Chapter 3 Hindi Ka Puwedeng Umalis

Nanatiling magkahawak ang kanilang mga kamay.

Tahimik.

Tanging ang malalalim na paghinga ni Marco ang maririnig sa loob ng madilim na silid.

Hindi makapaniwala si Alex sa nangyari.

Ilang segundo lang ang nakalipas, halos mawalan na ito ng hininga. Ngayon, unti-unti nang bumabalik ang normal nitong paghinga.

“Dahan-dahan…” mahinahon niyang sabi. “Inhale… exhale…”

Hindi niya alam kung bakit niya ginagawa iyon.

Marahil dahil nakita niyang hindi galit ang lalaki.

Nasasaktan lang.

Pagkaraan ng ilang sandali, dahan-dahang binawi ni Marco ang kamay nito.

Muli nitong isinuot ang malamig na ekspresyon sa mukha.

“Who told you to come here?”

“B-Baka kasi may nangyari sa’yo…”

“I don’t need your concern.”

Masakit ang paraan ng pagsasalita nito.

Pero hindi na iyon ikinagulat ni Alex.

Sanay na siyang itulak palayo ng mga tao.

Tumayo siya at pinagmasdan ang paligid.

Basag ang malaking salamin.

Nakatumba ang bookshelf.

May mga gamot na nakakalat sa sahig.

At sa isang sulok…

May frame na nakaharap sa sahig.

Yuyuko sana siya para pulutin iyon nang biglang nagsalita si Marco.

“Don’t.”

Napatigil siya.

“Don’t touch anything.”

Tumango na lamang si Alex.

“S-Sorry.”

Tahimik na tumingin si Marco sa kanya.

Hindi niya maintindihan ang babaeng ito.

Kung ibang tao iyon, matagal nang tumakbo palabas ng silid.

Pero si Alex…

Hindi siya natakot.

Hindi rin siya nagtatanong.

Hindi rin siya naaawa.

Tiningnan lang siya nito na parang…

…isa lang siyang ordinaryong tao.

“Go back to your room.”

Mahina ang boses nito.

Tumango si Alex.

“Good night.”

Bago siya tuluyang makalabas ng silid, muli siyang nagsalita.

“Marco…”

Hindi ito sumagot.

“Kung kailangan mo ng kausap…”

“…nandito lang ako.”

At isinara niya ang pinto.

Naiwan si Marco sa loob ng silid.

Napatingin siya sa kamay na kanina lang ay hinawakan ni Alex.

Bakit…

Bakit noong hinawakan siya ng babaeng iyon…

Biglang nawala ang sakit?

⸻

Kinabukasan.

Maagang nagising si Alex.

Pagkababa niya sa dining hall ay sinalubong siya ng amoy ng bagong lutong almusal.

Ngunit kakaiba ang katahimikan.

Napakalaki ng mesa.

Pero iisang plato lang ang nakahanda.

“Mag-isa lang akong kakain?” tanong niya sa head maid na si Teresa.

“Si Sir Marco po ay hindi kumakain kasama ang ibang tao.”

“Palagi?”

“Opo.”

“Bakit?”

Napayuko ang matanda.

“Wala pong nakakaalam.”

Hindi na siya nagtanong pa.

Tahimik siyang nagsimulang kumain.

Ilang minuto pa lamang ang lumilipas nang marinig niya ang yabag ng mga sapatos.

Lahat ng kasambahay ay sabay-sabay na yumuko.

“Good morning, Sir.”

Napatingin si Alex.

Naroon si Marco.

Suot ang puting long-sleeved polo at itim na pantalon.

Maayos ang buhok.

Napakaguwapo.

Kung hindi lang ito nakaupo sa wheelchair, walang mag-aakalang siya ang lalaking tinatawag na “halimaw” ng lipunan.

Hindi man lang siya nilingon nito.

“Coffee.”

Isang maid ang agad na nag-abot ng tasa.

