CHAPTER 2

CLAIRE’S POV

Nakakapanlumo…

Sa dinami-daming p’wedeng mangyari bakit kailangan pang mamatay ng mga magulang ko?

Gusto kong magalit… magwala… sumama na lang sa kanila! 

“Are you going to stay, iha?” 

Napatango na lamang ako kay lolo. Imbis na siya ang puntahan, siya pa ang pumunta rito dahil sa nangyari. Matapos umalis ng mga tao sa paligid, nanatili pa ako nang matagal sa harap ng puntod nina mommy and daddy. 

Umiyak lang ako nang umiyak kasabay nang ulan. 

Hanggang sa tumahan din ito at muling sumikat ang araw na tila ba may panibagong pag-asang naghihintay naman sa ‘kin…

Makalipas ang ilang araw na pagkakalugmok sa kwarto ay napalabas din ako ni lolo. 

“Are you ready to talk, iha?” aniya matapos kong umupo sa upuan, kaharap niya. 

I nodded. “I’m sorry, grandpa,” sabi ko naman at sinenyasan niya na ‘kong kumain. “I already talked to the therapist. I’ll visit the clinic later,” dagdag ko at kumuha na nang pagkain. 

Ngayon na lang ulit ako makakakain nang maayos. I also realized I should stop being a burden, especially wala naman dito ang buhay ni lolo kundi nasa States. Dapat pa nga akong magpasalamat dahil nandito pa siya para tulungan ako lalo na sa kumpanyang naiwan nila daddy. 

“Iha, time is running out, and the world keeps moving. Alam mo naman kung bakit, hindi ba? You are the only child, and the company will fall into the wrong hands if we don’t do something to save it. Matanda na ‘ko at mayroon pa akong inaasikaso sa ibang bansa,” muling pakiusap sa ‘kin ni lolo.

Napabuntong-hininga naman ako. “What am I going to do, Lolo? I want to cherish my parents’ legacy, too. But I don’t know how.” 

Inabot niya naman sa ‘kin ang envelope. “He’s the one who’s going to help you, iha. After mong magpa-therapy, pumunta ka na sa hotel. Talk to him about the arranged marriage. I’ve already told him about you.”

Nanlaki naman ang mga mata ko saka napatayo. “What? I’m going to get married?” 

He nodded slowly. “That’s the only way. You’ll understand more when you meet him,” pirming sabi niya. 

Wala na ba talaga akong kawala? 

Magtatanong pa sana ako tungkol sa lalaking imi-meet ko nang magpaalam na bigla si lolo dahil may pupuntahan pa siyang meeting regarding the company’s financial status. Wala naman akong nagawa kundi sumunod na lang. 

After the therapy session, nagtungo na ako sa hotel. 

Wala akong kaalam-alam kung sino siya dahil ang binigay lang sa ‘kin ni lolo ay tungkol sa hotel. Pagkarating ko ay dumiretso na ako sa fine dining restaurant. I’m going to eat there with him. 

Nanlaki ang mga mata ko. “E-Ezekiel?” sambit ko nang makalapit na siya sa ‘kin. “You’re the one—” 

“Have a seat, Claire,” pagputol niya sa ‘kin. Hindi ko naman namalayan na napatayo ako. “It was nice seeing you again,” he smirked, the same way he always did.

Back when I was in high school, he was my senior and… ex.

“I can’t believe you,” napaawang ang labi ko. “After all these years, you’re the one who’s going to be my husband?” 

“Why?” he asked calmly. “You don’t want to? Your grandfather asked me for help. I couldn’t turn him down.”

That’s because they’re close. Like I said, he was my boyfriend before. We broke up because I thought we just weren’t meant for each other…

Hindi ko naman akalain na hanggang ngayon may communication pa rin pala sila sa isa’t isa, to the point na aabot kami sa ganito!

“You’re okay with this?” hindi pa rin makapaniwalang sabi ko. 

“Why don’t we leave the past behind and start anew? This is for your own good, too,” kalmado pa ring sabi niya na para bang gano’n na lang kadali bitawan ang past. 

Kinuha ko naman ang basong may wine saka isang upuang inubos ‘yon. Uminom din siya. Hindi naman ako nagpatalo, nakipagtitigan din ako sa kanya. 

“Para sa’yo madali lang kalimutan dahil kasalanan mo, Ezekiel!” at patuloy pa rin ako sa pag-inom.

I didn’t know what got into me. Perhaps it was because we never talked about it. Even now, I don’t really know the truth. I only assumed it at the time. Ang kaya ko lang gawin ngayon ay sisihin siya kahit na hindi naman na dapat.

Napabuntong-hininga naman siya. “Ilang ulit ko pa bang sasabihin sa’yo na hindi ko magagawa ‘yon, Claire. I didn’t cheat, I despise people like that. I was harassed!”

“Harassed? Seriously?”

He looks disappointed. “Is it because I’m a man? Hindi na ba p’wedeng ma-harass ng babae ang isang lalaki dahil sa society na mas malakas ang lalaki at mahina ang babae? Gano’n ba?”

I was just surprised, that’s all!

“No…” at napasapul na ‘ko sa ‘king ulo. “I-I’m sorry,” at tumayo na ‘ko. Hindi ko na kaya, gusto ko nang mahiga. 

“Claire—” 

“About the marriage, let’s just talk about it tomorrow. I can’t—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang ma-out of balance ako sa kinatatayuan ko. 

“Claire…” naramdaman ko naman ang pagsalo niya sa ‘kin. “Looks like you still have a low alcohol tolerance.”

“Hmm,” sambit ko naman at yumakap na sa kanya. 

He carried me in a bridal style, as if it came naturally to him. Hinayaan ko na lang siya dahil wala na ‘kong lakas para umangal. 

Naramdaman ko na lang ang malambot na kama. “Ezekiel, I’m sorry for what happened,” pahabol ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. “You’re right. Let’s just leave the past—” nanlaki naman ang mga mata ko nang bigla niya ‘kong halikan. 

Ang bilis nang pangyayari, ngunit nagtagal ang pakiramdam sa labi ko. 

It was hot… and soft.

Hanggang sa namalayan ko na lang ang sarili ko na pinigilan siyang makaalis. Ako naman ang humalik sa kanya. Malalim at mapusok na para bang matagal na ‘kong sabik na sabik sa kanya.

I missed this. I missed him more than I wanted to admit.