Chapter 7

“You destroyed the only version of me that loved you. And she's never coming back.”

Inulit-ulit ni Yssa ang mga salitang iyon sa kaniyang isip habang nanginginig ang kaniyang mga labi. Bawat pagbigkas nito sa kaniyang kaisipan ay nagpapadama sa kaniya ng matinding sakit, ngunit kasabay noon ay ang isang malamig na uri ng relief. Nagawa niyang protektahan ang kaniyang natitirang dignidad. Nagawa niyang tumayo para sa sarili niya laban sa isang taong ginawang laro ang kaniyang damdamin. Pero bakit pakiramdam niya, kasabay ng pagwasak niya sa puso ni Kenji, ay tuluyan na rin niyang winasak ang kaniyang sarili?

Nang makarating sa kaniyang maliit na apartment sa Sampaloc, pumasok si Yssa nang hindi man lang binubuksan ang ilaw. Sa gitna ng dilim, itinabi niya ang kaniyang basang bag at dahan-dahang umupo sa gilid ng kaniyang kama. Ang malamig na hangin ng gabi ay dumaan sa kaniyang balat, pero mas malamig ang nararamdaman niyang huni at kawalan sa kaniyang dibdib.

"I won't cry again," bulong niya sa dilim, mabilis na pinapahid ang kaisa-isang luhang pumatak sa kaniyang pisngi. "He's not worth my tears. Not anymore. Nakuha na niya ang gusto niya, at natapos na ang laro nila."

Inilabas niya ang kaniyang mga libro at reviewer para sa nalalapit na Midterm Examinations. Kailangan niyang mag-focus. Ang scholarship niya sa St. Jude International University ang kaniyang tanging ticket para mabago ang buhay ng kaniyang pamilya at mailabas sila sa kahirapan. Walang puwang ang isang Kenji Vance sa kaniyang mga pangarap.

Samantala, sa kabila ng lungsod, sa tapat ng mataas na wrought-iron gate ng Vance Residence sa Forbes Park, dahan-dahang huminto ang itim na Range SUV.

Bumukas ang p***o ng sasakyan at bumaba si Kenji. Basa pa rin ang kaniyang mamahaling damit mula sa ulan, at ang kaniyang mga mata ay pulang-pula at namumutok sa pag-iyak. Pagpasok niya sa napakalaking mansion, agad siyang sinalubong ng kaniyang personal driver at ng matandang butler ng pamilya.

"Young Master Kenji! Goodness, kung bakit po kayo basang-basa?" nag-aalalang tanong ng butler na si Mang Pedring, mabilis na nag-aabot ng tuwalya. "At ano po 'yang sa likod ninyo? Nagdurugo po ang suit jacket ninyo!"

Hindi sumagot si Kenji. Para siyang isang walking corpse na walang naririnig, walang nakikita, at walang nararamdaman. Dumeretso siya sa kaniyang malaking kwarto sa ikalawang palapag. Nang maisara ang p***o, hindi na niya kinaya pa—bumagsak siya sa carpeted floor, hawak ang kaniyang dibdib habang humahagulgol.

Ang matinding hapdi at sakit ng acid burn sa kaniyang likod mula sa aksidente sa chemistry lab ay walang-wala kumpara sa suffocating agony na gumagapang sa kaniyang puso. Bawat salita ni Yssa kanina sa gitna ng ulan ay nagrereplay sa kaniyang tainga na parang isang walang katapasang parusa.

“Pinalabas mo lang na lahat ng pinaghirapan ko, lahat ng dignidad ko, ay isang malaking biro lang sa inyo.”

"I'm sorry... I'm so sorry, Yssa..." pabulong na daing ni Kenji sa gitna ng kaniyang pag-iyak, isinisiksik ang mukha sa kaniyang mga palad.

Kinuha niya ang kaniyang cellphone mula sa bulsa, bagaman basa ito at patay na ang screen. Sa likod ng transparent phone case nito ay nakatago pa rin ang kaisa-isang larawan ni Yssa na nakuha niya noong outreach mission sa barangay—isang simpleng kuha kung saan nakangiti ang dalaga habang nagpapakain ng mga bata, malayo sa malamig at matigas na maskarang itinatakip nito sa mukha ngayon.

