LOGINCLAIRE’S POV
A month later, we were getting married. Everything was done quietly and with ease, thanks to the law firm that handled the process for us. They took care of the paperwork, like our CENOMARs, birth certificates, the filing at city hall, and even the required seminars and counseling since we were both between twenty-one and twenty-five. Normally, there would have been a public posting period where anyone could object to the marriage, but that part was no longer an issue. Ezekiel and the firm made sure it was handled discreetly.
Before I knew it, everything was settled, and a judge was already scheduled to officiate our civil wedding.
“First of all, congratulations! Second, bakit ngayon mo lang sinabi na ikakasal ka na, Claire?” ani Danica, best friend ko. Gulat na gulat siya nang makatanggap ng invitation mula sa ’kin.
“Well, it’s actually an arranged marriage,” mahinang sabi ko.
Katatapos ko lang magsuot ng wedding dress dahil ilang oras na lang ay ikakasal na ako. Nandito naman si Danica para tulungan akong ayusan.
“Sa drama ko lang napapanood ’yan, pero sa totoong buhay rin pala!” at natawa pa. Sinimulan niya na rin ang pag-aayos sa ’king buhok. “I’m really looking forward pa naman sa engrandeng kasal mo, pero ito pala ang mangyayari. Sure ka na ba talaga?” seryoso nang sabi niya.
Napatango ako. “Saka wala na sila Mommy. Hindi ko na kailangan no’n. This is for the sake of the company.”
Niyakap niya naman ako mula sa likod. “I know. But what matters to me is how you feel, Claire. Despite everything that’s happened, I still want you to be happy. For sure, gano’n din ang gustong mangyari nila Tita.”
Pinigilan ko naman ang aking sarili na maluha. “Ezekiel… You still remember him, right?”
She nodded. “He’s your ex. That’s why I’m confused.”
“Don’t worry. He’s really a good guy. Alam ko na ’yong totoo, kaya okay na kami ngayon. Salamat, Danica,” I assured her. Ngumiti pa ako sa kanya para ipakitang magiging okay rin ang lahat.
“Gosh! I really hope so. Ang bilis kasi talaga. Ako ang kinakabahan para sa ’yo.”
“I know,” at napabuntong-hininga naman ako. “I just… I just need to do this, Danica. Besides, this will be my new life. Marami akong matututunan. Hindi tulad dati na para bang ang dali-dali lang ng buhay ko. Everything worked in my favor, but what happens now, ’di ba? Saka I’m doing this not because pinilit nila ako. Ginusto ko rin ’to,” paliwanag ko.
I’ve thought about everything. That’s why I’m ready to face this new life.
“Can you keep this a secret? I still have something I need to do, kaya ayoko muna sanang ipaalam sa marami,” dagdag ko.
“Of course,” pagbuntong-hininga niya. “Basta nandito lang ako, ha.”
Hanggang sa makarating kami sa judicial court, hindi naman nawala sa isip ko ang pinag-usapan namin ni Danica.
Tama ba talaga ’tong pinasok ko?
But all those thoughts vanished when I took Ezekiel’s hand as he waited for me.
“Are we going to be okay?” hindi ko naman napigilang magtanong.
“Yes,” aniya at marahang pinisil ang kamay ko.
Napatingin na ’ko sa kanya. “I trust you, Ezekiel.”
“Me too. I guess that’s our word now, instead of I love you,” he said, smiling sincerely as if this were the best wedding in the world.
Sa sandaling ’yon, tila naglaho sa puso ko ang takot.
Those words did something to my heart. He’s always like this, effortlessly making me feel at ease, as if he’s telling me that everything will be fine.
Right now, all I can think about is how Ezekiel feels like the perfect person to be my husband. He’s the one who helped me and my parents’ company, and I owe him so much. And as all of this unfolds, I’m starting to believe that along the way, I might grow to love him dearly. I just hope he feels the same, since we never really talked about our true feelings.
I’m kinda scared, but maybe this marriage will bring something into the light.
