kabanata 5

Nakaramdam si Stella ng hapdi sa kanyang pulso dahil sa mahigpit na pagkakakapit ni Ayres.

BRAK!

Mariing isinara ni Ayres ang pintuan ng sasakyan matapos itulak si Stella papasok. Pagkatapos, sumakay siya at umupo sa tabi ng babae, na ngayo’y napapangiwi habang hawak ang masakit niyang kamay.

Hindi maunawaan ni Stella kung bakit bigla na lamang naging marahas ang kilos ni Ayres. Kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang malamig at matigas na ekspresyon ng mukha ng lalaki habang pinapaandar ang sasakyan.

“Simula ngayon, ayokong makarinig ng pagtutol mula sa'yo. Bilang asawa mo, tungkulin kong tiyakin ang iyong kaligtasan. Gabi na, at hindi na angkop para sa isang babae tulad mo na umuwi nang ganito ka-late.”

Sa likod ng madalas niyang malamig at nakakainis na pag-uugali, taglay pala ni Ayres ang isang mapagprotekta at responsableng panig na kailanma’y hindi pa naipapakita kay Stella.

Ngunit imbes na mapaluha o humanga, litong-lito ang naging reaksiyon ni Stella. Napakunot ang kanyang noo at nagsalita siya nang seryoso:

“Kung talagang iniintindi n’yo po ang kaligtasan ko, bakit palagi n’yo akong pinapalembur hanggang gabi? Ano po ba talaga ang gusto n’yo?”

Hindi nakasagot si Ayres. Tumimo sa kanyang isipan ang tanong. Ano nga ba talaga ang gusto niya? Ni siya mismo ay hindi sigurado. Alam lamang niya na laging may kakaibang kasiyahan siya kapag napapikon si Stella. Ngunit… normal ba iyon?

“Simula ngayon, hindi mo na kailangang mag-overtime. Araw-araw tayong sabay uuwi,” sa wakas ay sagot ni Ayres, na pilit binabawi ang marahas na asal sa pamamagitan ng isang alok na sa tingin niya'y makatarungan.

Ngunit hindi natuwa si Stella. Sa halip, galit ang kanyang naging tugon.

“Hindi na po kailangan. Uuwi na lang ako gamit ang taksi,” matigas na sagot ni Stella.

Matalim ang tingin ni Ayres habang nagsalita ng may diin:

“Dalawa lang ang pagpipilian: sumabay kang umuwi sa akin o mag-overtime ka araw-araw.”

Wala ni isa mang kaaya-ayang opsyon para kay Stella. Napabuntong-hininga siya nang may inis.

“Baliw ka talaga...” mahinang bulong ni Stella. Ngunit narinig pala iyon ni Ayres.

“Ano ang sinabi mo?” Bigla siyang prumeno nang malakas.

Napahinto ang katawan ni Stella at bahagyang tumilapon pasulong, dahilan upang siya'y mabigla.

Matalas ang tingin ni Ayres habang nakatitig kay Stella. Dahan-dahang lumingon si Stella sa kanya, halatang nanginginig sa takot.

“Ano ‘yon? Anong sabi mo?” tanong ni Ayres na may mariing tono, mahigpit na nakatikom ang panga.

“Hi-hindi po... W-wala pong nagsabing gano’n,” sagot ni Stella habang pilit iniiwas ang tingin.

Dahil sa tindi ng emosyon, biglang sinunggaban ni Ayres ang baba ni Stella at pinisil ito nang mariin.

“Huwag mong akalaing dahil kasal na tayo ay maaari ka nang magsalita ng kung anu-ano sa harap ko.”

Ang mga mata ni Ayres ay punung-puno ng galit at pananakot.

Ito ang kinatatakutan ni Stella simula pa noon—ang biglaang pagsabog ng galit ni Ayres kahit walang sapat na dahilan.

Namutla si Stella. Mahigpit niyang sinikop ang kanyang mga kamay dahil sa labis na kaba.

Napansin ni Ayres ang takot sa mukha ni Stella. May mumunting butil ng pawis sa kanyang noo. Bigla siyang nakaramdam ng konsensya.

Unti-unting nanginig ang labi ni Stella.

“Pa-patawarin n’yo po ako…”

Tumaas ang isang kilay ni Ayres. Nagsimulang humupa ang kanyang galit. Lumuambot ang kanyang kalooban nang makita niyang tunay na natatakot si Stella.

Unti-unting binitiwan ni Ayres ang pagkakahawak sa mukha ni Stella.

“Huwag mo nang uulitin kung ayaw mong masaksihan ang mas matinding galit ko,” wika niyang mariin.

Mariing nagkibit-labi si Stella. Halata pa rin ang tensyon sa kanyang katawan. Sa kanyang isipan, nagsimulang pumasok ang tanong: Kaya ko bang mabuhay nang isang taon kasama ang lalaking tulad niya—mainitin ang ulo at hindi mo maintindihan?

