All Chapters of Secret Love รักนี้ห้ามบอกใคร: Chapter 1 - Chapter 10

หอพักนักศึกษา ย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพ“บิว เราซวยแล้ว..คลาสห้องสองสามสี่เต็มหมดแล้วอ่ะแก...ทำไงดีอ่ะ” เสียงลากยาวของหยกบอกเพื่อนขณะดูหน้าจอโน้ตบุ๊คที่เธอใช้ลงทะเบียนลงคลาสเรียนในเทอมใหม่“ห้ะ..ทำไมเต็มเร็วจังอ่ะแก เมื่อกี้ฉันดูในโทรศัพท์ยังเห็นว่างอยู่เลยนะ...ไหนดูสิ...” บิวที่กำลังกินข้าวอยู่ก็รีบลุกมาดูทันที“ว่างอะไรล่ะ ขึ้นว่าเต็มแล้วแบบนี้น่ะ...ตอนนี้เหลือแค่ห้องหนึ่งแล้วอ่ะแก ฉันว่าเทอมนี้เราซวยแล้วล่ะแก ห้องหนึ่งมีแต่หัวกะทิทั้งนั้น แล้วหัวเน่าๆแบบพวกเราจะรอดไหมเนี่ย” หยกพูดไปด้วยสีหน้าสิ้นหวัง“เราเรียนรอดมาจนถึงปีสามกันแล้วนะ ยังไงก็ต้องรอดสิแก ฉันว่าคงไม่มีแค่พวกเราที่ดวงซวยหรอก มันต้องมีคนอื่นบ้างแหละ เดี๋ยวฉันลองโทรถามทรายกับโอมก่อนว่าพวกมันลงคลาสห้องไหน แกก็ลงคลาสห้องหนึ่งไปละกัน ดีกว่าเราไม่มีคลาสเรียนนะ” บิวพูดเมื่อเห็นว่าคลาสเรียนมันเต็มแล้วจริงๆ“อืม..งั้นแกคุยกับสองคนนั้นละกัน เดี๋ยวฉันจะลงคลาสเอง เฮ้อ...รู้งี้ตั้งหน้าตั้งตาตื่นมาลงตั้งแต่เช้าก็ดีอ่ะ ซวยจริงๆ” หยกพยักหน้าตอบรับแล้วบ่นไปจากนั้นบิวก็ลงทะเบียนเรียนไปจนครบทุกวิชาเธอก็ออกมาซื้อของใช้กลับเข้าห้อง

โชนก็ไม่ได้พูดอะไรเขาก็กดกริ่งฉุกเฉินในลิฟต์ไปแบบไม่ได้หวาดกลัวอะไร ส่วนบิวก็มองเขากดกริ่งฉุกเฉินเธอก็นึกได้ว่าหอพักเคยแจ้งว่าถ้าลิฟต์เสียให้โทรแจ้ง“เดี๋ยวฉันโทรหาคนดูแลหอดีกว่า น่าจะเร็วกว่ากดกริ่งนี่อ่ะ แปปนะ” บิวก็หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาแล้วก็เลื่อนหน้าจอปลดล็อค แล้วเธอก็เข้าไลน์แล้วโทรหาผู้ดูแลหอพักทันทีโชนก็มองการกระทำของเธอแบบเงียบๆ แล้วสายตาของเขาก็เห็นตระกร้าเสื้อผ้าของเธอหล่นลงที่พื้นแล้วกางเกงชั้นในเป็นวงสีดำของเธอที่เขาเห็นมันก็กระเด็นออกมาปะปนกับผ้าชิ้นอื่น เขาก็มองด้วยสายตาจดจ้องเลยทีเดียว“พี่คะลิฟต์ค้างค่ะ พี่ช่วยมาดูหน่อยนะคะ หนูติดอยู่ในลิฟต์ค่ะ” บิวบอกคนในสายแล้วเธอก็หันไปมองที่ตัวเลขปุ่มเพื่อเลี่ยงสายตาของโชนแบบอายๆโชนเห็นเธอหันไปเขาก็ก้มลงไปหยิบกางเกงชั้นในของเธอขึ้นมาแล้วยัดใส่ในกระเป๋ากางเกงของเขาทันที“เห้ย แล้วเราจะเอากางเกงในยัยนี่ไปทำไมวะเนี่ย...” โชนรู้ตัวว่าทำอะไรก็งงกับการกระทำของตัวเองมากก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอีกครั้งเพื่อจะเอามันคืนที่เดิม แต่หญิงสาวตรงหน้าก็หันมาซะก่อน ทำให้โชนรีบยัดกางเกงในเธอกลับเข้าไปใหม่“พี่เขาบอกว่าไฟมันตกน่ะ เขากำลังร

