LOGINโชนก็ถึงกับยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูเลยทีเดียว เมื่อเธอด่าเสียงดังขนาดนี้ เห็นนิ่งๆเงียบๆดูขี้เขินแต่ไม่คิดว่าเธอจะด่าเก่งแบบนี้
“ด่าเก่งเหมือนกันนะเนี่ย...เล่นเอาแสบแก้วหูเลย” โชนพูดหยอกเธอไป เพื่อให้เธอรู้ว่าคนที่รับสายไม่ใช่น้องชายของเธอ
“อ่อ ขอโทษค่ะ พอดีฉันคิดว่าน้องชายฉันรับน่ะค่ะ...ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ ใช่พี่ที่ทำงานที่อู่ไหมคะ” บิวถามไป เพราะน้องชายบอกว่าพี่ที่อู่จะมาส่งนิ
“อืมใช่...ตอนนี้ฉันมาส่งน้องชายเธอที่หน้าหอแล้ว ลงมาเปิดประตูให้หน่อย พวกเราขึ้นไปไม่ได้” โชนบอกไปด้วยเสียงเรียบ เพราะเขาไม่ได้พักหอนี้เลยไม่มีคีย์การ์ดเข้าไป ต้องมีคนในลงมารับถึงจะขึ้นไปได้
“อ่อค่ะๆ เดี๋ยวฉันจะรีบลงไปเลยค่ะ รอแปปนะคะ” บิวก็รีบตอบรับแล้วเธอก็รีบลุกลงจากเตียงทันที ก่อนจะเดินไปหยิบคีย์การ์ดแล้วออกจากห้องไป แล้งรอลิฟต์ลงไปชั้นล่าง
ด้านโชนก็ยิ้มออกมาแบบเจ้าเล่ห์เมื่อบิวกำลังลงมาแล้ว เขาก็มองไปที่บาสที่นอนอยู่ในรถก่อนจะเอาโทรศัพท์ยัดกลับเข้าไปที่กระเป๋ากางเกง
“พี่สาวนายลงมารับแล้ว..ไปกันเถอะ...พรึบ...อื้อ...ไอ้นี่ตัวหนักเอาเรื่องเลยแฮะ” โชนบอกไปก็เอามือดึงแขนบาสให้ลุกขึ้นมา แล้วเขาก็เอามือสอดเข้าไปโอบกอดแล้วดึงตัวบาสออกมาจากรถ แล้วเขาก็ประคองไว้แบบหนักหน่วง เมื่อบาสนั้นหลับไปแบบทิ้งตัวไม่มีแรงจะยืนเองด้วยซ้ำ
จากนั้นโชนก็ค่อยๆประคองบาสไว้แล้วปิดประตูรถแล้วกดล็อครถของเขาทันที แล้วเขาก็ค่อยๆประคองบาสเดินไปที่หน้าประตูเข้าหอ จนเขาเห็นบิวออกมาจากลิฟต์แล้วเดินตรงออกมาที่ประตู
“พรึบ...ขอบคุณมาส่งน้องชายฉันนะคะ...เห้ย...” บิวเดินออกมาแล้วรีบพูดขอบคุณ แต่พอเธอเห็นหน้าคนที่ประคองน้องชายเธอก็ทำให้เธอตกใจมาก เพราะคนที่ส่งคือโชน ผู้ชายที่เธอพึ่งจะเจอเขาไปเมื่อตอนบ่ายนี้เอง
โชนเห็นเธอทำหน้าตกใจที่เห็นเขาก็แบบงงๆว่าเธอจะตกใจอะไรกัน ก่อนจะมองชุดที่เธอใส่มาแบบจดจ้อง เพราะเขาเดาไม่ได้เลยว่าภายใต้เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆนี่ เธอจะมีรูปร่างแบบไหนกัน แล้วเธอจะใส่กางเกงไว้หรือเปล่า โชนมองไปก็คิดไปแบบอดไม่ได้
“ตกใจอะไรของเธอห้ะ หน้าฉันเหมือนผีหรือไง” โชนสลัดความคิดแล้วพูดกับเธอ
“อ่อเปล่าๆ ฉันแค่ตกใจเพราะไม่คิดว่านายจะเป็นคนมาส่งน้องชายฉันน่ะสิ น้องชายฉันบอกว่าพี่ที่อู่จะมาส่งน่ะ..นายก็ทำงานที่อู่เดียวกับน้องชายฉันเหรอ” บิวอธิบายเขาแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ฉันเป็นเจ้าของอู่...” โชนตอบไปตรงๆ นี่เธอไม่รู้จักเขางั้นเหรอ ถึงคิดว่าเขาจะไปทำงานที่อู่น่ะ เขาดูขัดสนขนาดนั้นเลยเหรอ โชนคิดในใจ
