Chapter 2 Ang Unang Gabi Bilang Asawa

Hindi agad nakasagot si Alex.

Nakatitig lang siya sa lalaking nasa harapan niya.

Marco Villareal.

Ito ang unang beses na nakita niya ito nang harapan, ngunit kabaligtaran ito ng lahat ng narinig niyang tsismis.

Hindi siya mukhang mahina.

Hindi rin siya mukhang kawawa.

Sa katunayan, kahit nakaupo ito sa wheelchair, may kakaibang awtoridad itong nagpapayuko sa sinumang kaharap nito.

Para bang siya pa rin ang pinakamakapangyarihang tao sa silid.

“May problema ba?” malamig na tanong ni Marco.

Napakurap si Alex.

“W-Wala po.”

“Good.”

Hindi na ito nagsalita pa.

Sa halip ay itinulak nito ang wheelchair palapit sa isang mesa kung saan nakapatong ang isang makapal na folder.

“Basahin mo.”

Lumapit si Alex.

Nakasulat sa harapan ng folder ang salitang—

Marriage Agreement

Unti-unti niya iyong binuksan.

Habang binabasa ang bawat pahina, lalo siyang napapakunot-noo.

No romantic relationship.

No questions about Marco’s private life.

No entering the east wing of the mansion.

No visitors without permission.

No media interviews.

No pregnancy.

One-year contract.

At ang pinakamatinding kondisyon—

No divorce unless Marco agrees.

Napatingin siya rito.

“Hindi ba one year lang ang usapan?”

“Walang magbabago sa kontrata.”

“Pero nakalagay dito na hindi ako puwedeng humingi ng divorce.”

“Tama.”

“At kung ayaw mong pumayag?”

“Nakasaad din.”

Mahinahon ngunit matigas ang boses nito.

“You stay.”

Napabuntong-hininga si Alex.

“Bakit?”

Tumingin si Marco sa kanya.

Malamig.

Diretso.

“Because I don’t like people leaving.”

Hindi niya maintindihan ang ibig nitong sabihin.

Parang may malalim itong pinanggagalingan.

Ngunit bago pa siya makapagtanong ay tumunog ang cellphone ni Marco.

Isang segundo lang niya itong sinilip bago pinatay.

“Sign it.”

Tahimik na pumirma si Alex.

Pagkabigay niya ng ballpen ay kinuha iyon ni Marco at inilagay sa drawer.

“Congratulations.”

“Ikaw na ang Mrs. Villareal.”

Hindi niya alam kung bakit, pero parang mas mabigat pang pakinggan ang mga salitang iyon kaysa sa mismong kasal.

⸻

Kinagabihan.

Tahimik ang buong mansion.

Habang sinusundan ni Alex ang kasambahay papunta sa magiging silid niya, hindi niya maiwasang mamangha.

Napakalawak ng bahay.

Halos bawat sulok ay gawa sa mamahaling kahoy at marmol.

May mga painting na tila milyon ang halaga.

May grand piano sa gitna ng living hall.

May indoor garden pa.

“Ma’am,” mahinang sabi ng head maid na si Teresa.

“Yes?”

“May ilang bagay po kayong dapat tandaan.”

Tumango si Alex.

“Huwag na huwag po kayong pupunta sa east wing.”

“Bakit?”

Bahagyang namutla ang matanda.

“Iyon po ang utos ni Sir.”

“Huwag din po kayong papasok sa study niya.”

“At kapag isinara niya ang pinto ng kwarto niya…”

“Huwag ninyo pong katukin.”

Napaisip si Alex.

“Ganito ba talaga siya kasungit?”

Hindi sumagot ang matanda.

Sa halip ay napayuko lamang ito.

“Magandang gabi po.”

At dali-dali itong umalis.

Naiwan si Alex na puno ng tanong.

⸻

Alas-dose na ng gabi.

Hindi pa rin siya makatulog.

Bago pa lang ang lahat.

Bagong bahay.

Bagong buhay.

Bagong asawa.

Napangiti siya nang mapait.

“Asawa…”

Hindi pa rin siya makapaniwalang kasal na siya.

Biglang may narinig siyang malakas na kalabog.

CRASH!

Napabangon siya.

May nabasag.

Isa pa.

BANG!

Sunod-sunod ang ingay mula sa kabilang hallway.

Lumabas siya ng silid.

Tahimik ang mansion ngunit malinaw ang tunog ng mga nababasag na gamit.

Dahan-dahan siyang naglakad.

Hanggang sa mapansin niyang nanggagaling iyon…

Sa east wing.

Napahinto siya.

Naalala niya ang bilin ni Teresa.

Huwag pupunta roon.

Pero mas lumalakas ang kalabog.

Parang may nasasaktan.

Parang may nakikipaglaban.

“Sir!”

sigaw ng isang lalaki.

“Please calm down!”

Kasunod noon ay isang malakas na sigaw.

“GET OUT!”

Boses ni Marco.

Napasinghap si Alex.

Hindi niya alam kung ano ang nangyayari.

Maya-maya pa ay bumukas ang pinto.

Tatlong bodyguard ang nagmamadaling lumabas.

May isa pang nurse na umiiyak habang hawak ang namamagang pisngi.

“Umalis na kayo!”

sigaw muli ni Marco mula sa loob.

“LAHAT KAYO!”

Isa-isang nagsialisan ang mga tao.

Naiwan ang hallway na tahimik.

Napakagat-labi si Alex.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero sa halip na matakot…

Naawa siya.

Dahan-dahan siyang lumapit sa bahagyang nakabukas na pinto.

Mula roon ay nakita niya ang sirang vase.

Wasak na salamin.

Nakatumbang wheelchair.

At si Marco…

Nakaupo sa sahig.

Hingal na hingal.

Mahigpit ang pagkakahawak sa kanyang dibdib.

Para bang hirap na hirap siyang huminga.

Hindi ito mukhang galit.

Mukha itong…

…nasasaktan.

“Marco…”

Hindi niya namalayang nabanggit niya ang pangalan nito.

Agad itong napatingin sa kanya.

Nanlaki ang malamig nitong mga mata.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

Tanong nitong halos pabulong.

Hindi sumagot si Alex.

Sa halip ay dahan-dahan siyang lumapit.

Lumuhod siya sa harap nito.

“Huminga ka.”

Mabilis itong umiling.

“Leave.”

“Hindi.”

“I said…”

“Leave.”

Ngunit hindi siya gumalaw.

Sa halip ay marahan niyang hinawakan ang nanginginig nitong kamay.

At sa mismong sandaling iyon…

Parang biglang tumigil ang mundo.

Nanlaki ang mga mata ni Marco.

Unti-unting kumalma ang mabilis nitong paghinga.

Unti-unting nawala ang panginginig ng katawan nito.

Para bang…

Sa simpleng paghawak lang ni Alex…

May kung anong bagyong matagal nang sumisira sa kanya ang biglang tumahimik.

Hindi makapaniwalang napatingin si Marco sa kamay nilang magkahawak.

Mahina itong napabuntong-hininga.

At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

May isang taong nagawang patahimikin ang mga demonyong gumugulo sa kanyang isipan.