“Congrats to both of you,” muling bati ni Kyle, close friend ni Ezekiel. Isa rin siya sa mga naging witness sa kasal namin. Alam din niya kung bakit biglaan ito.
Napag-usapan na kasi namin ni Ezekiel kung sino lang ang mga makakaalam. Kasama rin namin si Lolo. Simple lang talaga ang celebration. Bukas naman ay babalik na siya sa U.S.
Matapos ang dinner party, umuwi na kami ni Ezekiel.
Nag-wine lang kami kanina, pero ngayong nasa bahay na kami ay naisipan naman naming uminom ng alak. Kaming dalawa lang ang nandito, kaya nawala na ang hiya ko.
“Ezekiel,” sambit ko. I smiled a little, nakatingin na siya sa ’kin. “I’m your wife now…”
“And I’m your husband,” seryoso namang sagot niya.
“I thought we weren’t really meant to be together, but now… here we are. Because of my parents and Lolo, we were brought back together, even if everything felt rushed.”
“Are you okay with that?” aniya habang nakatitig pa rin sa ’kin. Habang ako’y nag-iinit na ang pakiramdam.
“May choice ba ako?” And I laughed softly, unsteady on my feet, my fingers brushing the edge of the table as if it could support me.
Well, it didn’t. Nothing did. Except him.
“Meron, Claire. May kaya kang gawin—” I shushed him.
“You’ve had enough,” he also said gently as he stepped closer.
Pinigilan niya na ’kong uminom at inalalayan ako. “Ginusto ko ’to, Ezekiel. Dahil ikaw naman pala ang magiging asawa ko,” I answered him, then suddenly reached for his collar, pulling him closer than he expected. “This is our first night as a married couple,” I whispered, my breath warm against his jaw.
“Claire,” he warned, his voice low. “You know I like this, but next time I hope you’re sober.”
Nahihiya ako, okay? Tuwing may alak saka lang ako nagkakaroon ng lakas ng loob! I wanted to tell him my true feelings, but I couldn’t. Not yet.
“Okay, kiss me now,” I said, tilting my head slightly.
He finally pressed his lips to mine. His hands found my waist, steadying me, his grip firm yet careful, as if I might break if he held me too tightly. The kiss deepened, slow and consuming, until we were out of breath.
When we finally pulled apart, I rested my forehead against his chest, and he rested his chin on top of my head.
“Let’s finish this in bed, my wife.”
CLAIRE’S POVIt has been five days since our wedding. Paggising ko, wala na sa tabi ko si Ezekiel.Honeymoon? Yeah, right. Normal ang honeymoon after the wedding, but to us? No. Hindi nga pala normal ang marriage namin. Ginusto kong gawing sikreto ’to, kaya sarili ko lang ang dapat sisihin.Ezekiel is just going with the flow. All because of me. Ugh… I hate myself for this.“Good morning.”Speaking of the devil, he’s still here. Akala ko wala na siya dahil palagi siyang maagang umaalis kapag may work.“Good morning, Ezekiel. What about work?” tanong ko matapos umupo, kaharap niya.First time naming mag-breakfast nang magkasama. Ngayon, hindi na lang kaming dalawa ang magkasama rito. May mga katulong na para ma-maintain din ang kalinisan sa bahay. Soon, magwo-work na rin ako, kaya need din talaga namin ng kasama.“There’s been a change of schedule,” aniya at sumimsim na ng kape. “What are you going to do today?” dagdag niya habang nakatingin pa rin sa ’kin.Bahagya naman akong nahiya s