“อ่อ จริงด้วย นายเป็นลูกหลานนักธุรกิจนิเนอะ จะไปทำงานที่อู่ได้ยังไง ฉันไม่น่าถามเลย” บิวก็ตอบแบบอายๆที่เธอถามเขาแบบนั้น
“เธอจะถามฉันอีกนานไหม น้องชายเธอไม่ได้ตัวเบาๆเลยนะ ฉันจะไม่ไหวแล้วเนี่ย มาช่วยกันประคองหน่อย” โชนแกล้งพูด ทั้งที่เขานั้นยังประคองไหว
“โทษที...พรึบ..งั้นนายช่วยฉันประคองน้องฉันขึ้นไปที่ห้องหน่อย.....” บิวเข้าไปจับแขนของน้องชายไว้ แล้วเธอก็บอกเขา
“อืม...รีบไปกันเถอะ...” โชนก็ประคองบาสเดินไปที่หน้าประตู บิวก็รีบไปแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูให้โชนพาน้องชายของเธอเข้ามาในตึก
จากนั้นบิวก็เข้าไปช่วยโชนประคองตัวของน้องชายเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน บาสก็เมาหลับไม่ได้สติจนบิวมองแล้วอยากจะตบสั่งสอนมันจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองคอไม่แข็งมันก็ยังจะดื่มจนเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้อีก บิวคิดไปจนกระทั้งประตูลิฟต์เปิดออก เธอและโชนก็ประคองบาสออกไปแล้วเลี้ยวไปทางห้องพักของพวกเธอ ไม่นานทั้งสองก็พาบาสไปนอนที่เตียงได้ในที่สุด
“พรึบ...เฮ้อ...ถึงสักที..ขอบใจนายมากนะที่มาส่งน้องชายฉันน่ะ” บิวบ่นไปแล้วเอามือท้าวเอวมองน้องชาย ก่อนจะหันไปขอบคุณโชน
โชนก็มองหน้าเธอแล้วยิ้มให้ เพราะเธอได้ปลุกความเป็นนักล่าในตัวเขาแล้ว ดังนั้นคืนนี้เธอจะต้องเป็นเหยื่อที่แสนอร่อยของเขา โชนคิดในใจก็คิดว่าเขาควรจะเดินเกมล่าเหยื่อของเขาได้แล้ว
“ไม่เป็นไร ฉันรับปากน้องชายเธอว่าจะมาส่งฉันก็ต้องมาส่งมันตามสัญญาอยู่แล้ว...แต่นี่ก็ดึกแล้วฉันก็เมามากเลยด้วย คืนนี้ฉันจะนอนกับไอ้บาสละกัน...เธอช่วยหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าของไอ้บาสมาให้ฉันสักชุดได้ไหม” โชนได้จังหวะก็พูดบอกเธอทันที เพราะส่งบบาสแล้วต่อไปก็เป็นเวลาของเขาแล้ว
“ห้ะ..นายจะนอนกับน้องชายฉันเนี่ยนะ นายจะนอนได้เหรอ ห้องเล็กแค่นี้เอง แล้วเตียงมันก็ไม่ได้ใหญ่ด้วย นายนอนยัดกับน้องชายฉันบนเตียงไม่ได้หรอกมั้ง ” บิวทำหน้าตกใจ ก็ถามเขาทันที
“หรือเธอจะให้ฉันไปนอนกับเธอล่ะ เตียงน่าจะพอดีเลยนะ หึๆ” โชนตอบไปแล้วมองเธอด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบหยอก
“จะบ้าเหรอ..เราจะมานอนด้วยกันได้ยังไงล่ะ นายเป็นผู้ชายนะ” บิวทำหน้าตื่นๆแล้วพูดไปเสียงดัง ก่อนจะมองค้อนใส่เขาไป นี่เขากล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงนะ บิวคิดในใจ
“เป็นผู้ชายแล้วไงก็นอนด้วยกันได้นิ เธอตัวเล็ก ฉันตัวใหญ่ นอนบนเตียงด้วยกันก็น่าจะเข้ากันได้พอดีไม่ใช่เหรอ..” โชนพูดบอกไปด้วยรอยยิ้มทะเล้นๆ
