CHAPTER 3

Years of distance collapsed into that single moment.

Hindi alam ni Claire kung alin ang mas nangingibabaw, ang alak sa sistema niya o ang damdaming matagal niya nang ibinaon sa limot.

Napasinghap naman si Ezekiel nang hindi siya pakawalan, para bang nagulat sa tapang niya na bigla na lang sumulpot. Gayunpaman, dahan-dahan niyang inilayo ang labi niya. Ang noo niya ay halos dumikit sa noo ni Claire.

“Claire,” mahina niyang sabi, pinipigilan ang sarili. “You’re drunk.”

“You kissed me first,” sagot naman ni Claire, halos pabulong.

Hinaplos niya ang mukha ni Ezekiel, kabisado pa rin ang bawat linya, bawat bakas ng lalaking minsan niya nang minahal at sa isang bahagi ng puso niya na hindi kailanman iniwan. Saglit siyang pumikit, para bang nagdadasal ng lakas. Ngunit nang muli niyang imulat ang mga mata niya, nakita niya ang parehong lungkot at pananabik ni Ezekiel.

Mga emosyon na matagal nilang tinakbuhan.

“I couldn’t stop myself,” tugon niya. “Claire, if we’re going to do this, tell me now.”

Ngumiti naman si Claire at tumango kay Ezekiel.

Tila nagdilim ang paningin ni Ezekiel at hinawakan na ang kamay ni Claire, mahigpit pero maingat. Ang init ng palad niya ay dumaloy sa buong pagkatao niya, at sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang damit ni Claire, hindi nagmamadali at binibigyan siya ng pagkakataong umatras. Pero hindi niya ginawa. Sa halip, ipinikit na lamang ni Claire ang mga mata niya at hinayaan ang sarili niyang damhin ang sandaling matagal na niyang ipinagkait sa sarili niya.

Sa pagitan ng init at katahimikan, hinayaan na lang nila ang isa’t isa na malunod sa bawat halik, tukso, at lihim na pagmamahal.

CLAIRE’S POV

After that night, hindi na muna nagpakita sa ’kin si Ezekiel. He did send me a message saying that he remembered everything we’d done and that we’d talk about it after he settled everything with Lolo.

Everyone is busy because of the companies that will merge. Well, this will help my parents’ company a lot. Gano’n lang kadali dahil hindi naman ako ang kumikilos. I kinda feel bad. Wala kasi talaga akong kaalam-alam. I just realized na naging ignorante ako sa mga pinaghirapan nila Mommy. Masyado akong nag-focus sa sarili kong buhay at sa passion ko.

Naging abala na lang ako sa pag-organize ng kasal namin. Since ang daming nangyayari, I decided na mag-civil wedding na lang. Hindi pa okay ang lahat para maging grande ang kasal namin.

Ang bilis pa naman ng mga pangyayari. Gusto ko munang maging sigurado sa lahat, at hindi ko magagawa ’yon ngayon dahil nagmamadali sila Lolo. Kaya gusto ko ring gawing sikreto muna ang marriage namin.

I just need to talk things through with Ezekiel.

Makalipas ang ilang araw, lumipat na ako sa magiging bahay namin ni Ezekiel. I was surprised when he picked me up, and now we’re here at our home. The house feels too big for just the two of us, kahit na magkaroon pa kami ng mga katulong. But it’s a gift from Lolo, kaya hindi na namin tinanggihan.

Kasalukuyan kaming nasa kitchen area.

“I’m sorry for making you rush things,” aniya at binigyan ako ng maiinom. It’s a cucumber drink, my favorite.

“Okay lang, Ezekiel. I’m still thankful. Though I just have something to say,” simula ko. Now his eyes were fixed on me, waiting. Napalunok naman ako. Malakas ang tibok ng puso ko. “I just thought na baka p’wedeng sikreto ’to? I want to work in our company without them knowing who I really am. Gusto kong magbagong buhay, Ezekiel. Ayoko nang maging ignorante. Gusto kong matutong mag-work tulad n’yo.”

Mukha namang hindi niya nagustuhan ang sinabi ko, ngunit pumayag pa rin siya.

“Okay, if that’s what you want,” at sandali siyang tumingin sa relo niya. “I’ll go now. Baka hindi muna ako umuwi dahil may tatapusin pa ako sa office. Make yourself comfortable.”

“Thanks…” tanging nasabi ko.

I felt like I hurt him again, but he seemed okay with it.

“Drive safe, Ezekiel!” pahabol ko naman bago pa siya makasakay sa sasakyan. Kahit ito man lang ay magawa ko.

He just smiled at me, and that was enough to ease my guilt.

Pagsapit ng gabi, nagising na lamang ako sa kalagitnaan ng aking pagtulog. Kasalukuyan ko namang hinahabol ang hininga ko matapos kong managinip nang masama.

No… it was Mom… Dad… I couldn’t stop myself from bursting into tears. It wasn’t a nightmare. I just missed them so much.

Napayakap na lamang ako sa aking sarili, na para bang iyon lang ang paraan para kumalma.

“Hey…”

Dali-dali ko namang pinunasan ang luha ko nang biglang bumukas ang p***o at iniluwa nito si Ezekiel.

“Akala ko hindi ka uuwi?” at humarap na ’ko sa kanya.

“I just wanted to check on you… are you okay? Did you have a nightmare?” nag-aalala namang sabi niya.

Bahagya akong napatango. “It’s about my parents.”

“This is late, but please accept my deepest condolences, Claire,” at lumapit na siya sa ’kin upang yakapin ako. “I’m here now, and I’m not leaving again…”

Hindi ko naman napigilang maluha ulit. Hindi ako kumalas. Yumakap din ako sa kanya hanggang sa maramdaman kong okay na ako.

“Thank you, Ezekiel. And I’m sorry I wanted to keep this a secret.”

“Huwag mo nang isipin ’yon. I understand.”

I felt relieved. “And that night…” dagdag ko. “I wanted it to happen, Ezekiel. Whatever happened in the past, let’s settle it and leave it behind. Right now, I’m just glad you’re here with me again.”

Kumalas naman siya at marahang hinaplos ang pisngi ko. “Me, too. Let’s start over, Claire.”

“When I’m ready, and when everything is finally okay, let’s show the world that we’re married.”

At sa isang iglap, marahang dumampi ang labi niya sa labi ko.