CLAIRE’S POVA month later, we were getting married. Everything was done quietly and with ease, thanks to the law firm that handled the process for us. They took care of the paperwork, like our CENOMARs, birth certificates, the filing at city hall, and even the required seminars and counseling since we were both between twenty-one and twenty-five. Normally, there would have been a public posting period where anyone could object to the marriage, but that part was no longer an issue. Ezekiel and the firm made sure it was handled discreetly. Before I knew it, everything was settled, and a judge was already scheduled to officiate our civil wedding.“First of all, congratulations! Second, bakit ngayon mo lang sinabi na ikakasal ka na, Claire?” ani Danica, best friend ko. Gulat na gulat siya nang makatanggap ng invitation mula sa ’kin.“Well, it’s actually an arranged marriage,” mahinang sabi ko.Katatapos ko lang magsuot ng wedding dress dahil ilang oras na lang ay ikakasal na ako. Nandit
Years of distance collapsed into that single moment.Hindi alam ni Claire kung alin ang mas nangingibabaw, ang alak sa sistema niya o ang damdaming matagal niya nang ibinaon sa limot.Napasinghap naman si Ezekiel nang hindi siya pakawalan, para bang nagulat sa tapang niya na bigla na lang sumulpot. Gayunpaman, dahan-dahan niyang inilayo ang labi niya. Ang noo niya ay halos dumikit sa noo ni Claire.“Claire,” mahina niyang sabi, pinipigilan ang sarili. “You’re drunk.”“You kissed me first,” sagot naman ni Claire, halos pabulong.Hinaplos niya ang mukha ni Ezekiel, kabisado pa rin ang bawat linya, bawat bakas ng lalaking minsan niya nang minahal at sa isang bahagi ng puso niya na hindi kailanman iniwan. Saglit siyang pumikit, para bang nagdadasal ng lakas. Ngunit nang muli niyang imulat ang mga mata niya, nakita niya ang parehong lungkot at pananabik ni Ezekiel.Mga emosyon na matagal nilang tinakbuhan.“I couldn’t stop myself,” tugon niya. “Claire, if we’re going to do this, tell me no
CLAIRE’S POVNakakapanlumo…Sa dinami-daming p’wedeng mangyari bakit kailangan pang mamatay ng mga magulang ko?Gusto kong magalit… magwala… sumama na lang sa kanila! “Are you going to stay, iha?” Napatango na lamang ako kay lolo. Imbis na siya ang puntahan, siya pa ang pumunta rito dahil sa nangyari. Matapos umalis ng mga tao sa paligid, nanatili pa ako nang matagal sa harap ng puntod nina mommy and daddy. Umiyak lang ako nang umiyak kasabay nang ulan. Hanggang sa tumahan din ito at muling sumikat ang araw na tila ba may panibagong pag-asang naghihintay naman sa ‘kin…Makalipas ang ilang araw na pagkakalugmok sa kwarto ay napalabas din ako ni lolo. “Are you ready to talk, iha?” aniya matapos kong umupo sa upuan, kaharap niya. I nodded. “I’m sorry, grandpa,” sabi ko naman at sinenyasan niya na ‘kong kumain. “I already talked to the therapist. I’ll visit the clinic later,” dagdag ko at kumuha na nang pagkain. Ngayon na lang ulit ako makakakain nang maayos. I also realized I shou
CLAIRE’S POV“Congratulations, dear!” bati ni Mommy pagkakita niya sa ’kin, sabay yakap nang mahigpit.It was my first art exhibition after I graduated. There weren’t many people, but there were enough to give each piece a space for quiet critique, attention, or just appreciating my work.“Thank you, Mommy!” pagbalik ko rin nang yakap sa kanya. She also gave me a bouquet of pink roses, my favorite. “Si Dad pala?” dagdag ko nang mapansin na walang nakasunod sa kanya.“Nasa meeting pa kaya ako na lang muna, anak. Your dad and I will be going to the U.S. next week, so we should celebrate after this!”“I’d love that!” ngiti ko. “I really thought hindi na kayo makakapunta, but thanks, Mom, for coming.”She just smiled at me, then hinayaan niya na ’kong makipag-usap muli sa mga bisita.My parents are always busy dahil sa business na mayroon ang family namin, pero kahit gano’n, isa sa kanila ang nakapagbibigay pa rin ng time sa ’kin, lalo na kapag special occasions. No’ng bata ako, nagtatamp