“เข้ากันได้บ้าอะไรล่ะ ถ้านายเมาแล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่าซะไป จะได้มีสติพูดมากกว่านี้ เดี๋ยวฉันจะไปหาชุดให้นายใส่” บิวบอกไปแบบเขินๆ ก่อนจะหลบสายตาของเขาแล้วเดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าของน้องชาย
“อืม...ไม่ต้องเอากางเกงในนะ ฉันไม่ชอบใส่ของคนอื่น เดี๋ยวคืนนี้ฉันไม่ใส่กางเกงในนอนก็ได้” โชนแกล้งพูดไปด้วยรอยยิ้มกวนๆ
มือของบิวที่กำลังจะเปิดประตูพอได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็หลับตาลงอย่างข่มความเขินอาย เพราะคำพูดของเขาที่พูดมาแต่ล่ะอย่างมันทำให้เธอนั้นคิดดีไม่ได้เลย
“นายจะใส่หรือไม่ใส่ นายไม่ต้องบอกรายละเอียดฉันขนาดนี้ก็ได้...” บิวตอบกลับเขาก็เปิดตู้แล้วค้นหาชุดนอนของน้องชายมาให้เขา
ส่วนโชนก็มองเธอหาชุดเขาก็เอามือดึงเสื้อออกจากกางเกงแล้วรีบปลดกระดุมเสื้อออกแล้วถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอามือปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิบลง
“ฉันได้ชุดแล้ว...ว้าย...นี่นายมาถอดเสื้อผ้าอะไรตรงนี้เนี่ย ฉันยังอยู่นี่ทั้งคนนายไม่อายหรือไงห้ะ” บิวหันมาพูดก็ร้องตกใจ
เมื่อเธอเห็นเขาถอดเสื้อจนเห็นร่างกายท่อนเอ็นที่เปลือยเปล่า แถมกางเกของเขาก็ถูกปลดแล้วด้วย และตรงใต้สะดือของเขาก็มีขนรำไรเป็นเส้นลงไป บิวก็มองแล้วเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ทำไมเขาหุ่นแซ่บขนาดนี้เนี่ย บิวคิดในใจอย่างอดไมได้
“จะให้อายอะไรล่ะ ฉันก็แค่ถอดเสื้อเองนะ...เธอสิที่ต้องอาย มองฉันตาแทบจะไม่กระพริบซะขนาดนี้น่ะ..ชอบล่ะสิ...” โชนยิ้มมุมปากแล้วพูดไปพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอ
“ใครชอบ? ฉันเปล่าชอบนะ...ฉัน..ฉันก็แค่มองเฉยๆ...นายจะเข้ามาใกล้ฉันทำไม ถอยไปนะโชน..” บิวบอกเขา แล้วก็ค่อยถอยหลังจนชนกับตู้เสื้อผ้า เธอก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว คุณพระช่วย ใจเธอมันเต้นจนแทบจะทะลุออกมาแล้วนะ
“ฉันก็แค่จะเอามาเสื้อผ้าที่จะใส่เฉยๆ...เธอคิดว่าฉันจะเข้าใกล้เธอเพราะจะทำอะไรงั้นเหรอบิว...” โชนเข้าไปใกล้เธอแล้วจงใจยื่นหน้าเข้าไปหา พร้อมกับพูดบอกเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฉันจะรู้เหรอ..นี่ชุดนอนของบาสนายเอาไปใส่นอนคืนนี้ละกัน พรึบ...ฉันจะกลับห้องแล้ว เชิญนายตามสบายเลยก็แล้วกัน” บิวก็เอาเสื้อผ้ายื่นใส่หน้าอกของเขาแล้วเธอก็ผลักเขาออกห่าง ก่อนจะรีบถอยหนี
“พรึบ...เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหนล่ะ...อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ หอนี่มันน่ากลัวอ่ะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว” โชนจับมือเธอรั้งไว้แล้วขอร้องให้เธออยู่เป็นเพื่อนเขา