"I will make it right," matigas at nanginginig na sabi ni Kenji sa kaniyang sarili, pilit na tumatayo kahit nanginginig ang kaniyang buong katawan at nilalagnat na siya. "Kahit ayaw mo na sa akin... kahit isumpa mo ako habambuhay... babayaran ko ang lahat ng kasalanan ko sa 'yo. I'll take all the blame, Yssa. Just please don't hate yourself."

Kinabukasan, pumasok si Yssa sa unibersidad nang mas maaga kaysa sa karaniwan. Nais niyang iwasan ang mga bulong-bulongan sa hallway, ang mga mapanghusgang tingin, at ang mga matang laging nakatitig sa kaniya na parang siya ang may kasalanan sa nangyari.

Pagpasok niya sa Student Affairs Office upang magpasa ng kaniyang scholarship renewal documents, nagulat siya nang salubungin siya ng Administrative Head na si Dr. Santos na may hawak na opisyal na folder.

"Good morning, Ms. Reyes," nakangiting bati ni Dr. Santos, iniaalok ang upuan sa tapat ng kaniyang mesa. "I’m glad you’re here early. May napakagandang balita ako sa 'yo."

Napakunot ang noo ni Yssa, ramdam ang kaba. "Magandang balita po, Doc?"

"Yes! The university board just approved the extension of your full academic grant," paliwanag ng opisyal. "Not only that, but you’ve also been selected as the lead student researcher for the upcoming National Science Foundation Grant. It comes with a full monthly stipend, covers all your textbooks, and guarantees a full exchange-student slot in Japan next school year!"

Namilog ang mga mata ni Yssa. Ang study-abroad program sa Japan ang kaniyang pinakapangarap mula pa noong first year siya! "Seryoso po ba 'to, Dr. Santos? P-paano po nangyari 'yun? Ang alam ko po, marami kaming nag-apply para roon at napakatindi ng competition."

"Well, your academic standing is exceptional, Yssa. But more than that, a private sponsor recently deposited a massive endowment fund specifically allocated for underprivileged scholars in the Science Department. Sabi ng sponsor, ipagkaloob daw ito sa pinakakarapat-dapat na estudyante, at walang ibang pumasa sa pamantayan kundi ikaw."

Biglang napatigil si Yssa. Isang hindi magandang hinala at malamig na pakiramdam ang gumapang sa kaniyang isip.

"Dr. Santos... pwede ko po bang malaman kung sino ang private sponsor na 'yun?" tanong ni Yssa, her tone instantly hardening.

Nag-alinlangan si Dr. Santos, iniiwas ang tingin. "Ah... standard non-disclosure policy kasi, Yssa. The donor requested to remain completely anonymous."

"Is it the Vance Foundation?" direktang tanong ni Yssa, looking straight into the director's eyes with unyielding intensity. "Is it Kenji Vance?"

Bumuntong-hininga si Dr. Santos at bahagyang tumango, halos mahuli ang kaniyang hininga. "Yssa, look... kahit sino pa ang nagbigay, legal, malinis, at walang kapalit ang pondo. Space, financial freedom, and opportunity ito para sa kinabukasan mo. Don't let personal issues get in the way of your big dreams."

Tinitigan ni Yssa ang gintong folder sa kaniyang kamay. Ang tulong na ito—ang opurtunidad na ito—ay ang bagay na matagal na niyang ipinagdarasal tuwing gabi. Pero ngayong nalaman niyang galing ito kay Kenji Vance, pakiramdam niya ay binibili na naman nito ang kaniyang konsensya, galit, at dignidad.

"I'm sorry, Dr. Santos," maikling sabi ni Yssa, maingat ngunit matigas na inilalapag ang application form pabalik sa mesa. "I respect the university, but I cannot accept a scholarship or a grant funded by the Vance family. Paki-bigay na lang po sa ibang estudyanteng nangangailangan."

"Yssa, paninindigan ba 'yan o katigasan ng ulo?" nag-aalalang pakiusap ng opisyal. "This is a life-changing opportunity! Think about your family!"

"I build my own future with my own hands, Doc," determinadong sagot ni Yssa, salubong ang mga kilay. "Hindi ko kailangan ng charity o pampalubag-loob mula sa taong sumira sa akin."

