kabanata 4

Tut tut tut...

Ang monotonong tunog ng makinang sumusubaybay sa tibok ng puso ang tanging maririnig sa kwartong pininturahan ng puti. Tahimik ang paligid, tanging si Stella at ang kanyang inang nakaratay sa kama ng ospital ang naroroon.

Ang maputlang mukha ng ina ay tila payapa—parang mahimbing na natutulog, walang bahid ng sakit o hirap.

Mahigpit na hinawakan ni Stella ang malamig at mahina nitong kamay. Halos dalawang taon na mula nang tuluyang coma ang kanyang ina. Sa loob ng panahong iyon, walang humpay ang naging pagsusumikap ni Stella upang matustusan ang hindi murang gastusin sa pagpapagamot.

"Ma, ngayong araw, nais ko pong humingi ng pahintulot na manirahan sa bahay ni Ginoong Ayres. Kami po ay ikinasal na. Patawad kung hindi ko agad nakuha ang inyong basbas bago ang kasal," ani Stella sa mahinang tinig. Mabigat ang kanyang boses, tila may nakabarang emosyon sa kanyang lalamunan na pilit niyang nilulunok.

Inilabas niya ang isang tsekeng naglalaman ng halagang limandaang milyong rupiah—isang kabayarang ibinigay ni Ayres kapalit ng pagsang-ayon niyang makipagkasal.

Walang buhay ang tingin ni Stella sa tseke. Para sa kanya, napakalaki ng halagang iyon.

"Makakatulong ang perang ito sa atin balang araw. Ngunit hindi ko muna ito gagamitin ngayon. Itatabi ko ito, at gagamitin lamang sa oras ng matinding pangangailangan," mahina niyang sambit. "Patawad po, Ma. Ginawa ko ito para sa patuloy na pagpapagamot ninyo. Sana’y hindi kayo magalit sa akin."

Sa kaibuturan ng kanyang puso, dama ni Stella ang lungkot dahil sa pagpapanggap na ito sa isang sagradong sakramento tulad ng kasal. Ngunit sa ngalan ng salapi, pinili niyang gampanan ang isang huwad na papel.

---

Walang honeymoon para sa bagong kasal na ito. Kinabukasan, agad silang bumalik sa trabaho na tila walang nangyaring espesyal na seremonya noong nakaraang araw.

BRAK!

"Ayusin mo ang lahat ng dokumentong ito!" mariing utos ni Ayres habang inilapag ang makapal na bunton ng papeles sa mesa ni Stella.

Walang kibo at walang ekspresyon ang tingin ni Stella sa mga dokumento, saka siya tumingin kay Ayres na may bahagyang ngiti sa labi—ngiting alam niyang may intensyong pahirapan siya.

Bagaman nais niyang magreklamo, hindi siya makakibo. Sa loob-loob niya, gusto niyang saktan si Ayres—suntukin man o sipain—ngunit pinipigil niya ang sarili.

"Bakit ganyan ka makatingin?" tanong ni Ayres na nakakunot-noo, napansin ang hindi maipintang ekspresyon ni Stella.

"Malapit na po ang oras ng uwian, Sir. Hindi ba mas mainam kung bukas na lang ito gawin?" maingat na mungkahi ni Stella.

"Hindi maaari. Dapat matapos ang lahat ngayong araw. Wala akong pakialam," matigas na sagot ni Ayres bago siya tuluyang lumabas ng silid, walang pakialam sa anumang paliwanag.

"Tsk!" napabulalas si Stella habang mariing tinapakan ang sahig. "Diyos ko, paano ba nagkakaroon ng ganitong klaseng tao? Wala talaga siyang puso!" reklamo niya habang nakasimangot.

Sa labis na pagkadismaya, dahan-dahan niyang kinuha ang unang dokumento sa ibabaw ng bunton. Alas-singko medya na ng hapon—tatlumpung minuto na lang at tapos na ang oras ng trabaho. Ngunit kailangan pa rin niyang tapusin ang lahat ng papeles.

---

"Ate Stella, mag-o-overtime ka po ba?" tanong ni Indira, isang intern, habang lumalapit.

Tahimik na tumango si Stella at napabuntong-hininga habang nakatitig sa dami ng kailangang gawin.

"Gusto mo bang tulungan kita?" alok ni Indira nang may taos-pusong intensyon.

"Pero kung tutulungan mo ako, mapipilitan ka ring mag-overtime," tugon ni Stella na may alinlangan.

"Ayos lang po, Ate. Bukas naman ay Sabado. Wala rin naman akong lakad," sagot ni Indira na may magiliw na ngiti. Tila buo ang loob niyang tumulong.

Napaluha halos si Stella sa sobrang pasasalamat. "Salamat, Indira. Sa susunod, pakakainin kita sa labas, ha?"