Tahimik nitong ininom iyon.

Pagkatapos ay tumingin kay Alex.

“Kumain ka.”

Napakurap siya.

“I-I am eating.”

“Finish everything.”

Napatingin siya sa pagkain.

“Marami pa.”

“I don’t tolerate wasting food.”

Tumango siya.

“O-Okay.”

Tahimik silang kumain.

Halos marinig ang pagtunog ng kutsara sa plato.

Hindi na nakatiis si Alex.

“Marco.”

“What?”

“Nahilig ka ba sa black coffee?”

Napatingin dito ang mga kasambahay.

Parang napahinto silang lahat sa paghinga.

Walang sinuman ang naglalakas-loob na makipagkuwentuhan kay Marco.

Ngunit si Alex…

Parang normal lang.

Saglit na tumingin si Marco sa tasa.

“Yes.”

“Bakit?”

“It keeps me awake.”

Napangiti si Alex.

“Pwede namang matulog.”

Napatingin ito sa kanya.

“For someone like me…”

“…sleep is a luxury.”

Biglang natahimik si Alex.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang may lungkot na nakatago sa simpleng sagot na iyon.

⸻

Bandang tanghali.

Nagpasya si Alex na maglibot sa hardin.

Napakaganda ng lugar.

May fountain.

May rose garden.

May gazebo.

Habang naglalakad siya ay may narinig siyang dalawang maid na nag-uusap.

“Hindi ba napansin mo?”

“Ano?”

“Kagabi.”

“Si Sir…”

“…kumalma.”

“Bakit kaya?”

“Simula nang dumating si Ma’am Alex.”

Biglang natahimik ang dalawa nang makita siya.

“S-Sorry po, Ma’am.”

Ngumiti lang si Alex.

“Ayos lang.”

Nagpatuloy siya sa paglalakad.

Hindi niya alam kung bakit, pero bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi.

Talaga bang…

Nakakatulong siya kay Marco?

O nagkataon lang?

Habang iniisip iyon ay may tumigil na itim na luxury car sa harap ng mansion.

Sunod-sunod na bumaba ang mga lalaki at babae na pawang elegante ang mga suot.

Mukhang mga miyembro ng pamilya.

Isa sa kanila ang agad na napatingin kay Alex.

Isang babaeng nasa limampung taong gulang na may matalas na tingin.

“Ikaw ba ang bagong wife Marco?”

“Opo.”

Sinukat siya nito mula ulo hanggang paa bago mapanuyang ngumiti.

“So this is the girl.”

Lumapit ito nang dahan-dahan.

“Mahirap lang.”

“Walang pamilya.”

“At foster child.”

Napayuko ang ilang kasambahay.

Ngunit hindi nagsalita si Alex.

“Hindi ko maintindihan kung bakit ikaw ang pinili ng pamangkin ko.”

Biglang bumukas ang pintuan ng mansion.

Lumabas si Marco.

Malamig ang ekspresyon nito.

“Tita.”

Agad na nagbago ang mukha ng babae.

“Marco…”

“I wasn’t finished talking to your wife.”

“I know.”

Tahimik ang boses nito.

Pero sapat para manahimik ang lahat.

Lumapit ito sa tabi ni Alex.

Pagkatapos ay walang babalang hinawakan ang kamay niya.

Nanlaki ang mga mata ni Alex.

Maging ang buong pamilya ay tila nabigla.

Tumingin si Marco sa kanyang tiyahin.

At sa malamig ngunit matatag na tinig ay sinabi niya,

“My wife deserves respect.”

“Kung hindi ninyo kayang ibigay iyon…”

“…mas mabuti pang umalis na lang kayo sa pamamahay ko.”

Natahimik ang buong hardin.

At sa unang pagkakataon…

Napagtanto ni Alex na maaaring malamig si Marco sa lahat.

Pero pagdating sa kanya…

Hindi nito hahayaang may mang-api sa kanyang asawa.