ログインCOUGH! COUGH! COUGH! Pagkarinig ng tanong na iyon, halos mabulunan si Xander sa sarili niyang laway. Napaupo siya nang tuwid habang sunod-sunod ang ubo niya, at agad namula ang mukha niya sa hiya.“Mom, bakit ganyan? First time niyo pa lang magkita tapos ganyan agad ang tanong niyo,” reklamo ni Zenaida.Mukhang walang pakialam ang nanay niya at natural lang ang tono.“Ano naman? Hindi na kayo bata. Kung okay naman kayo sa isa’t isa, mas mabuti pang magpakasal na kayo nang maaga at magkaanak.”“Mom, kakasimula pa lang namin mag-date. Ang bilis niyo naman,” sabi ni Zenaida habang nakataas ang kilay. “Relax ka naman.”“Ano bang masama doon? Noong panahon namin ng tatay mo, pangalawang beses pa lang kaming nagkita, nagpakasal na kami.”“Hindi na pareho ang panahon ngayon.”“Eh marami pa ring ganyan ngayon. May mga nagfa-flash marriage pa nga,” sagot ng nanay niya. “At saka matagal na rin naman kayong magkakilala ni Xander, di ba?”Simula noong huling beses na nakausap ni Xander a
“Sige na nga, sige. Hawakan mo na,” sabi ni Zenaida habang hinayaan niyang kumapit si Xander sa braso niya.Sa totoo lang, ayaw din naman ni Xander na maging ganito ka-clingy. Pero sanay si Zenaida na maging independent. Marami siyang bagay na kaya niyang gawin mag-isa nang hindi umaasa sa iba.Kaya minsan pakiramdam ni Xander kailangan niyang ipaalala palagi ang presensya niya sa harap nito. Parang gusto niyang siguraduhin na hindi siya makakalimutan ni Zenaida.Sa loob-loob niya, gusto na talaga niyang pakasalan si Zenaida.Pakiramdam niya kung mag-asawa na sila, mas magkakaroon siya ng sense of security.Pero hindi niya magawang banggitin iyon. Kahit matagal na silang magkakilala, ilang buwan pa lang naman silang magkasintahan. Natatakot siyang baka matakot si Zenaida at lumayo.Habang nakahawak si Zenaida sa braso niya at may bahagyang ngiti sa labi, hindi napigilan ni Xander na yumuko at subukang halikan siya.Bahagyang tinulak siya ni Zenaida habang kinakapa ang loob ng ba
Uminom ng isang lagok ng tsaa si Darien bago sumagot.“Wala kaming balak magka-second baby.”“Bakit naman?” tanong ni Xander. “Ang cute kaya ni Daria. Sigurado akong magiging cute din ang pangalawa niyo. Mas masaya rin kapag mas marami ang bata sa bahay.”Kalmadong sumagot si Darien. “Sapat na sa amin si Daria.”“Ganoon din ba ang iniisip ni sister-in-law?”“Oo. Pareho naming napagdesisyunan.”Napailing si Xander habang napapa-“tsk”.“Sayang naman ang good looks at talino niyong dalawa.”Napangiti lang si Darien.“Hindi naman sa dami ng anak nasusukat ang pagpapalaki. Isang anak lang, sapat na. May oras kaming tutukan siya, at may oras din kami para sa sarili namin. Mas balanced ang buhay.”Sandali siyang tumingin sa direksyon ni Daria bago nagpatuloy.“Sinabi rin ni Harmony na ayaw na niyang magkaroon ng isa pang anak na hahati sa pagmamahal namin para kay Daria. Para sa amin, unique siya. Dinala namin siya sa mundo para maging masaya.”Tumango si Xander.“Mukhang pinag-i
Sa mismong sandaling iyon, biglang may narinig na hindi napapanahong tunog ng “gurr…”Napahinto si Darien.Ang mainit niyang tingin ay parang bahagyang bumalik sa katinuan.Pagkatapos ng almusal kanina, natulog na si Harmony hanggang ngayon. Kaya normal lang na magutom siya.Bahagyang gumalaw ang lalamunan ni Darien at akmang aalis na sana.“Gagawan muna kita ng makakain.”Para sa kanya, kahit sino ang magutom, huwag lang ang asawa niya.Hindi inaasahan ni Harmony na sa ganitong moment ay biglang magiging gentleman si Darien. Nang makita niyang seryoso itong aalis kahit nasa ganoong sitwasyon pa sila, bigla siyang nainis.Agad niyang hinila pabalik si Darien.Hindi rin iyon inaasahan ni Darien, kaya napahiga siya pabalik sa kama habang si Harmony ang napunta sa ibabaw niya.“Ikaw…”Hindi niya natapos ang sasabihin dahil tumapat sa kanya ang matatag na tingin ni Harmony.“Anong kakain? Wala nang mas importanteng bagay ngayon kaysa dito.”Habang sinasabi iyon, inabot niya an