Tumalikod si Yssa at mabilis na lumabas ng opisina bago pa man siya maabutan ng kaniyang sariling emosyon.

Nang marating niya ang open courtyard ng unibersidad, nakita niya si Kenji na nakatayo malapit sa stone fountain. Nakasusuot ito ng simpleng pampasok na damit, pero halatang-halata ang panghihina nito. Ang kaniyang postura ay bahagyang nakakuba dahil sa matinding sakit ng kaniyang acid burn, at may mga puting bandages na kumakawala sa kaniyang collar.

Nang makita ni Kenji si Yssa, agad itong sumubok na lumapit sa kaniya.

"Yssa..." mahinang bati ni Kenji, his voice cracking with fatigue. "Did... did you talk to Dr. Santos?"

Humarap si Yssa sa kaniya, her eyes piercing through him like shards of sharp ice.

"Pinapasundan mo ba ako, Kenji?" malamig at matalas na tanong ni Yssa. "O talagang napakalakas lang ng pakiramdam mong mabibili mo ang galit at sakit na nararamdaman ko gamit ang pera ng pamilya mo?"

Nangatal ang labi ni Kenji, looking completely devastated. "No... no, Yssa, that’s not it! I just wanted to help you! Alam ko kung gaano mo kagustong makapunta sa Japan. Alam ko kung gaano ka naghihirap para sa pamilya mo! I just want to make things easier for you—"

"I don't need your help!" sigaw ni Yssa, making a few passing students turn their heads and linger. "Sino ka para makialam sa buhay ko? Sino ka para magmarunong kung ano ang kailangan ko? Akala mo ba kapag binigyan mo ako ng pera at oportunidad, mababura no'n ang ginawa niyo ni Chloe sa VIP Lounge? That I would suddenly smile and forgive you?"

"Hindi sa ganoon, Yssa..." lalong naging desperado ang boses ni Kenji, tears brimming in his tired eyes again. "I know money can't fix what I broke! I know an apology is not enough! But please... let me at least give you the future you deserve! Kahit huwag mo na akong kausapin! Kahit gamitin mo lang 'yung grant at maglaho na ako sa buhay mo nang tuluyan, please... just accept it!"

"Ayaw kong magkaroon ng kahit anong utang na loob sa 'yo!" pinal na sagot ni Yssa, taking a step closer to emphasize her point. "Every penny from that grant feels like dirty money to me. Kung talagang gusto mong makatulong, Kenji... bawiin mo 'yang pondo mo at umalis ka sa harap ko. That's the only thing you can do for me."

Natigilan si Kenji. The sheer pain and emptiness in his eyes were so profound that for a second, anyone watching would think he was the victim.

"Is my touch... is my presence really that disgusting to you now?" bulong ni Kenji, his voice barely audible amidst the campus chatter.

"Yes," walang pag-aalinlangang sagot ni Yssa, looking straight into his eyes. "You remind me of the biggest mistake I’ve ever made in my life—trusting you."

Dumaan si Yssa sa tabi ni Kenji nang hindi man lang ito muling tinititigan. Naiwan si Kenji na nakatayo sa gitna ng courtyard, habang ang kaniyang mga luha ay mabilis na pumapatak sa sementadong sahig.

Pagdating ng hapon, nagkaroon ng biglaang emergency hearing ang Student Council at Disciplinary Board sa Main University Auditorium. Dahil sa lumalalang balita, mga post sa confession pages, at iskandalo tungkol sa nangyari sa Grand Hotel VIP Lounge—na nagdulot ng matinding masamang imahe sa pangalan ng St. Jude International University—napilitang magpatawag ng opisyal na pagtitipon ang campus admin.

Nakatayo sa gitna ng malaking entablado ang University Dean, kasama ang ilang matataas na propesor. Sa kabilang side table ay nakaupo si Chloe, kasama ang kaniyang ama na isa sa mga kilalang Board of Trustees at benefactor ng unibersidad. Sa kabilang side naman ay nakaupo si Mark bilang testigo.

Pumasok si Yssa sa auditorium kasama si Mia. Pinatawag siya ng committee bilang aggrieved party para magbigay ng pahayag.

