Chapter 5 Ang Lalaking Nagpapanggap

Galit na umalis si Ethan.

Bago tuluyang sumakay sa sasakyan nito, lumingon muna ito kay Alex.

“Mag-uusap pa tayo.”

Mahina pero mariin ang boses nito.

Hindi na lamang siya sumagot.

Wala na siyang gustong balikan.

Pagkasara ng gate ng Villareal Estate, saka lamang bumitaw si Marco sa kamay niya.

“Teresa.”

“Yes, Sir.”

“From now on, no uninvited guests.”

“Yes, Sir.”

“And if that man comes back…”

Bahagyang tumalim ang tingin nito.

“…don’t let him step inside my property.”

“Understood.”

Tahimik na tumango ang lahat ng kasambahay.

Samantalang si Alex ay hindi pa rin makapaniwalang ipinagtanggol na naman siya ng asawa niya.

“Marco…”

Hindi siya nilingon nito.

“Thank you.”

Saglit itong natigilan.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“I wasn’t helping you.”

Napakunot-noo siya.

“Huh?”

“I hate unnecessary noise.”

At agad nitong itinulak ang wheelchair palayo.

Napailing na lang si Alex.

Sinungaling.

Kitang-kita niya ang galit sa mga mata nito kanina nang makita si Ethan.

Kung wala itong pakialam, bakit kailangan pa nitong personal na lumabas?

⸻

Kinabukasan…

Maagang dumating ang personal doctor ni Marco.

Habang bumababa si Alex para magkape, nakita niyang papasok sa study ang isang lalaking nasa apatnapung taong gulang.

“Good morning, Ma’am.”

“Good morning.”

Napansin niyang seryoso ang mukha ni Teresa.

“Doctor ba iyon?”

“Opo.”

“Regular check-up?”

Bahagyang nag-alinlangan ang matanda bago tumango.

“Opo.”

Hindi na siya nagtanong pa.

Ngunit habang nagkakape siya sa veranda, napansin niyang bahagyang nakabukas ang bintana ng study.

Hindi niya sinasadyang marinig ang usapan sa loob.

“Sir…”

Mahinang boses ng doktor.

“Your legs are responding much better than before.”

Nanlaki ang mga mata ni Alex.

Responding?

Akala niya…

Permanenteng hindi na makakalakad si Marco.

“Continue the therapy.”

Malamig ang boses ni Marco.

“But keep it confidential.”

“Yes, Sir.”

“No one must know.”

Kasunod noon ay nagsara ang pinto.

Napatayo si Alex.

Hindi niya alam kung ano ang narinig niya.

Pero malinaw iyon.

May itinatago si Marco.

⸻

Bandang hapon…

Nagpasya siyang magdala ng tsaa sa opisina ni Marco.

Marahan siyang kumatok.

“Come in.”

Pagpasok niya, nadatnan niyang seryosong nagbabasa ng mga dokumento ang lalaki.

“Tea.”

Hindi man lang ito tumingin.

“Leave it there.”

Inilapag niya ang tasa.

Paalis na sana siya nang biglang napansin ang isang litrato sa mesa.

Larawan iyon ng isang masayang pamilya.

May batang si Marco.

May isang eleganteng babae.

At isang lalaking nakasuot ng military uniform.

Ngunit…

May malaking bitak ang frame.

Napansin ni Marco ang tinitingnan niya.

“Don’t touch it.”

Mabilis niyang binawi ang kamay.

“Sorry.”

Tahimik na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Hanggang sa si Alex na ang unang nagsalita.

“Mahal mo ang pamilya mo?”

Hindi agad sumagot si Marco.

Matagal.

Napakatagal.

Hanggang sa mahina nitong sinabi…

“They’re dead.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Alex.

“I’m sorry…”

Hindi siya sumagot.

Sa halip ay ibinalik nito ang tingin sa mga dokumento.

Ngunit napansin ni Alex ang mahigpit nitong pagkakahawak sa ballpen.

Parang pilit nitong pinipigilan ang emosyon.

⸻

Kinagabihan…

Habang natutulog si Alex, bigla siyang nagising dahil sa isang malakas na kulog.

BOOM!

Kasunod nito ay nawalan ng ilaw ang buong mansion.

“Brownout?”

Mahina niyang bulong.

Maya-maya ay may narinig siyang mahinang ungol mula sa hallway.

Napabangon siya.

Paglabas niya ng silid, tanging emergency lights lang ang nagbibigay-liwanag.

Sinundan niya ang tunog.

Hanggang sa makarating siya sa library.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

Marahan niya iyong itinulak.

At doon niya nakita si Marco.

Nakahawak ito sa armrest ng wheelchair.

Pawis na pawis.

Mabilis ang paghinga.

Hindi ito gumagalaw.

“Marco?”

Walang sagot.

Lumapit siya.

“Are you okay?”

Biglang napahawak ang lalaki sa kanyang braso.

Mahigpit.

Halos nanginginig.

“Don’t…”

Mahina ang boses nito.

“Leave me…”

Napansin ni Alex ang nanginginig nitong katawan.

Hindi ito simpleng takot.

Parang…

May inaalala ito.

May trauma.

Lumuhod siya sa harap nito.

“Look at me.”

Unti-unting itinaas ni Marco ang tingin.

“Nandito lang ako.”

Humawak siya sa magkabilang kamay nito.

“Huminga ka.”

“Dahan-dahan.”

“Inhale…”

“Exhale…”

Ilang minuto ang lumipas.

Unti-unting kumalma ang lalaki.

Hanggang sa tuluyan itong napapikit.

At bago pa niya mabawi ang mga kamay niya…

Mahina siyang hinila ni Marco palapit.

Dahil sa pagkawala ng balanse, napasandal siya sa dibdib nito.

Narinig niya ang malakas nitong tibok ng puso.

Pagkatapos ay mahina itong bumulong—

“Don’t leave me…”

Napatigil si Alex.

Hindi niya alam kung para kanino ang mga salitang iyon.

Para ba sa kanya?

O para sa isang taong matagal nang nawala?

Ngunit isang bagay ang sigurado.

Sa likod ng malamig at walang pusong imahe ni Marco Villareal…

May isang lalaking unti-unting nadudurog ng sarili niyang mga bangungot.