Chapter 4 Ang Asawang Hindi Dapat Mahulog

Nabalot ng katahimikan ang buong hardin.

Walang sinuman ang naglakas-loob magsalita matapos ang sinabi ni Marco.

Mahigpit pa rin ang hawak nito sa kamay ni Alex.

Mainit.

Matatag.

At tila ba sinasabi sa lahat na hindi siya papayag na may manghamak sa babaeng nasa tabi niya.

Ang tiyahin nitong si Veronica Villareal ay napangisi, ngunit halatang napahiya.

“Marco,” pilit nitong pinanatiling kalmado ang boses, “concern lang kami sa’yo. Bigla-bigla kang nag-asawa ng babaeng hindi natin kilala.”

“Bakit?” malamig na tanong ni Marco. “Kailangan ko ba ang approval ninyo?”

“Hindi iyon ang punto.”

“Then leave.”

“Tsk.”

Napailing si Veronica.

“Baka nakakalimutan mong pamilya mo kami.”

“Exactly.”

Isang salitang puno ng kahulugan.

Napansin ni Alex ang bahagyang paninigas ng panga ni Marco. Hindi ito galit—tila ba pinipigilan lang nitong may masabi pa.

Lumapit ang isa pang lalaki, nasa trenta anyos, maayos ang buhok at may mapanuyang ngiti.

“Kuya Marco,” ani nito. “Hindi mo ba ipapakilala ang bago mong asawa?”

Tahimik lang si Marco.

Samantalang ang lalaki ay lumapit kay Alex at inilahad ang kamay.

“I’m Adrian Villareal. Marco’s cousin.”

Magalang na ngumiti si Alex.

“Alex Reyes.”

Hindi pa man niya mahahawakan ang kamay ni Adrian ay nagsalita na si Marco.

“Don’t.”

Napaatras si Adrian.

“Ano na naman?”

“Don’t touch my wife.”

Nagkatinginan ang lahat.

Pati si Alex ay napakurap.

My wife.

Hindi “Alex.”

Hindi “Miss Reyes.”

Kundi my wife.

Tumawa si Adrian.

“Relax, Kuya. Handshake lang.”

“I don’t like people touching what’s mine.”

Nanlaki ang mga mata ni Alex.

Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Bahagi lang ba iyon ng kontrata?

O sadyang possessive lang talaga ang lalaking ito?

⸻

Pagkaalis ng pamilya Villareal, saka lang binitiwan ni Marco ang kamay niya.

“Salamat,” mahina niyang sabi.

Hindi ito sumagot.

Sa halip ay tumingin lang ito sa malawak na hardin.

“You’re too soft.”

Napakunot-noo si Alex.

“Huh?”

“Hinayaan mong insultuhin ka.”

Sanay na sanay na kasi siya.

Iyon ang gusto niyang sabihin.

Pero pinili niyang manahimik.

“Kapag may nang-insulto sa’yo ulit,” dagdag ni Marco, “lumaban ka.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Akala ko ayaw mong nagsasalita ako.”

“I changed my mind.”

Napailing siya.

“Ang hirap mong intindihin.”

Nagkatinginan sila.

At sa unang pagkakataon…

Parang may bahagyang pagbabago sa malamig nitong mukha.

Halos hindi iyon mapansin.

Ngunit sigurado si Alex…

Parang muntik na itong ngumiti.

⸻

Kinagabihan…

Tahimik na nagbabasa ng libro si Alex sa library nang may kumatok.

“Ma’am.”

Pagbukas niya ng pinto ay nakita niya si Teresa.

“May bisita po kayo.”

“Ako?”

“Opo.”

Nagtaka siya.

Wala naman siyang kakilala rito.

Pagdating niya sa receiving area ay agad siyang napatigil.

“Ethan?”

Nakatayo roon ang dating nobyo niya, may hawak na malaking bouquet ng pulang rosas.

Ngumiti ito nang makita siya.

“Hi.”

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

“I came to see you.”

“Hindi ba malinaw ang sinabi ko noong huli tayong nagkita?”

“Alex… please.”

Napabuntong-hininga siya.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“Meron.”

Lumapit ito.

“Nagkamali ako.”

Natawa siya.

“Talaga?”

“I miss you.”

Napailing siya.

“Late ka na.”

“Please… give me another chance.”

Hindi niya alam kung maiinis siya o maaawa.

Tatlong buwan na ang nakalipas.

Noong panahong umiiyak siya gabi-gabi, hindi man lang ito nagpakita.

Pero ngayong kasal na siya…

Bigla itong nagsasabing mahal pa rin siya?

“Ethan.”

“I’m married.”

“That marriage isn’t real!”

Sigaw nito.

“Alam ng buong siyudad na contract marriage lang ’yan!”

Natigilan si Alex.

Paano nito nalaman?

“Wala kang nararamdaman sa lalaking iyon.”

“Bumalik ka na sa’kin.”

Bago pa siya makasagot ay may malamig na boses na narinig mula sa likuran.

“Is there a problem?”

Sabay silang napalingon.

Naroon si Marco.

Tahimik itong nakaupo sa wheelchair.

Ngunit sapat ang presensya nito para biglang manahimik ang buong sala.

Lumapit ito hanggang sa tumabi kay Alex.

Tiningnan muna nito ang bouquet na hawak ni Ethan bago malamig na nagsalita.

“Throw it away.”

Napakurap ang isang maid.

“S-Sir?”

“The flowers.”

“They’re blocking my view.”

Agad na kinuha ng maid ang bouquet.

“Hoy!” sigaw ni Ethan.

“That was expensive!”

Marco didn’t even look at him.

Instead, inabot nito ang kamay ni Alex.

“Come here.”

Lumapit si Alex.

Pagkatapos ay marahan siyang hinila ni Marco palapit sa kanya.

Sobrang lapit.

Amoy na amoy niya ang mamahaling pabango nito.

Ramdam niya ang init ng paghinga nito.

At bago pa siya makapag-isip…

Ipinatong ni Marco ang noo nito sa noo niya.

Parang huminto ang oras.

“Marco…”

Mahina ang tawag niya.

Ngunit hindi siya sinagot nito.

Sa halip ay tumingin ito kay Ethan.

“This is the last time you’ll come here.”

“She’s my wife.”

“And what’s mine…”

“…is never yours again.”

Nangilid ang galit sa mukha ni Ethan.

Ngunit wala itong nagawa.