Kabanata 4

(Four years ago)

Xavier Iglesias 

Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko pagsandal ko sa swivel chair ko. Agad akong pumikit kasunod niyon ay ninamnam ang katahimikang namamayani sa loob ng opisina ko. 

Halos inabot na ng isang linggo ang pagiging abala ko sa pag-aayos ng mga dapat asikasuhing papeles dito sa opisina. Ang dami kong inayos na problema at tila ba sa akin lahat ibinigay ang mga trabaho na hindi naman ako dapat ang gumagawa. 

Hindi kalaunan ay iminulat ko ang mga mata ko. 

It's 4:30 pm. 

Oras na nang uwian pero heto ako at mayroon pang kailangang habuling deadline kinabukasan. 

Maya-maya ay napagpasyahan kong tumayo muna mula sa kinauupuan ko. Kailangan ko ring maglakad-lakad at alamin kung nagtatrabaho ba o nagtsi-tsismisan ang mga empleyado namin dito sa kompanya. 

Sa pagbukas ko ng opisina ko ay agad akong naglakad patungo sa employee's workplace. Ngunit hindi pa man ako nakakalayo ng ilang hakbang ay nahinto ako nang mapansin kong wala ang assistant ko sa desk niya. 

Inaasahan ko na nasa ilalim siya ng kanyang desk tulad ng ginawa niya last time.

But she's not there. 

I went to the work cafe knowing that she loves to drink coffee while working. Pero wala rin siya roon. 

"Excuse me," anas ko na ikinaangat ng tingin sa akin ng empleyado. "Have you seen Naya? Hinahanap ko siya but I couldn't find her."

Marahang umiling ito. "No, sir. Hindi ho namin siya nakita."

"Si Jasmine," sabat ng isa. "Baka ho nakita niya. Sila naman palagi ang magkasama."

Hindi ako sumagot bagkus ay tinalikuran ko sila at tinungo nga ang kaibigan nitong si Jasmine. Bago pa man ako tuluyang makalapit sa cubicle nito ay inihinto nito ang ginagawa nito at tumayo. 

"Good afternoon, sir," bati niya sa akin na ikinatango ko lang. "Hinahanap niyo ba si Naya?"

"Oo," mabilis kong sagot. "Have you seen her? Hinanap ko siya sa kung saan-saan pero hindi ko siya makita. Lumabas ba siya? May pinuntahan? Bakit hindi man lang niya magawang magpaalam sa 'kin? Sa boss niya."

Hindi siya umimik. 

Ngunit akmang magsasalita na siya ay saka naman ako natigil nang matanaw ko ang pagbukas ng elevator mula sa di kalayuan. Isang babae ang dali-daling naglakad palabas doon. Nakayuko ito habang panay ang punas nito ng mga mata nito. 

"That's Naya, Mr. CEO," anas ng isang empleyado. "She's probably..."

Hindi ko na pinatapos pa ang sasabihin niya at agad kong sinundan si Naya kung saan ay dumiretso ito sa kanyang desk. 

Nang tuluyan na akong makarating doon ay napameywang ako sa harap niya at kunot-noo siyang pinukulan ng tingin. 

"Where have you been?" tiim-bagang kong sambit. "Kanina pa kita hinahanap pero hindi kita makita. Saan bang lupalop ka nagpupupunta? Ni magpaalam ay hindi mo magawa. Where are your manners?"

Tumikhim siya.

Inabot ang isang minuto bago siya tuluyang magsalita. 

"Meron lang ho akong...inasikaso tungkol sa pamilya ko. Sorry ho kung hindi ho ako nakapagpaalam at kung natagalan ako. Hindi ko ho kasi inaasahan na bibisita sila rito," sagot niya. 

Bagamat nagsalita ay nanatili pa rin siyang nakayuko sa mga sandaling iyon. 

Maya-maya ay naglakad ako patungo sa harap ng kanyang desk kasabay ng pagtungkod ko ng mga kamay ko roon. Hinarap ko siya at mataman ko siyang pinukulan ng tingin. 

"You know, I don't like it kapag ang isang tao ay nakikipag-usap sa 'kin pero ang mata niya ay nakatingin sa ibang direksyon. Hindi ba't nilinaw ko na sa inyo ang tungkol dyan?" pahayag ko. 

Tumango siya. 

"Then look at me when I'm talking to you," pagpapatuloy ko. 

Napabuga siya ng hangin. 

Hindi kalaunan ay muli niyang pinunasan ang kanyang mga mata gamit ang kanyang panyo. Not long later after that, inangat niya ang kanyang mukha.

Natigil ako nang makita ko ang namumugto niyang mga mata ganoon din ang pamumula ng kanyang magkabilang pisngi. 

Naglaho ang pagsasalubong ng dalawang kilay ko at agad iyong napalitan ng pag-aalala. 

"What happened?" tanong ko. "Bakit ka umiiyak?"

Umiling siya at bahagyang natawa. 

A forced smile. 

"Wala ho 'to, sir." Muli ay umiwas siya ng tingin. "Siyangapala, bakit niyo ho ako hinahanap? Meron ho ba kayong kailangan? Ay, tapos ko na ho pala 'yong pina-print niyo sa 'kin na files na ipinasa niyo sa 'kin kanina na nanggaling sa HR."

She hand me the blue folder. 

Ngunit imbes na kunin iyon ay nanatili ako sa kinatatayuan ko habang mataman ko siyang pinagmamasdan.

"Tell me about it," wika ko. 

"Sir?" Umangat ang kanyang dalawang kilay. "Tell you about what? About the report?"

Umiling ako. 

Hindi kalaunan ay walang isang salita ko siyang hinila patungo sa loob ng opisina ko. Agad kong isinara at ini-lock iyon. Matapos niyon ay pinaupo ko siya sa couch at agad naman akong umupo sa tabi niya. 

"Alam kong may problema ka. Sabihin mo sa 'kin," basag ko ng katahimikan. "At sinisigurado ko na hindi ka makaalis sa opisinang ito hangga't hindi mo sinasabi sa 'kin ang tungkol sa problemang 'yan. Now, tell me...everything."

Pagak siyang natawa at taka akong tinapunan ng tingin. 

"I'm not going to tell you my problem." Tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan. "This is personal. Mabuti sana kung-"

Naputol ang kanyang sasabihin nang agad ko siyang hinila pabalik sa kanyang pagkakaupo. 

Ngunit ang masaklap ay nawalan siya ng balanse kung kaya't napaupo siya sa kandungan ko. 

"Tell me or you won't be able to get out of this office without your lipstick ruined," sambit ko at sinalubong ang kanyang mga tingin.