“Edi iikot ako. Gusto ko talaga umikot,” sabi ni Harmony na parang nang-aasar.Talagang paikot-ikot pa siya sa harap ni Darien. Kahit nakasuot siya ng pajama, bahagyang nahahalata pa rin ang payat niyang bewang at ang hugis ng katawan niya.Bahagyang nag-iba ang tingin ni Darien, mas naging malalim.Iniunat niya ang kamay niya papunta sa kanya.Pero mukhang handa na si Harmony. Parang isang mabilis na kuneho, agad siyang tumakbo papasok ng kwarto.Agad niyang isinara ang pinto.Nang marinig ni Darien ang tunog ng pag-lock ng pinto mula sa loob, hindi niya napigilang matawa nang bahagya.Marahan niyang kinatok ang pinto gamit ang mahahaba niyang daliri.“Ano?” tanong ni Harmony mula sa loob, halatang nag-iingat.“Sabay tayong pumunta mamaya para sunduin si Daria kapag nagising ka na?”“Sige.”“Magpahinga ka muna nang maayos.”Pagkatapos noon, wala nang narinig si Harmony sa labas. Narinig pa niya ang mga yabag na papalayo.Nanatili siyang nakatayo sa likod ng pinto nang ila
Pagkaalis nina Harmony at Daria sa office, si Lyle na naiwan sa upuan niya ay bahagyang napangiti.Pinuri siya ng isang maliit na bata.Medyo masaya rin siya, kahit ayaw niyang aminin.Samantala, kakalabas pa lang nina Harmony at Daria sa may elevator nang bigla nilang makasalubong si Darien.“Papa!” masayang sigaw ni Daria nang makita siya. Kumislap agad ang mga mata niya at tumakbo papunta.Yumuko si Darien at agad siyang binuhat. Habang hawak ang anak, bahagya niyang inalog ang maliit na backpack nito.“Mukhang maraming nakuha si Daria ngayon ah.”Yumakap si Daria sa leeg ng Papa niya at masayang nagsalita.“Bigay po ng mga uncle at auntie at mga kuya at ate.”Napangiti si Harmony.“Si Daria kasi, parang naging little favorite ng department. Ang dami kong kasamahan na gustong-gusto siya.”Pagkarinig ni Daria, may konting yabang na itinaas niya ang baba niya.Natatawang pinisil ni Darien ang ilong niya.“Uy, baka humaba na masyado ang ilong mo hanggang langit.”Pagkatap
Napahinto sa pagsasalita si Harmony.“Because you’re not there,” dugtong ni Darien, “...ayoko pang umuwi nang maaga.”May bahagyang pamamaos ang boses ni Darien, parang nadaanan ng buhangin, pero may halo ring lambing. Parang diretso itong tumama sa dibdib ni Harmony.Biglang uminit at napuno ang
Pagkagawa ng desisyon ni Harmony, agad niya itong ginawa. Biglang nabuhayan si Harmony, mabilis na bumangon mula sa kama, nagsipilyo, naghilamos, nagbihis, at masiglang lumabas ng bahay.Matapos ang limang taon, muli siyang bumalik sa pamilyar na campus na ito. Hindi lang nito dala ang tatlong taon
“Subukan natin para malaman,” kalmadong sagot ni Harmony. “Tingnan natin kung kaya kitang lampasan. Pero may kondisyon, kailangan mo akong bigyan ng pagkakataong matuto.”Parang biglang may na-realize si Lyle. “Ah, kaya pala ang dami mong sinasabi. Ito pala ang totoong pakay mo.”May bahagyang ngi
Hindi si Miguel duwag, okay? Dahil nasabi niya ang dapat masabi. Pagkatapos masabi ni Miguel ang lahat, biglang bumalot ang kakaibang katahimikan sa loob ng kwarto.Nakapikit siya, hinihintay ang pagsabog ng galit ni Darien. Sa isip niya, baka sa susunod na segundo ay ihagis na lang siya palabas







