LOGINThree days later…
"Ma'am China, may dumating pong legal envelope mula sa Buenavista Group." Bungad ng guard nila pagpasok niya ng lobby.
Her breath caught as the guard handed her a sleek black envelope with a gold-pressed V logo.
She already knew what it was.
The marriage certificate.
Notarized. Registered. Legal.
China Asuncion was, by all rights, the wife of Gabriel Buenavista.
But no one could know.
"You’re insane," bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang document na parang susi ng isang selda.
Hindi pa rin siya makapaniwala sa pinasok niya.
One moment, they were two broken people in a stolen night. The next, he was offering her a secret life—hidden behind boardrooms, glass walls, and power plays.
A wife without a ring.
A queen without a crown. A heart that didn’t know if it was owned or simply… claimed.Flashback: The Night of the Wedding
The ocean breeze was cold, but his hand was warm as he laced his fingers through hers on the deck of the yacht.
“No cameras. No media. No pressure,” Gabriel said, holding a small black velvet box.
Sa loob ay isang manipis na silver band. Walang brilyante. Walang engraving. Wala man lang pangalan nila.
“Simple,” he said. “Like the kind of love I can afford to give.”
Her chest ached. Ang tindi.
She wanted to protest. She wanted something more. But when she looked into his eyes—damaged and pleading—she saw a kind of truth she couldn't deny.
She said yes.
Back in reality, China stared at her reflection. The same old face. The same soft eyes. But everything had changed.
She was no longer just the assistant. She was Mrs. Gabriel Buenavista.
But he told her, "No one must know. Not yet."
So she just took the ride.No buts.No choice.
Monday. Office. Chaos.
China wore her usual business attire—modest, muted, invisible. As she entered the glass building of Velez Corp, the world continued as if nothing had happened.
No congratulations.
No new title.
No Mr. and Mrs. Buenavista.
Only a memo: “All assistants are to report directly to Mr. Buenavista’s new Chief Operations Liaison.”
China blinked.
New position?
She had been promoted overnight.
But no one knew why.
Pagpasok niya sa opisina ni Gabriel nandoon na siya. Nakasuot ng dark blue suit, hawak ang tablet, at busy sa pag-check ng financial charts. As always, his face was unreadable.
Pero nang lumapit siya, napansin niyang bahagyang lumambot ang mga mata nito. Subtle. Halos hindi halata. Pero China knew better.
"You got the envelope?" tanong nito, hindi tumitingin.
"Yes."
"And?"
"I signed it. I’m legally your ghost now."
He smirked. “Good.”
“Do you always propose in boardroom terms?” she asked softly, arms crossed.
Gabriel leaned back on his chair. “It’s the only language I know.”
Despite the vow, nothing changed between them—at least on the surface.
Still no office affection.
Still no lingering stares in public.
Still no label.
At kung minsan, pakiramdam ni China, she married a man who didn’t even want a wife—he just wanted control.
Then came the first rule.
“Your salary will double. You will move to a Buenavista property. You’ll have your own car, driver, guard, and a burner phone.”
“Burner phone?”
“In case someone tails you. I have enemies.”
She raised a brow. “That’s romantic.”
“I’m not romantic,” Gabriel replied flatly. “I’m territorial.”
She moved into a luxury condo the next day.
It was massive—three bedrooms, skyline view, top-floor access, and… loneliness.
Gabriel visited only once.
They had dinner. Silent. Cold.
He kissed her on the forehead before leaving.
Then she didn’t hear from him for five days.
The next week, China walked into a different kind of storm.
"Sino 'yang babae kay Gabriel kagabi?"
“Check mo T*****r! May mystery girl siyang kasama sa gala!”
China felt the blood drain from her face.
She clicked the post. Gabriel. Black tux. Elegant gala. A woman in red clutching his arm.
Not her.
Not even close.
The caption: “Power Couple Alert? Gabriel Buenavista spotted with heiress Celina Chiu!”
She stared at the screen.
Wife. But not the seen wife.
China marched to his private floor. Pinigilan siya ng secretary, pero hindi siya tumigil. Diretso siya sa opisina ni Gabriel ,walang pakialam kung may pulong ito.
“You took someone to a gala?” she said sharply.
Gabriel dismissed the executives and closed the blinds with a press of a button.
“It was business.”
“And I’m your what? Secret mission?”
He sighed. “If I had taken you, the entire world would dig into your past. Your family. Your debts. Your ex. Everything.”
“That doesn’t make it right.”
Gabriel looked her dead in the eye. “It makes it smart.”
“And what about Celina Chiu? Was that smart too?”
