองน้องฉันขึ้นไปที่ห้องหน่อย.....” บิวเข้าไปจับแขนของน้องชายไว้ แล้วเธอก็บอกเขา

“อืม...รีบไปกันเถอะ...” โชนก็ประคองบาสเดินไปที่หน้าประตู บิวก็รีบไปแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูให้โชนพาน้องชายของเธอเข้ามาในตึก

จากนั้นบิวก็เข้าไปช่วยโชนประคองตัวของน้องชายเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน บาสก็เมาหลับไม่ได้สติจนบิวมองแล้วอยากจะตบสั่งสอนมันจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองคอไม่แข็งมันก็ยังจะดื่มจนเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้อีก บิวคิดไปจนกระทั้งประตูลิฟต์เปิดออก เธอและโชนก็ประคองบาสออกไปแล้วเลี้ยวไปทางห้องพักของพวกเธอ ไม่นานทั้งสองก็พาบาสไปนอนที่เตียงได้ในที่สุด

“พรึบ...เฮ้อ...ถึงสักที..ขอบใจนายมากนะที่มาส่งน้องชายฉันน่ะ” บิวบ่นไปแล้วเอามือท้าวเอวมองน้องชาย ก่อนจะหันไปขอบคุณโชน

โชนก็มองหน้าเธอแล้วยิ้มให้ เพราะเธอได้ปลุกความเป็นนักล่าในตัวเขาแล้ว ดังนั้นคืนนี้เธอจะต้องเป็นเหยื่อที่แสนอร่อยของเขา โชนคิดในใจก็คิดว่าเขาควรจะเดินเกมล่าเหยื่อของเขาได้แล้ว

“ไม่เป็นไร ฉันรับปากน้องชายเธอว่าจะมาส่งฉันก็ต้องมาส่งมันตามสัญญาอยู่แล้ว...แต่นี่ก็ดึกแล้วฉันก็เมามากเลยด้วย คืนนี้ฉันจะนอนกับไอ้บาสละกัน...เธอช่วยหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าของไอ้บาสมาให้ฉันสักชุดได้ไหม” โชนได้จังหวะก็พูดบอกเธอทันที เพราะส่งบบาสแล้วต่อไปก็เป็นเวลาของเขาแล้ว

“ห้ะ..นายจะนอนกับน้องชายฉันเนี่ยนะ นายจะนอนได้เหรอ ห้องเล็กแค่นี้เอง แล้วเตียงมันก็ไม่ได้ใหญ่ด้วย นายนอนยัดกับน้องชายฉันบนเตียงไม่ได้หรอกมั้ง ” บิวทำหน้าตกใจ ก็ถามเขาทันที

“หรือเธอจะให้ฉันไปนอนกับเธอล่ะ เตียงน่าจะพอดีเลยนะ หึๆ” โชนตอบไปแล้วมองเธอด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบหยอก

“จะบ้าเหรอ..เราจะมานอนด้วยกันได้ยังไงล่ะ นายเป็นผู้ชายนะ” บิวทำหน้าตื่นๆแล้วพูดไปเสียงดัง ก่อนจะมองค้อนใส่เขาไป นี่เขากล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงนะ บิวคิดในใจ

“เป็นผู้ชายแล้วไงก็นอนด้วยกันได้นิ เธอตัวเล็ก ฉันตัวใหญ่ นอนบนเตียงด้วยกันก็น่าจะเข้ากันได้พอดีไม่ใช่เหรอ..” โชนพูดบอกไปด้วยรอยยิ้มทะเล้นๆ

“เข้ากันได้บ้าอะไรล่ะ ถ้านายเมาแล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่าซะไป จะได้มีสติพูดมากกว่านี้ เดี๋ยวฉันจะไปหาชุดให้นายใส่” บิวบอกไปแบบเขินๆ ก่อนจะหลบสายตาของเขาแล้วเดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าของน้องชาย