“ฉันว่าหอนี่มันไม่น่ากลัวเท่ากับนายตอนนี้หรอกโชน...” บิวมองหน้าเขาแล้วพูดในใจอย่างอดไม่ได้ เพราะการกระทำและสายตาบวกกับคำพูดของเขาที่พูดกับเธอมันก็ไว้ใจไม่ได้เลย
ด้านในสนามรถแข่งของพวกหนุ่มๆก็มาจอดเรียงรายกัน แล้วพวกเขาก็ลงจากรถออกมาร่วมแสดงความยินดีให้กับโชน ที่ชนะในการแข่งขันรอบนี้“ชนะอีกแล้วนะไอ้โชน แกไม่คิดจะอ่อนข้อให้คนอื่นขึ้นอันดับบ้างหรือไงวะ” ทอยแซวเพื่อนด้วยรอยยิ้ม“หึ...เสียใจว่ะ คืนนี้บิวจะให้รางวัลฉันถ้าฉันชนะ เพราะฉะนั้นฉันให้คนอื่นชนะไม่ได้ว่ะ” โชนตอบไปก็ยักคิ้วใส่เพื่อนแบบกวนๆ“เฮ้อ...ไอ้คนคลั่งเมีย...ฉันล่ะเบื่อจริงๆ ฉันว่าเราไปดูอะไรสนุกๆกันตรงนู้นดีกว่าว่ะ...ป่ะ” ทอยมองไปทางสิงหาก็ชวนโชนไปหาทันที“แกนี่มันเสือกเรื่องชชาวบ้านเขาจริงๆ” โชนก็บ่นไปแล้วเดินตามไปหาสิงหา เพราะตอนนี้คิวกำลังเดินไปหามันเช่นกันด้านคิวพอลงจากรถแล้วเขาก็เดินตรงเข้าไปหาสิงหาทันที เพราะตอนนี้มันคงจะรู้แล้วว่ามันไม่มีความสามารถมากพอที่จะเอาชนะคนอย่างเขาได้“ไอ้สิงหา...ฉันชนะแกแล้ว หวังว่าแกจะอยู่ให้ห่างจากหยกนะ...” คิวบอกสิงหาด้วยสีหน้ายิ้มร้ายๆ“หึ...แล้วถ้าฉันไม่ห่างล่ะ แกจะทำไมวะ” สิงหาเห็นสีหน้าแบบนั้นก็หมั่นไส้จึงตอบไปแบบกวนๆ“มึงอยากมีเรื่องเหรอวะ มึงอยากพนันกับกู กูก็พนันกับมึงแล้ว ในเมื่อมึงแพ้ มึงก็ต้องทำตามสิ่งที่มึงพูดเอาไว้” คิวพูดเสียงรอดไรฟั
“สิงหา...นายก็ช่วยอ่อนๆให้คิวหน่อยนะ ฉันขอร้องแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ฉันยังอยากให้โอกาสเขา” หยกเอ่ยขอร้องไปตรงๆ เพราะกลัวสิงหาจะชนะคิว“หึ...เธอพูดเหมือนฉันขับรถเก่งมากอย่างนั้นแหละ เธอไม่รู้เหรอว่าฝีมือของไอ้คิวมันเป็นรองแค่ไอ้โชนเท่านั้น ที่ผ่านมาฉันแพ้มันมาตลอด วันนี้ก็คงเหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉะนั้นเธอสบายใจได้เลย เธอได้คืนดีกับมันแบบสวยๆแน่นอน” สิงหาบอกหยกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู“อ่อ งั้นถ้างานนี้สำเร็จ ฉันจะเลี้ยงข้าวนาย แล้วก็หาผู้หญิงนิสัยดีๆให้คนหนึ่ง รับรองว่านายต้องชอบแน่ๆ” หยกก็พูดไปแบบเอาใจเขา“อย่านะ ฉันแค่อยากช่วยเธอเฉยๆ ไม่ได้อยากให้เธอมาเป็นแม่สื่อให้ อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ” สิงหารีบปฏิเสธไปแบบไม่เอา“ฮ่าๆ โอเคๆ งั้นฝากนายด้วยละกัน แล้วก็ขอบคุณมากๆเลยนะที่นายช่วยฉัน” หยกก็ยิ้มให้สิงหาแล้วเอ่ยขอบคุณเขาด้วยความจริงใจ“อืม ฉันก็อยากช่วยให้เธอลงเอยกับมันนั่นแหละ อีกอย่างฉันก็อยากให้ไอ้คิวกับไอ้โชนมันดีกันด้วย ถ้าเธออยากจะตอบแทนฉันล่ะก็ ก็ช่วยทำให้พวกมันดีกันเหมือนเดิมก็พอ” สิงหาบอกไป“โอเค ฉันทำแน่นอน...” หยกก็พยักหน้าแบบตอบรับ เพราะเธอก็ตั้งใจไว้แบบนั้นอยู่แล้ว เธอเป็นเพื่อนกับ