ด้านบิวพอน้องชายกดวางสายไปดื้อๆเธอก็โทรกลับมาหาอีก ทำให้บาสที่เดินมาขึ้นรถนั้นกดสตาร์ทเครื่องแล้วเขาก็กดรับสายของพี่สาว“อะไรอีกอ่ะเจ้ ผมบอกแล้วไงว่าผมดูแลตัวเองได้” บาสรับสายแล้วบอกพี่สาวไปทันที“ฉันรู้ว่าแกดูแลตัวเองได้ แต่ฉันก็ยังห่วงแกอยู่ดีอ่ะ ฉันไม่ตามไปดูแกก็ได้ แต่แกต้องกลับมาก่อนเที่ยงคืน หรือถ้าแกเมาแล้วให้บอกฉัน ฉันจะไปรับ” บิวพยายามอ่อนให้น้องชายแล้วพูดไป“เดี๋ยวผมจะกลับก่อนเที่ยงคืน เจ้ไม่ต้องออกมารับผมหรอก มันดึกแล้วอันตราย อีกอย่างพี่ที่อู่เขาจะไปส่งผมกลับเอง พี่ไม่ต้องห่วงหรอก” บาสได้ยินแบบนั้นก็พยายามพูดให้พี่สาวสบายใจ“โอเคๆ ถ้าฉันส่งข้อความหาก็ตอบด้วยล่ะ อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงเข้าใจไหม” บิวบอกน้องชาย“ครับเจ้..เข้าใจแล้วครับ...งั้นแค่นี้ก่อนนะเจ้ ผมกำลังจะกลับไปเอาของให้เจ้ที่บ้านแล้ว” บาสบอกไป“โอเค ขับรถดีๆล่ะ...แค่นี้แหละ” บิวบอกน้องชายแล้วก็กดวางสายไปทันทีส่วนบาสก็ยิ้มออกมาแบบดีใจที่พี่สาวไม่ได้ว่าอะไร เพราะแม่ของพวกเขาเสียไปตั้งแต่เด็กๆ ส่วนพ่อของเขาก็เอาแต่ทำงานไม่ค่อยมีเวลาดูแลพวกเขา ทำให้เขานั้นถูกพี่สาวดูแลมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงรู้ว่าพี่สาวดุด่าเขาก็เพราะรักเข

“เดี๋ยวนี้แกออกความคิดเห็นเรื่องความรักกับเขาแล้วเหรอวะไอ้โชน ปกติแกไม่เห็นจะยุ่งเรื่องพวกนี้เลย” สิงหาได้ยินก็แปลกใจ หันไปพูดกับเพื่อนทันที“ก็น้องมายด์ก็เป็นคนน่ารักนิสัยก็ดี ไอ้ซันมันเจอคนดีๆแล้วฉันก็อยากให้เพื่อนคบนานๆสิวะ หรือแกอยากจะให้เพื่อนตัวเองอกหักวะ” โชนพูดไป“ใครจะอยากให้เพื่อนอกหักวะ ฉันขี้เกียจมานั่งดื่มเหล้าปลอมใจโว้ย แกรีบทำตามที่ไอ้โชนบอกเถอะ ไปคุยกับน้องเขาให้เคลียร์ อย่ามีปัญหากันเลยว่ะ” สิงหาตอบไปก็ยกเหล้ามาดื่ม“แต่ถ้าแกอกหักล่ะก็ เดี๋ยวฉันมีสาวคนหนึ่งมาแนะนำ คนนี้แอบชอบแกมานานแล้วนะโว้ย” ทอยบอกเพื่อนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“อะฮึ่ม...พูดมากไปแล้วนะไอ้ทอย...ลืมที่รับปากน้องมันไว้แล้วเหรอวะ ดื่มไปเลยไป...” โชนกระแอมออกมาแล้วพูดใส่เพื่อนด้วยสีหน้าดุๆ เพราะเขาพูดขนาดนี้มันยังจะเสนอหน้าพูดอีกพอเจอสายตาของเพื่อนมองมาแบบนั้นทอยก็คิดว่าเพื่อนเขากำลังเตือนที่เขารับปากกับบาสไว้ว่าจะไม่พูด เขาก็รู้ตัวทันทีว่าเขาพูดไม่คิดไปหน่อย“เออๆ ฉันเผลอนิดเดียวเอง” ทอยก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกไป “ใครวะ พวกแกมีลับลมคมนัยอะไรกันวะ บอกฉันมานะโว้ย” ซันทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองมองหน้ากั

“นายอยู่คนเดียวที่ไหนล่ะ บาสมันก็นอนอยู่ตรงนี้แล้วไง นายยังจะกลัวอะไรอีกล่ะ...ฉันง่วงแล้ว ฉันจะกลับไปนอนแล้ว...ฝันดีละกันนะ” บิวบอกไปแบบปฏิเสธแบบอ้อมๆ แล้วเธอก็ดันมือของเขาที่จับมือเธอออกทันที“ไม่เอา...พรึบ...ฉันอุตส่าห์ตั้งใจมาส่งน้องชายเธอเลยนะ เธอจะทิ้งให้ฉันอยู่ที่นี่กับน้องชายที่เมาหลับไม่ได้สติของเธอเนี่ยนะ ไม่เอา...ฉันกลัว...เธออยู่เป็นเพื่อนฉันก่อน ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไป ฉันกลัวจริงๆนะ...” โชนแกล้งทำหน้าขอร้องเธอ“ถ้านายกลัวแล้วจะมานอนที่นี่ทำไมล่ะ กลับไปนอนบ้านนายสิ” บิวบอกเขาแบบอดไม่ได้โชนก็มองเธอแบบเริ่มหงุดหงิดใจแล้ว เมื่อเขาพูดอะไรไปเธอก็ตอบกลับมาแบบไม่เอาด้วย ทั้งที่เขาก็พยายามให้เธออยู่เป็นเพื่อนเขา“ฉันขับต่อไม่ไหวแล้ว ฉันเมา..แค่ขับมาหอนี่ได้แบบปลอดภัยก็บุญแค่ไหนแล้ว..ถ้ารู้แบบนี้ฉันปล่อยน้องเธอให้นอนอยู่ที่คลับนู้นแล้ว ไม่พามาส่งแล้วต้องมาเสียความรู้สึกเพราะเธอแบบนี้หรอก” โชนพูดว่าเธอไป“เฮ้อ...นายไม่ต้องมาพูดประชดฉันเลยนะ ก็ได้ๆ ฉันอยู่รอนายอาบน้ำก็ได้...นายรีบเข้าไปอาบน้ำไป เสร็จแล้วฉันจะได้ไปนอนสักที...” บิวได้ยินแบบนั้นก็จำใจบอกเขาไปแบบยอมๆ เพราะเขาก็อุตส่าห์