Kabanata 3

Naya Diaz

"Gusto mo ulit itago ang relasyong meron tayo?" kunot-noong sambit ni Xavier. "Seryoso ka ba? Sa anong rason?"

Humugot ako ng isang malalim na hininga. "Gusto ko munang harapin ang sarili ko. Alam mong may mga pangarap ako na hindi ko nagawang tuparin dahil sa kagustuhan ng pamilya ko, hindi ba? Iyon ang gusto kong gawin ngayon."

Bumangon siya mula sa pagkakahiga sabay dampot ng kanyang boxer shorts sa sahig. Isinuot niya iyon at hindi kalaunan ay napahilamos sa kanyang mukha na humarap sa akin. 

"Alam ko 'yon at naiintindihan ko kung ano ang pinanggagalingan mo, Naya," tugon niya. "Pero sawang-sawa na ako sa pagtatago natin sa publiko. Gustong-gusto na kitang ipakilala sa pamilya ko, sa mga kaibigan ko at sa mga taong malapit sa 'kin. Ikaw? Hindi ka ba nagsasawa?"

Natigil ako sa sinabi niyang iyon. 

Gusto niya akong ipakilala sa pamilya niya?

Lihim akong napangiti sa mga sandaling iyon. 

Bagamat gusto ko rin na mangyari iyon ay kailangan ko muna ng kaunting panahon para sa sarili ko. Masyado akong nakulong ng pamilya ko sa kagustuhan nila para sa akin. Ang tagal kong nagtiis at naghirap. 

I want to make it up to myself. 

"Look, I'm sorry kung sa tingin mo ay napakamakasarili ko." Umupo siya sa tabi ko. "But I'm tired of this shit! Pagod na 'ko sa mga babaeng panay ang lapit sa 'kin at panay ang tanong sa 'kin kung 'available' ba 'ko...sa kama."

Umangat ang dalawang kilay ko sa sinabi niyang iyon. 

"Seriously? Tinatanong din nila sa 'yo 'yon? Ang akala ko ba-"

"Oh, come on!" bulalas niya at muli ay tumayo. "See? This is what I'm talking about. Alam mong panay ang lapit sa 'kin ng mga babaeng 'yon pero wala ka man lang ginagawa."

"Ano bang gusto mong gawin ko?" tanong ko na ikinatitig niya sa akin. "Gusto mo bang sugurin ko sila at paghahampasin? Gusto mo bang sabunutan ko sila? Gusto mo bang ipagkalat ko sa lahat na ako ang asawa ni Mr. Xavier Iglesias?"

Hindi siya umimik bagkus ay nakita ko ang pagguhit ng matamis na ngiti sa kanyang mga labi. 

Napakameywang siyang humarap sa akin. 

"Say that again," tiim-bagang niyang sambit. 

"Ang alin?"

"Iyong huling sinabi mo. I want to hear it."

Tumikhim ako kasunod niyon ay umupo ako ng maayos. "Asawa ako ni Mr. Xavier Iglesias."

Matapos kong sabihin iyon ay dali-dali niya akong nilapitan. Hindi kalaunan ay hinawakan niya ang pisngi ko kasunod niyon ay ang mapusok niyang paghalik sa akin. 

Napahiga ako habang siya ay muling umibabaw sa akin. 

"Please?" anas ko nang kumalas siya. "Hayaan mo muna ako. Tutal naman at mag-asawa na tayo, kahit ano namang pagtatago natin ng relasyon natin sa publiko ay sa 'yo at sa 'yo pa rin ako uuwi. Ikaw at ikaw pa rin ang pipiliin ko."

Humugot siya ng isang malalim na hininga at siniil ako ng mariing halik sa labi. 

He caressed my cheeks. 

"Fine," kunot-noo niyang sambit at humiga sa tabi ko. "Pero ginagawa ko lang 'to dahil mahal kita at naiintindihan kita. Are we clear?"

"Thank you, Xavier. I love you."

"I love you." Hinalikan niya ako sa noo. "Pero kung matapos mo na ang gusto mong gawin para sa sarili mo, sana naman ay tuparin mo na rin ang gusto ko para sa 'ting dalawa."

Tumango ako. "I will. Hindi ko ipagsasawalang-bahala ang tungkol sa ating dalawa. After I pursue my own goal, I'll be the wife that you want and need. I promise."

"Hihintayin ko 'yan." Ngiti niya.

Buong buhay ko ay wala akong naging ibang kakampi kundi ang sarili ko. Ang mga kapatid ko naman ay kampi sa pamilya namin na walang ibang inatupag kundi ang kutyain ako. 

Four years ago, nakilala ko si Xavier nang mga panahong lubog na lubog ako. 

Siya ang CEO ng kompanyang pinagtatrabahuan ko. 

Sobrang strikto, may pagkabastos, arogante at sobrang lamig ng pakikitungo sa halos lahat ng mga empleyado. 

Nagawa na rin niya akong pagtaasan ng boses at pagalitan ng paulit-ulit. 

Pero dahil sanay na ako sa ganoon ay tinatawanan ko na lang siya. Pinakikinggan ko ang mga sinasabi niya tapos ilalabas ko naman sa kabilang tainga. 

Sa bawat pambabato niya sa akin ng kung ano-anong pagmamaliit ay hindi ko alintana iyon bagkus ay sinasagot ko pa nga siya. 

Mabuti na nga lang at hindi niya ako tinanggal sa trabaho. 

Siguro ay gustong-gusto rin niya akong makasagutan dahil sa lahat ng empleyado ay ako lang ang ganoon. O maaari rin naman na nang mga panahon na iyon ay nahuhumaling na rin siya sa akin. 

"Bakit nakasimangot ka?" tanong ko kay Xavier nang makita ko siyang nag-aayos ng kanyang sarili sa salamin. "May problema? Meron ka na naman bang kaaway sa opisina?"

"Ikaw!" Sinamaan niya ako ng tingin. 

"Ako?"

"Kung bakit ba naman kasi kailangan pa nating gawin ang gusto mo? Hindi ba pwedeng gawin natin 'yong gusto ko?"

Natawa ako sabay yakap sa likuran niya. 

"Mr. Iglesias, kung sa opisina ay ikaw ang sinusunod ko. Dito sa bahay ay ako ang susundin mo. Remember that."

Naningkit ang mga mata niyang pinukulan ako ng tingin. Hindi kalaunan ay humarap siya sa akin. Habang unti-unti siyang naglalakad palapit sa akin ay siya namang agad kong pag-atras at mabilis pa sa alas-kuatro siyang tinakbuhan.

"Come back here, Mrs. Iglesias," bulalas niya sabay habol sa akin.