“นายยังไม่รับไม่ได้ที่โชนเคยแย่งคนที่นายชอบไป แล้วนายคิดบ้างไหมว่าหยกจะรู้สึกยังไงถ้านายมายุ่งกับฉัน ฉันกับหยกเป็นเพื่อนรักกันนะ ถ้านายชอบเพื่อนฉันจริงๆก็หยุดเถอะคิว” บิวพูดไปเช่นกัน เพราะเขาควรหยุดได้แล้ว“ช่างเถอะบิว พูดไปก็ไม่เข้าหัวเขาหรอก เขาไม่ได้ชอบฉันถึงขนาดจะยอมหยุดความแค้นของเขาได้ก็ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันไม่ได้อยากได้คนแบบนี้มาเป็นคนรักหรอก ฉันอยากได้คนแบบสิงหามากกว่า ใจดี อ่อนโยน เป็นสุภาพบุรุษสุดๆ” หยกก็พูดแล้วจับแขนสิงหาแล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มคิวก็มองแบบจดจ้อง เพราะเธอไม่ได้อยากได้เขาแต่อยากได้คนแบบไอ้สิงหางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ว่าเขาจะยอมให้เธอไปเสวยสุขกับมันน่ะ หรือว่าเขาจะต้องเลือกแล้วจริงๆ คิวคิดในใจก็กำหมัดแน่น ก่อนจะมองไปทางโชนแบบครุ่นคิดว่าเขาควรจะตัดสินใจยังไงดี“ถ้าเธอเปิดโอกาสให้ฉันจีบเธอ ฉันว่าเราสองคนก็น่าจะเข้ากันได้ดีนะ เธออยากจะลองดูไหมล่ะหยก...” สิงหาเห็นคิวกำลังคิด เขาก็รีบพูดไปทันที เพราะตีเหล็กมันต้องตีตอนร้อนสิถึงจะได้ผล“เปิดโอกาสเหี้ยอะไรวะ มึงก็รู้ว่าหยกเป็นอะไรกับกู มึงก็ยังจะมายุ่งกับหยกอีกเหรอวะไอ้สิงหา” คิวก็โกรธจนหน้าแดง เขาก็พูดตวาดไปเสียงดัง“กูไม่ถื
ด้านหยกและสิงหาพอเดินออกมาด้านนอก หยกก็เดินตามสิงหามาเชครถของเขาแบบใกล้ชิด“พวกเขามองอยู่ไหมอ่ะสิงหา...” หยกที่อยู่ใกล้กับสิงหาก็ถามอย่างอยากรู้“อืม ไอ้คิวมันกำลังเดินมาทางนี้แล้ว...เติมเชื้อไฟอีกสักหน่อยไหม” สิงหาถามหยกเพราะคิวเดินหน้าบึ้งมาแต่ไกลเลย“เติมเชื้อไฟยังไงอีก..” หยกก็ทำหน้างงๆ แล้วก็ยืนแบบเกร็งๆเพราะเธอใกล้ชิดกับสิงหามากๆเลยในตอนนี้“เอาแบบนี้ละกัน...พรึบ...มองหน้าฉัน...ห้ามหันไปมองมัน...” สิงหาพูดจบก็เอามือจับแขนของหยกแล้วดันตัวชิดกับรถแข่งของเขา แล้วเขาก็เอามือล็อคตัวเธอทั้งสองข้างไว้“นายจะทำอะไรน่ะ คนมองพวกเราแล้วนะสิงหา” หยกก็ทำตามที่เขาบอก แต่สายตาของเธอก็แลไปมองรอบๆแบบอายๆ เพราะสิงหาเล่นทำซะโจ่งแจ้งแบบนี้ เธอก็อายเหมือนกันนะ“หึ...คิดจะกระตุกหนวดเสือก็ต้องเอาให้มันสมจริงหน่อยสิ ฉันยอมลงทุนช่วยเธอแบบสุดกำลังเลยนะหยก ถ้าเธอสมหวังต้องมาเลี้ยงข้าวฉันมื้อใหญ่เลยนะ” สิงหาพูดไปก็แกล้งเอามือขึ้นมาปัดผมที่หน้าของเธอไปด้านข้างเบาๆ“ฉันเลี้ยงแน่นอน ขอให้สำเร็จก่อนเถอะ คิวใกล้เข้ามาหรือยังอ่ะ” หยกก็ตอบรับทันที ก่อนจะถามเขาต่อ“อืม ใกล้เข้ามาแล้วล่ะ...ถึงเวลาปั่นประสาทมันแล้ว.