“Her father controls the Chiu-Pharma Holdings. If I lose their trust, I lose three hospitals. And if I lose three hospitals, I lose access to the Buenavista medical research for this quarter.”
“Gabriel, I’m not asking for your trade secrets,” China snapped. “I’m asking if I matter.”
Silence.
Then Gabriel whispered, “You matter enough for me to hide.”
That night, China cried herself to sleep in a penthouse that didn’t feel like home.
Days passed.
A bouquet arrived.
Peonies.
Her favorite.
No note. No signature. But she knew it was him.
The next morning, Gabriel showed up at her condo—soaked in rain, no guards, no armor.
“I don’t know how to be a husband,” he said.
“I don’t know how to be a secret,” she replied.
They stood inches apart.
Then he did something unexpected.
He knelt. Not with a ring.
But with his bare heart.
“I married you to protect you. But maybe I’m the one who needs saving.”
China looked down at him, soaking wet, broken, and human.
Her hand reached for his face.
She kissed him.
Not because he asked.
But because, finally, he let her see the man behind the monster.
The next day…
They went back to pretending.
But something had changed.
He would text her late at night: “Are you okay?”
She would reply: “Only if you are.”
He would slip his hand into hers in the elevator when no one was looking.
And every morning, there would be peonies.
Always peonies.
But secrets don’t stay buried forever.
And one night, a figure stood across the street from her condo.
Watching.
Waiting.
Then lifted a camera and took a photo.
China’s silhouette was clear from the glass balcony.
And beside her?
Gabriel Buenavista.
“Akala mo ba madali ang tumalikod sa apelyido natin?”Tinignan ko si Papa—si Gabriel Buenavista—nakaupo sa tapat ko, isang baso ng whiskey sa kamay, ang gabi’y bumabalot sa floor-to-ceiling windows ng penthouse. Tahimik ang lungsod sa ibaba, pero alam naming pareho: may lindol na naganap. At ako ang epicenter.“Hindi,” sagot ko agad. “Pero mas mahirap ang mabuhay sa aninong hindi mo pinili.”Bahagya siyang ngumiti. Yung ngiting bihirang-bihira kong makita—hindi ruthless, hindi CEO, hindi alamat. Ama.“Pinili mo ang mas mahirap na daan,” sabi niya.“Pinili ko ang totoo,” sagot ko. “At si Lyka.”Tumayo siya. Lumapit sa bintana. Ilang segundo ring katahimikan. Akala ko papagalitan niya ako. Akala ko sasabihin niyang mali ako, na sinayang ko ang oportunidad na hindi na babalik.Sa halip—“Proud ako sa’yo,” sabi niya, hindi lumilingon.Parang may pumutok sa dibdib ko.Hindi ko hinintay ang luha. Hindi ko hinintay ang emosyon. Lumabas ako ng penthouse na may mas magaan na balikat—pero mas m
“Kung pipiliin mo siya, wala ka nang babalikan.”Tahimik ang boardroom—yung klase ng katahimikan na mas maingay pa sa sigawan. Nakaupo ako sa dulo ng mahabang mesa, salamin ang dingding, kita ang buong lungsod sa likod nila. Lahat sila naka-suot ng ngiting sanay manira ng pangarap. Lahat sila sanay manakot.Tinignan ko ang lalaking nagsalita—si Mr. Kessler. Billionaire. Kingmaker. Isa sa mga taong kayang magpabagsak ng buong industriya sa isang pirma lang.“Let me be clear,” dagdag niya, malamig. “This deal—this legacy-level acquisition—is yours. Pero isang kondisyon lang.”Alam ko na bago pa niya sabihin. Ramdam ko na sa sikmura ko. Sa pulso ko. Sa paraan ng pagtibok ng puso ko.“Drop Lyka Dela Tiero. Publicly. Permanently.”May huminga ng malalim. May nagbukas ng folder. May naghintay na parang execution na ang susunod.Tumawa ako. Mababa. Mapanganib.“Yun na ‘yon?” tanong ko. “Akala ko mas creative kayo.”Sumimangot si Kessler. “You’re choosing a woman over a trillion-peso future.”