Ni yakap pa niya si Indira nang mahigpit, sa sobrang tuwa. "Okay lang po, Ate. Relax lang," sagot ni Indira nang magaan ang loob, saka tumulong na isa-isang tapusin ang mga dokumento.

---

Samantala, mula sa kanyang opisina, sumilip si Ayres sa labas, direkta sa mesa ni Stella.

Kumunot ang kanyang noo nang makita si Indira na tinutulungan si Stella.

"Lintik! Bakit tinutulungan ng intern si Stella?" bulong niyang may pagkainis.

Hindi maitatago sa kanyang mukha ang pagkadismaya. Naka-krus ang mga braso niya sa dibdib habang mariing napabuntong-hininga, saka muling naupo sa kanyang upuan na halatang masama ang loob.

---

Makalipas ang isang oras...

"Maraming salamat, Indira. Dahil sa'yo, hindi na ako kailangang umuwi ng dis-oras. Mas mabilis ko talagang natapos ang trabaho ko," ani Stella habang ngumiting may ginhawa.

Muling niyakap niya si Indira habang nagsabing, “Bilang kapalit, ililibre kita bukas ng tanghali. Kumusta, gusto mo ba?”

“Opo, Ate. Hihintayin ko po ang panlilibre bukas ng tanghali,” tugon ni Indira nang masaya habang ngumingiti, saka agad na naghanda upang umuwi sa kanilang tahanan.

Gabi na noon. Hindi na nag-aksaya ng oras si Stella at agad na dinala ang mga dokumento upang ibalik ang mga ito sa mesa ni Ginoong Ayres.

Dapat ay nakauwi na si Ayres sa mga oras na iyon. Ngunit sa hindi malamang dahilan, nanatili pa rin ang lalaki sa kanyang opisina. Sinasadya ba niyang hintayin si Stella?

Sandaling sumagi sa isipan ni Stella ang tanong na iyon, ngunit pinili niyang huwag magpalagay na sadyang hinihintay nga siya ng lalaki.

“Narito na po ang mga dokumento, Sir,” wika ni Stella habang inilalapag ang mga dokumento sa mesa ni Ayres.

Ang lalaki, na abalang naglalaro sa kanyang cellphone, ay tumingin sa mga dokumentong bagong lapag, saka iniangat ang tingin sa mukha ni Stella na halatang pagod.

“Bakit mo hinayaang ang isang intern ang gumawa ng mahahalagang dokumentong ito?” tanong ni Ayres na may tono ng pagkainis.

“Ang ibig n’yong sabihin, si Indira po?”

“Oo, si Indira. Ayokong may ibang tao, lalo na kung isang intern lang, ang humahawak ng ganitong klaseng trabaho,” sagot ni Ayres na may galit sa mukha.

Hindi agad nakasagot si Stella. Napalalim siya ng buntong-hininga. “Bakit po? Mabilis at maayos naman po ang ginawa niyang trabaho,” depensa niya.

“Hindi maaari. Si Indira o sinumang intern ay hindi na maaaring gumawa ng ganitong uri ng gawain. Gusto kong ikaw mismo ang gumawa ng lahat ng trabaho mo,” mariing tugon ni Ayres.

Napasuntok sa hangin si Stella, pinipilit pakalmahin ang sarili. Pakiramdam niya’y sadyang pinahihirapan siya ni Ayres.

“Kung ayaw n’yong may tumulong sa akin, sana po huwag ninyo akong bigyan ng mga trabahong hindi makatuwiran,” sagot ni Stella habang nagbubuntong-hininga sa pagkainis.

Sandaling natahimik si Ayres, tila nag-iisip.

“Ah, tama na. Umuwi na tayo,” putol ni Ayres sa tensyon.

Kinuha niya ang nakasabit niyang blazer sa gilid at nag-ayos upang umuwi. Samantalang si Stella ay nanatiling nakatayo sa kanyang kinatatayuan.

Napakunot ang noo ni Ayres.

“Ayaw mo bang umuwi?” muling tanong niya.

Napakurap si Stella, ngayon lang natauhan mula sa kanyang pag-iisip. Naalala niyang pareho na silang nakatira sa iisang tahanan.

“Bakit ka naglalakad sa ulap?” Sumenyas si Ayres sa harap ng mukha ni Stella, na tila wala pa rin sa tamang ulirat.

“Ah… parang gusto ko na lang pong umuwi mag-isa,” sagot ni Stella na may pag-aalinlangan.

“Ikaw ay asawa ko. Responsibilidad kong tiyakin ang iyong kaligtasan,” mariing sabi ni Ayres, tinatanggihan ang pagtanggi ng babae.

Pilit pa ring tumatanggi si Stella, ngunit bigla siyang hinila ni Ayres nang mahigpit sa braso.

“Bitawan n’yo po ang kamay ko!” sigaw ni Stella.