"We are here to settle the ongoing controversy regarding the incident at the Grand Hotel," simula ng Dean sa kaniyang mikropono, yumayanig ang boses sa buong silid. "It has reached the board that certain students engaged in unethical behavior, severe harassment, and malicious bets that compromised the dignity and safety of our scholar, Ms. Yssa Reyes."

Nakatayo si Chloe, her posture tall, sharp, and arrogant despite the heavy pressure. "Dean, with all due respect, it was just a harmless misunderstanding. Private game lang iyon sa gitna ng mga magkakaibigan. Walang physical harm na nangyari. Besides, my family has consistently funded the university’s new building—"

"Silence, Ms. Chloe!" tegas na utos ng Dean, ibinabagsak ang kaniyang panulat sa mesa. "We do not tolerate bullying, emotional abuse, and harassment, regardless of your status or financial contributions to this institution!"

Biglang bumukas ang mabibigat na double doors sa likod ng auditorium.

Pumasok si Kenji Vance.

Naka-black tailor-fitted suit siya, pero halatang masama ang kaniyang pisikal na kalagayan. Ang kaniyang mukha ay namumutla, ang kaniyang mga labi ay tuyo, at ang kaniyang lakad ay mabigat at nanginginig. Bitbit niya sa kaniyang kanang kamay ang isang malaking brown envelope.

Nagkaroon ng matinding katahimikan sa buong bulwagan habang naglalakad si Kenji patungo sa gitna ng stage, wala ni isang nakatitig sa kaniya ang nag-abalang magsalita.

"Kenji?" gulat at kabadong bulong ni Chloe. "Ano'ng ginagawa mo rito?"

Tumingin si Kenji sa Dean, bago dahan-dahang iniharap ang kaniyang sarili sa buong committee, sa mga estudyante sa audience, at kay Yssa na nakaupo sa harap na hanay.

"I am here to take full responsibility for everything," pahayag ni Kenji, his voice ringing clearly and steadily across the auditorium.

Namilog ang mga mata ni Chloe sa takot. "Kenji, shut up! What are you doing?!"

Inilabas ni Kenji ang mga kapal-kapal na papel mula sa envelope at inilapag ito nang diretso sa mesa ng Dean.

"These are the official group chat transcripts, audio recordings, and text logs starting from the very first day I approached Yssa Reyes in the library," malamig at walang emosyong wika ni Kenji. "It shows every single conversation regarding the bet. It proves that Chloe pushed for this scheme out of malice, but more importantly... it proves that I willingly participated in it like a coward."

Singhap at malakas na bulungan ang agad na sumabog mula sa mga miyembro ng committee at sa mga estudyanteng nakapasok sa loob.

"Kenji! Are you out of your mind?!" sigaw ng ama ni Chloe, galit na tumatayo mula sa kaniyang upuan. "You're ruining your own reputation! Ruining my daughter's name and future!"

"Your daughter ruined an innocent person's life for fun, Sir," sagot ni Kenji, looking straight at Chloe’s father without a single flinch. "And I was a sick bastard who went along with it for my own ego."

Lumingon si Kenji kay Yssa. Ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding pagsisisi, pait, at hindi maipagkakailang pagmamahal.

"Yssa Reyes is completely innocent," pagpapatuloy ni Kenji sa harap ng lahat, leaving no room for doubt. "She was a victim of our arrogance and cruel game. She did nothing wrong except to believe in someone who didn't deserve her trust. Everything bad or malicious that was said about her on campus is a complete lie created by us."

Humarap muli si Kenji sa Dean. "I am submitting these documents to formalize my confession. I am officially resigning from my position as the Student Council Vice President. Furthermore, I am requesting the board to impose maximum disciplinary action against me—including immediate suspension or expulsion."

"Kenji, no!" sigaw ni Chloe, her face turning completely pale as she realized the catastrophic consequences. Kapag na-expel o na-suspend si Kenji dahil sa eksenang ito, siguradong madadamay rin siya at ang kaniyang pamilya sa malaking iskandalo sa media at lipunan.

Tinitigan ng Dean si Kenji nang matagal, pinalilibutan ng matinding pagkagulat. "Mr. Vance... do you realize what this means for your academic record, your future, and your family’s standing?"