“อืม...ไม่ต้องเอากางเกงในนะ ฉันไม่ชอบใส่ของคนอื่น เดี๋ยวคืนนี้ฉันไม่ใส่กางเกงในนอนก็ได้” โชนแกล้งพูดไปด้วยรอยยิ้มกวนๆ

มือของบิวที่กำลังจะเปิดประตูพอได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็หลับตาลงอย่างข่มความเขินอาย เพราะคำพูดของเขาที่พูดมาแต่ล่ะอย่างมันทำให้เธอนั้นคิดดีไม่ได้เลย

“นายจะใส่หรือไม่ใส่ นายไม่ต้องบอกรายละเอียดฉันขนาดนี้ก็ได้...” บิวตอบกลับเขาก็เปิดตู้แล้วค้นหาชุดนอนของน้องชายมาให้เขา

ส่วนโชนก็มองเธอหาชุดเขาก็เอามือดึงเสื้อออกจากกางเกงแล้วรีบปลดกระดุมเสื้อออกแล้วถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอามือปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิบลง

“ฉันได้ชุดแล้ว...ว้าย...นี่นายมาถอดเสื้อผ้าอะไรตรงนี้เนี่ย ฉันยังอยู่นี่ทั้งคนนายไม่อายหรือไงห้ะ” บิวหันมาพูดก็ร้องตกใจ

เมื่อเธอเห็นเขาถอดเสื้อจนเห็นร่างกายท่อนเอ็นที่เปลือยเปล่า แถมกางเกของเขาก็ถูกปลดแล้วด้วย และตรงใต้สะดือของเขาก็มีขนรำไรเป็นเส้นลงไป บิวก็มองแล้วเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ทำไมเขาหุ่นแซ่บขนาดนี้เนี่ย บิวคิดในใจอย่างอดไมได้

“จะให้อายอะไรล่ะ ฉันก็แค่ถอดเสื้อเองนะ...เธอสิที่ต้องอาย มองฉันตาแทบจะไม่กระพริบซะขนาดนี้น่ะ..ชอบล่ะสิ...” โชนยิ้มมุมปากแล้วพูดไปพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอ

“ใครชอบ? ฉันเปล่าชอบนะ...ฉัน..ฉันก็แค่มองเฉยๆ...นายจะเข้ามาใกล้ฉันทำไม ถอยไปนะโชน..” บิวบอกเขา แล้วก็ค่อยถอยหลังจนชนกับตู้เสื้อผ้า เธอก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว คุณพระช่วย ใจเธอมันเต้นจนแทบจะทะลุออกมาแล้วนะ

“ฉันก็แค่จะเอามาเสื้อผ้าที่จะใส่เฉยๆ...เธอคิดว่าฉันจะเข้าใกล้เธอเพราะจะทำอะไรงั้นเหรอบิว...” โชนเข้าไปใกล้เธอแล้วจงใจยื่นหน้าเข้าไปหา พร้อมกับพูดบอกเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฉันจะรู้เหรอ..นี่ชุดนอนของบาสนายเอาไปใส่นอนคืนนี้ละกัน พรึบ...ฉันจะกลับห้องแล้ว เชิญนายตามสบายเลยก็แล้วกัน” บิวก็เอาเสื้อผ้ายื่นใส่หน้าอกของเขาแล้วเธอก็ผลักเขาออกห่าง ก่อนจะรีบถอยหนี

“พรึบ...เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหนล่ะ...อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ หอนี่มันน่ากลัวอ่ะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว” โชนจับมือเธอรั้งไว้แล้วขอร้องให้เธออยู่เป็นเพื่อนเขา

“ฉันว่าหอนี่มันไม่น่ากลัวเท่ากับนายตอนนี้หรอกโชน...” บิวมองหน้าเขาแล้วพูดในใจอย่างอดไม่ได้ เพราะการกระทำและสายตาบวกกับคำพูดของเขาที่พูดกับเธอมันก็ไว้ใจไม่ได้เลย