“Hindi totoo ‘yan, ‘di ba?”Diretso ang tanong ko, walang paligoy, walang paunang lambing...parang kutsilyong itinapat ko sa sarili kong dibdib habang hawak ang phone na puno ng notifications. Pangalan ko. Apelyido ng pamilya ko. Headlines na parang hinugot sa bangungot.Tahimik ang kabilang linya.“Gideon?” ulit ko, nanginginig na ang boses ko ngayon. “Sabihin mo lang na hindi totoo.”“Asan ka?” tanong niya, mababa, seryoso...yung tono na ginagamit niya kapag may papasabugin siyang boardroom.“Sumagot ka muna,” giit ko. “Totoo ba na...”“Asan ka, Lyka.”Napapikit ako. “Sa labas ng dorm. Sa may gate.”“Huwag kang aalis.”Nag-click ang linya.Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon, pero pakiramdam ko oras. Ang mga mata ng tao dumadaan, ang bulungan nagsisimula na...ramdam ko kahit walang salitang binibitawan. Sa mundong ginagalawan niya, mabilis ang apoy. At sa mundong kinalalagyan ko, ako ang madaling masunog.Lumapit si Kara, kaklase ko. “Lyks… okay ka lang?”Ngumiti
“Hindi totoo ‘yan, ‘di ba?”Diretso ang tanong ko, walang paligoy, walang paunang lambing—parang kutsilyong itinapat ko sa sarili kong dibdib habang hawak ang phone na puno ng notifications. Pangalan ko. Apelyido ng pamilya ko. Headlines na parang hinugot sa bangungot.Tahimik ang kabilang linya.“Gideon?” ulit ko, nanginginig na ang boses ko ngayon. “Sabihin mo lang na hindi totoo.”“Asan ka?” tanong niya, mababa, seryoso—yung tono na ginagamit niya kapag may papasabugin siyang boardroom.“Sumagot ka muna,” giit ko. “Totoo ba na—”“Asan ka, Lyka.”Napapikit ako. “Sa labas ng dorm. Sa may gate.”“Huwag kang aalis.”Nag-click ang linya.Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon, pero pakiramdam ko oras. Ang mga mata ng tao dumadaan, ang bulungan nagsisimula na—ramdam ko kahit walang salitang binibitawan. Sa mundong ginagalawan niya, mabilis ang apoy. At sa mundong kinalalagyan ko, ako ang madaling masunog.Lumapit si Kara, kaklase ko. “Lyks… okay ka lang?”Ngumiti ako—reflex
“Kung mahal mo siya, huwag mo siyang ikulong.”Boses ni Papa...kalma, pero may bigat na kayang bumiyak ng bakal. Hindi siya sumisigaw. Hindi niya kailangang gawin iyon. Sanay na siyang sundin kahit wala pang utos. Nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window ng penthouse, nakatalikod sa akin, tanaw ang lungsod na minsang sinakop niya sa ngalan ng apelyido namin. Mga gusali na minsang yumuko, mga boardroom na minsang tumahimik sa isang tango lang niya.Ngayon, parang ayaw na niyang pagharian pa.“Hindi ko siya kinulong,” sagot ko, masyadong mabilis. Masyadong handa. Depensa. Instinct...katulad ng itinuro niya sa akin mula pa noong bata ako. Kapag umatras ka, talo ka. Kapag nagduda ka, patay ka.Tumawa siya, maikli. Walang tuwa. Walang galit. Isang tunog lang na nagsasabing narinig ko na ‘yan.“Iyan ang sinasabi ng lahat ng lalaking may kapangyarihan,” sabi niya. “Lahat sila convinced na mabuti ang intensyon. Lahat sila sigurado na proteksyon ang tawag sa kontrol.”Tahimik si Mam
“So totoo pala.”Hindi ko sinigawan. Hindi ko rin binulungan. Sinabi ko lang...tamang lakas para marinig niya, tamang hina para hindi ko marinig ang sarili kong pagkabasag. Nakatayo siya sa tapat ko, kamay nasa bulsa, mukha kalmado na parang hindi niya alam na binabaha na ang mundo ko.“Lyka...”“Huwag.” Tinaas ko ang kamay ko. “Huwag mo munang sabihin ang pangalan ko na parang may karapatan ka.”Tahimik ang rooftop ng university building. Hangin lang ang gumagalaw. Ako lang ang nanginginig.“Ikaw si Gideon Buenavista.” Tumawa ako, pilit. “Hindi ‘yung Gideon na kaklase ko. Hindi ‘yung Gideon na umiinom ng 3-in-1 sa café. Hindi ‘yung Gideon na nagpapanggap na normal.”Huminga siya. Isang hakbang palapit.“Lyka, pakinggan mo...”“Ilang beses mo akong tinignan sa mata habang nagsisinungaling ka?”Tumigil siya.At doon ako nasaktan nang tuluyan.Narinig ko ang pangalan niya sa paraan na ayaw kong marinig. Hindi galing sa kanya. Hindi galing sa mga mata niyang sanay umiwas sa tanong ko. G







