Chapter 7 Ang Distansyang Unti-Unting Nawawala

Tatlong araw.

Tatlong araw na halos puro maiikling salita lang ang naririnig ni Alex mula kay Marco.

“Good morning.”

“Have breakfast.”

“Don’t skip your medicine.”

“Good night.”

Iyon lang.

Hindi na muling nabanggit ang nangyari sa study.

Hindi rin muling nagtanong si Alex tungkol sa medical report na nakita niya.

Kung ayaw pa itong sabihin ni Marco, hindi niya ito pipilitin.

Pero hindi niya maitatangging lalo lamang siyang naging curious.

⸻

Isang umaga…

Habang nagdidilig si Alex ng mga puting rosas sa hardin, napansin niyang may isang hardinerong hirap na hirap buhatin ang malaking paso.

“Kuya, ako na po.”

Ngumiti ang matandang hardinero.

“Huwag na po, Ma’am.”

“Ayos lang.”

Magaan niyang tinulungan ang matanda.

Hindi niya alam na mula sa ikalawang palapag ng mansion ay tahimik siyang pinagmamasdan ni Marco.

“Sir.”

Napalingon siya kay Damian, ang kanyang personal assistant.

“May meeting po kayo in thirty minutes.”

“Hmm.”

Hindi pa rin inaalis ni Marco ang tingin kay Alex.

“Bakit po?”

Tanong ni Damian.

“Nothing.”

⸻

Bandang tanghali…

Habang naghahanda ng tanghalian ang mga kasambahay, nagpasya si Alex na siya na mismo ang magdala ng pagkain kay Marco.

“Sigurado po ba kayo, Ma’am?” tanong ni Teresa.

“Opo.”

“Kailangan din naman niyang kumain.”

Maingat niyang itinulak ang food cart papunta sa study.

Marahan siyang kumatok.

“Marco?”

“Come in.”

Pagpasok niya ay nadatnan niyang abala ito sa pagbabasa ng mga dokumento.

Hindi man lang ito tumingala.

“Teresa, leave it there.”

Napangiti si Alex.

“Hindi si Teresa.”

Napatingin si Marco.

Ikalawang beses pa lang yata nitong nakita siyang nakangiti mula nang ikasal sila.

“I brought your lunch.”

“I can ask the staff.”

“I know.”

“Inunahan ko lang sila.”

Tahimik na pinagmasdan siya ni Marco.

Pagkatapos ay isinara nito ang hawak na folder.

“Thank you.”

Napakurap si Alex.

Hindi niya inaasahang maririnig ang dalawang salitang iyon.

“You’re… welcome.”

Tahimik silang kumain.

Ngunit hindi na kasingbigat ng dati ang katahimikan.

Paminsan-minsan ay nagtatanong si Alex tungkol sa pagkain.

Mas gusto ba nito ang maanghang?

Mahilig ba ito sa kape?

Bakit hindi ito mahilig sa dessert?

Maikli lang ang mga sagot ni Marco.

Pero sumasagot na ito.

At para kay Alex, malaking bagay na iyon.

⸻

Kinagabihan…

Habang nagbabasa si Alex sa library, may nahulog na lumang libro mula sa istante.

Kasabay nito ay may isang lumang litrato ang dumausdos sa sahig.

Napulot niya iyon.

Larawan iyon ng isang batang lalaki na masayang nakangiti habang may kayakap na mag-asawa.

“Ang cute mo pala.”

Napangiti siya.

Biglang may malamig na boses na nagsalita sa likuran niya.

“What are you looking at?”

Napapitlag siya.

“Sorry!”

Agad niyang iniabot ang litrato.

“Hindi ko sinasadyang mahulog.”

Tahimik itong kinuha ni Marco.

Matagal nitong pinagmasdan ang larawan.

Pagkatapos ay maingat iyong ibinalik sa loob ng libro.

“Mahalaga ba ’yan?”

Mahina niyang tanong.

Hindi agad sumagot si Marco.

“Yes.”

Iyon lang.

Ngunit sapat na iyon para maramdaman ni Alex na ayaw nitong pag-usapan ang nakaraan.

Hindi na siya nagtanong pa.

⸻

Kinabukasan…

Habang nag-aalmusal sila, biglang nagsalita si Marco.

“This afternoon…”

Napatingin si Alex.

“…come with me.”

Natigilan siya.

“Saan tayo pupunta?”

“I have somewhere to go.”

Napangiti siya.

“Date ba ’to?”

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Marco.

“No.”

Mahina siyang natawa.

“Joke lang.”

Tahimik na uminom ng kape si Marco, ngunit napansin ni Alex ang bahagyang pamumula ng tainga nito.

Hindi niya napigilang mapangiti.

Marunong din palang mailang ang malamig niyang asawa.

⸻

Pagsapit ng hapon…

Huminto ang itim na luxury car sa harap ng mansion.

Binuksan ni Damian ang pinto para kay Marco.

Pagkatapos ay tumingin ito kay Alex.

“Let’s go.”

Tumango siya at sumakay sa tabi ng asawa.

Habang unti-unting umaandar ang sasakyan, hindi niya maiwasang magtanong.

“Marco…”

“Hm?”

“Pwede bang malaman kung saan tayo pupunta?”

Tumingin ito sa labas ng bintana.

Pagkaraan ng ilang sandali ay maikli itong sumagot.

“May gusto akong ipakita sa’yo.”

Napatingin si Alex sa kanya.

Hindi niya alam kung ano iyon.

Pero pakiramdam niya…

Ito na ang unang pagkakataong kusa siyang isinasama ni Marco sa isang bahagi ng buhay nito.