Tahimik na muling umandar ang sasakyan patungo sa kanilang bahay.

Pagkarating nila, agad na umakyat si Stella sa kanyang silid nang hindi nagsasalita.

Tahimik lamang na pinagmamasdan ni Ayres ang mabilis na pag-akyat ng babae sa hagdan patungong ikalawang palapag, saka siya tumungo sa kusina upang uminom ng tubig.

“Ang labo ng babaeng ‘yon. Siya na ang may kasalanan, siya pa ang galit?” bulong ni Ayres sa sarili, halatang iritado.

Samantala, sa loob ng kanyang kwarto, napabagsak si Stella sa kama. Ngayon lang niya tunay na naramdaman ang bigat ng pagiging asawa ni Ayres.

Hindi pala masaya ang maging kabiyak niya. Malupit, nakakainis, at hindi mo alam kung kailan sasabog ang galit.

Tumulo ang mga luha sa mata ni Stella. Sa kanyang puso, unti-unti siyang nagdududa kung kakayanin pa ba niyang makasama si Ayres sa loob ng isang taon.

Tok... tok... tok...

Napalingon si Stella nang marinig ang katok sa pinto.

"Stella, buksan mo ang pinto!" sigaw ni Ayres mula sa labas.

Napakuyom ang labi ni Stella, pilit pinipigil ang inis.

"Bakit naman bumalik pa ang lalaking masungit na 'yon?" bulong niya sa sarili, ayaw bumangon mula sa kama para pagbuksan ang pinto.

"Stella, buksan mo na, pakiusap," muling tawag ni Ayres, ngayon ay may halong lambing ang tinig at mas mahinang katok.

"Matutulog na ako. Kaya huwag mo na akong gambalain," iritadong sagot ni Stella.

"Pakiusap, buksan mo muna. May gusto lang akong sabihin."

Sandaling natahimik si Stella, nakakunot ang noo. Sa ayaw at sa gusto niya, tumayo siya at lumapit sa pintuan.

Nakatayo si Ayres sa may pintuan, may dalang isang pinggan ng sinangag.

"Kumain ka muna bago ka matulog," sabi ni Ayres habang pumasok nang hindi na naghihintay ng paanyaya.

Inilapag niya ang pinggan sa mesang nasa tabi ng kama ni Stella.

"Kumain ka habang mainit pa." Saglit siyang tumingin kay Stella, saka tumalikod upang umalis.

Nanatiling nakasimangot si Stella. Wala siyang sinabing kahit ano sa mga sinabi ni Ayres.

Ngunit huminto sa paglalakad si Ayres. Lumingon siya pabalik kay Stella.

"Isa pa pala. Patawad sa naging masungit kong asal kanina."

Napatingala si Stella. Tama ba ang narinig niya? Humihingi ng tawad si Ayres?

Simula noong nagsama sila, ni minsan ay hindi pa siya narinig na humingi ng tawad kay Stella, sa kabila ng masasakit na salita at asal na natanggap niya. Ngunit ngayong gabi, basta na lang lumabas ang salitang iyon mula sa kanyang bibig. Gulat na gulat si Stella.

"Huwag mo akong masyadong maintindihan. Hindi ako humihingi ng tawad dahil sa personal na dahilan, kundi dahil ayokong lagi tayong nag-aaway. Marami pa tayong kailangang harapin sa mga susunod na araw," paliwanag ni Ayres habang bumalik ang kanyang malamig na ekspresyon, saka tuluyang lumabas ng kwarto.

"Ishh... kakaiba ka talaga," bulong ni Stella habang pinagmamasdan ang papalayong si Ayres.

Inilipat niya ang tingin sa sinangag na nasa ibabaw ng mesa.

"Parang masarap ah. Hindi ko akalaing may talento rin pala si Ayres sa pagluluto ng sinangag," sabi niya habang bahagyang tumatawa, iniisip si Ayres na nagtutulak ng kariton sa loob ng subdivision.

"At... masarap nga." Dahan-dahang isinubo ni Stella ang sinangag.

---

Kinabukasan ng umaga.

Abala sina Ayres at Stella sa paghahanda para pumasok sa opisina.

"Pag-uwi natin mamaya galing trabaho, samahan mo akong bumisita kay Lolo. Sabi niya gusto ka raw niyang makausap," ani Ayres nang hindi lumilingon.

Napatingin si Stella kay Ayres, halatang nagtataka.

"Gusto niya akong makausap? Bakit naman?" tanong niyang may pagtataka.

"Hindi ko rin alam. Mamaya, tanungin mo na lang siya mismo," sagot ni Ayres nang walang pag-aalala.

Hindi na hinintay ni Ayres ang sagot ni Stella. Agad niyang pinaandar ang kotse at umalis patungong opisina.

Samantala, si Stella ay tuliro pa rin sa sinabi ni Ayres. Ano kaya ang gusto talagang sabihin ni Lolo Wijaya? May mahalaga ba siyang ipapahayag?