“โชน...ฉันอายนะ นายหยุดสักทีได้ไหมเนี่ย” บิวก็ต่อว่าเขาอายสุดๆ“นี่พวกเราต้องมาเป็นพยานอะไรพวกนี้ด้วยเหรอวะเนี่ย...” ทอยก็ทำหน้าเหนื่อยใจแล้วมองค้อนใส่เพื่อน“โอเคๆ ฉันจริงจังละ....งั้นฉันขอถามเธอหน่อยหยกว่า เธอคิดว่าไอ้คิวมันชอบเธอในระดับไหน มากพอที่มันจะหึงเธอกับผู้ชายคนอื่นไหม” โชนก็ยิ้มมุมปาก แล้วเขาก็ถามหยกแบบจริงจัง เพื่อจะวางแผนช่วยหยก“อืม..ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาชอบฉันมากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าเรื่องหึงฉันกับผู้ชายคนอื่นเขาก็หึงนะ มีครั้งหนึ่งที่เขาโทรมาแล้วบาสรับสาย เขาก็หึงฉันนะ แล้วก็สั่งไม่ให้ฉันพาบาสมาที่ห้องอีก” หยกบอกไปตามเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ“หึ...ดี...ถ้ามันหึงก็แสดงว่ามันมีใจ...งั้นมาปั่นประสาทไอ้คิวกันดีกว่า...มันอยากแย่งบิวดีนัก เดี๋ยวพ่อจะเอาให้มันดิ้นพล่านเลย” โชนพูดไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก“แล้วนายจะทำยังไง..” บิวถามโชนอย่างอยากรู้“ก็ทำให้ไอ้คิวมันหึงหยกไง...แต่ในกลุ่มเราคนที่โสดอยู่ตอนนี้มีแค่ไอ้ทอยกับสิงหา...แกสองคนใครอยากจะเป็นหน้าม้าวะ” โชนตอบแล้วก็ถามเพื่อนทั้งสองทันที“ฉันกับไอ้คิวเป็นเพื่อนกัน และมันก็รู้สเปคฉัน มันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะจีบหยกน่ะ” ทอยก็รีบปฏิเสธแบบ
พอแคทถูกทอยพาตัวออกไปแล้วโชนก็มองบิวทันที เพราะตอนนี้เธอกำลังของขึ้น เธอตบแคทไปขนาดนั้นแล้วเขาจะโดนไหมเนี่ย โชนคิดในใจก็เดินไปหาบิว“เจ็บไหมคนดี ให้ฉันดูหน่อยสิ” โชนเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อน เขาก็เอามือเชยคางบิวเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นรอยแดงที่แก้มของเธอ“ปึก! ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเป็นใยฉันเลยนะ ที่ฉันต้องเจ็บตัวก็เพราะนายอีกแล้วนะโชน” หยกก็เอามือปัดมือของเขาออกแล้วต่อว่าเขาด้วยสีหน้าตึงๆ“ถ้าเธอไม่เข้าไปตบแคทเธอก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้หรอก ทำไมใจร้อนนักหึ” โชนตอบเธอแบบบ่นๆ“ฉันไม่ใช่แม่ชีนะที่จะทนฟังยัยแคทพูดโดยไม่รู้สึกอะไรน่ะ พรึบ...นายนี่มันก็จริงๆเลยนะ ฉันสั่งให้เลิกกับผู้หญิงทุกคนแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะไปให้เงินเขาใช้อีก แบบนี้มันจบกันยังไงห้ะ” บิวพูดแล้วก็ดึงหูของโชนแบบลงโทษ“โอ๊ยบิว...ฉันเจ็บนะ...ฉันขอโทษ...ฉันแค่ทำไปเพราะไม่อยากรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งพวกเขาก็เท่านั้น อย่าโกรธเลยนะ” โชนก็ทำหน้าเจ็บก็เอียงหูไปทางเธอเพื่อให้เจ็บน้อยที่สุด“พวกเขาเหรอ นอกจากแคทแล้วนายยังให้ผู้หญิงคนอื่นอีกเหรอห้ะ...สารภาพมาให้หมดเลยนะ ไม่งั้นฉันเอานายตายแน่” บิวได้ยินก็โมโหแล้วถามเขาด้วยเสียงเข้ม“ฉากนี้ต้องถ่







