CHAPTER 1

CLAIRE’S POV

“Congratulations, dear!” bati ni Mommy pagkakita niya sa ’kin, sabay yakap nang mahigpit.

It was my first art exhibition after I graduated. There weren’t many people, but there were enough to give each piece a space for quiet critique, attention, or just appreciating my work.

“Thank you, Mommy!” pagbalik ko rin nang yakap sa kanya. She also gave me a bouquet of pink roses, my favorite. “Si Dad pala?” dagdag ko nang mapansin na walang nakasunod sa kanya.

“Nasa meeting pa kaya ako na lang muna, anak. Your dad and I will be going to the U.S. next week, so we should celebrate after this!”

“I’d love that!” ngiti ko. “I really thought hindi na kayo makakapunta, but thanks, Mom, for coming.”

She just smiled at me, then hinayaan niya na ’kong makipag-usap muli sa mga bisita.

My parents are always busy dahil sa business na mayroon ang family namin, pero kahit gano’n, isa sa kanila ang nakapagbibigay pa rin ng time sa ’kin, lalo na kapag special occasions. No’ng bata ako, nagtatampo pa ako, pero nang lumaki ako, naiintindihan ko na sila. Besides, thanks to them, I was able to pursue my love for arts.

Hindi nila ako pinressure na mag-take ng mas practical na program sa college. They let me do what I want, and that made my life comfortable. I never felt the need to prove myself to them because they have loved me from the very beginning.

I am truly lucky to have them as my parents.

Matapos ko namang kausapin ang ilang kilalang artists ay sinalubong ko na ang mga kaibigan ko na kararating lang. Nauna namang umalis si Mommy. Maghihintay na lang siya sa hotel para i-celebrate ang araw na ito kasama na si Daddy.

Nang matapos ang event, may lumapit pa sa ’kin na isang lalaking naka-suit. Kasama nito ang nag-organize ng event.

“Once again, congratulations, Miss Claire! Someone wants to buy one of your masterpieces,” ani James at ipinakilala na ang lalaki. “This is Mr. Paul from CFC.”

“Congrats, Miss Claire,” anito, at nakipagkamay ako.

“Thank you, Mr. Paul. Which artwork would you like to purchase?” curious namang tanong ko. Wala akong balak na ibenta ang mga gawa ko, pero let’s see.

“I’m not the one buying it. My boss is. He’s interested in Shining Sun.”

Napakunot naman ang noo ko. “Are you sure? He’s not here to see whether he’ll like the painting,” tugon ko.

Hindi ko naman kasi inaasahan na lalaki pa ang bibili ng artwork ko, lalo na’t ang painting na ’yon ay ginawa ko habang iniisip na para ito sa mata ng mga babaeng makakakita ng art.

Shining Sun presents a luminous woman gently embracing the sun. I hope that when people see this artwork, they will feel the warmth it radiates without their eyes being overwhelmed, thanks to the colors I used. Though it is bright, the light remains soft and calming, offering a sense of comfort rather than intensity. Naisip ko rin na kapag idi-display ito sa madilim na kwarto, the painting will show how the room seems to lighten, even just a little.

“An intimate glow that soothes, protects, and reminds the viewer of warmth even in the darkest spaces,” pagbasa naman ni Mr. Paul sa description part ng art. “My boss will love this, I assure you.”

Hindi niya naman nasagot ang tanong ko, pero natuwa pa rin ako dahil muli kong napagtanto na ang art ay may iba’t ibang perspectives, depende sa taong makakakita nito.

“Alright, thank you. I hope your boss will truly love it,” pagngiti ko.

Pagkatapos, kinausap na ako ni James tungkol sa process na mangyayari. Gano’n din si Mr. Paul para naman sa payment.

Finally, makakapag-celebrate na with Mom and Dad!

I was so eager to eat with my mom and dad after weeks of being caught up in our own lives. Everything was really fine—until my phone rang.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Natulala na lamang ako habang pinapakinggan ang sinasabi niya. Hindi ko man lang mabuka ang bibig ko para sumagot habang ang puso ko ay unti-unti nang dinudurog.

My parents had been in an accident.

The words dead on arrival just kept echoing in my mind, ringing in my ears until I reached the hospital…

EZEKIEL’S POV

“Let’s break up,” malamig kong sambit nang magpakita na siya sa harapan ko.

She was supposed to be my fiancée, but she ruined everything by cheating. Wala naman akong pakialam sa perang ginastos ko para mabili ang singsing na ’yon. Ang hindi ko lang matanggap ay binuksan ko pa ang puso ko para sa kanya.

Fuck.

Hindi naman maipinta sa mukha niya ang reaksiyon sa sinabi ko. Umiwas din ako sa halik niya. Nandidiri ako. Ilang beses kaya siyang nakipaghalikan sa lalaking ’yon? Pagkatapos, hahalik siya sa ’kin na parang wala lang? Tang*nang ’yan.

“Is this some kind of joke?” she finally said to me.

“No. You just kissed a man, and both of you fucked in that hotel. Do you really expect me to still want you, Jazmine?”

Nanlaki naman ang mga mata niya. “That was—” Hindi ko na siya pinatapos.

Tumayo na ’ko sa kinauupuan ko para iwan na siya, ngunit bigla niya namang hinawakan ang braso ko. “Let me explain, babe—”

“I don’t care about your explanation! You fucking cheated. You’re disgusting,” sabi ko at hinawi na ang kamay niya.

Kahit na naririnig ko na ang paghagulhol niya, hindi na ’ko lumingon. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makarating na ’ko sa parking lot.

“Sir, I got the painting,” Paul called.

Tila naglaho naman ang pagka-bad mood ko dahil sa balitang dala niya.

“Good. I want it displayed in my office,” sabi ko bago ko i-end ang call at sumakay na sa sasakyan.

I guess she’s really back.