"I don't care about my record, and I don't care about my standing anymore," sagot ni Kenji, his voice breaking slightly as a tear slipped down his cheek. "The only thing I care about is clearing Yssa's name. She deserves respect, honor, and peace... not whispers in the hallways."

Nakatitig si Yssa kay Kenji mula sa kaniyang upuan, napatakip ang kaniyang kamay sa kaniyang bibig. Hindi siya makapaniwala sa kaniyang naririnig at nakikita. Si Kenji Vance—ang lalaking napakataas ng pride, ang lalaking takot masira ang pangalan at imahe sa lipunan—ay kusa at hayagang winawasak ang kaniyang sariling reputasyon at kinabukasan sa harap ng buong unibersidad para lang linisin ang kaniyang pangalan.

Bakit? Bakit kailangan pa nitong isakripisyo ang lahat kapag huli na ang lahat?

Matapos iabot ang mga huling dokumento, dahan-dahang humarap si Kenji kay Yssa. Naglakad siya patungo sa kinaroroonan ng dalaga. Huminto siya ilang hakbang ang layo mula sa kaniya, nanginginig ang kaniyang buong katawan.

"I cleared your name, Yssa," pabulong na sabi ni Kenji, a sad, broken smile appearing on his pale, feverish lips. "Nobody will whisper bad things about you anymore. You can walk through these halls with your head held high... the way you always should have."

Nakatitig lang si Yssa sa kaniya, her chest heaving as a storm of conflicting emotions raged inside her. "Bakit mo ginawa 'to, Kenji? Akala mo ba matutuwa ako? Akala mo ba mababago nito ang lahat?"

"I didn't do it to make you happy or to win you back," sagot ni Kenji, tears finally streaming down his pale cheeks. "I did it because it was the right thing to do. Because you deserve the truth, and the world deserves to know how pure you are... and how much of a monster I was."

Biglang napahawak si Kenji sa kaniyang dibdib, umaaray sa matinding sakit. Ang kaniyang mukha ay naging kasing-puti ng papel, at ang kaniyang mga tuhod ay dahan-dahang nanginig at nawalan ng balanse. Ang matinding infection at lagnat mula sa hindi naasikasong acid burn sa kaniyang likod, na isabay pa sa matinding emotional stress at exhaustion, ay tuluyan nang sumuko.

"Kenji!" sigaw ni Mark habang mabilis na tumatakbo patungo sa stage.

Bago pa man makalapit si Mark, tuluyan nang bumagsak si Kenji sa malamig na sahig ng auditorium, walang malay at mababaw ang paghinga.

"Kenji!" napasigaw na rin si Mia sa gulat, nakahawak sa braso ni Yssa.

Napatayo si Yssa. Ang kaniyang puso ay pumutok sa matinding takot habang nakatitig sa walang buhay na katawan ng binata na nakahandusay sa kaniyang tapat. Sinubukan niyang panatilihin ang kaniyang malamig na pader, pero nang makita niya ang madilim na mantsa ng dugo na dumidikit sa likod ng coat ni Kenji, ang kaniyang mga paa ay kusang gumalaw.

"Kenji!" lumuhod si Yssa sa tabi ng binata, hawak ang kaniyang balikat. "Kenji, gumising ka! Hey! Open your eyes!"

Mainit na mainit ang balat ni Kenji—may matinding lagnat ito. Ang kaniyang mga labi ay tuyong-tuyo at nanginginig.

"Tumawag kayo ng ambulansya! Bilisan niyo!" sigaw ni Mark sa mga tao sa paligid habang itinataas ang ulo ni Kenji para makahinga ito. "Nilalagnat siya nang matindi dahil sa sugat niya kahapon!"

Hawak ni Yssa ang nanginginig na kamay ni Kenji. Sa kabila ng lahat ng galit, pait, kabiguan, at pagtataksil, ang makita ang lalaking ito na nag-aagaw-buhay sa kaniyang tapat ay nagdulot sa kaniya ng isang matinding sakit at takot na hindi niya kayang ipaliwanag.

"Bakit ka ba napakatanga, Kenji..." bulong ni Yssa habang ang kaniyang mga luha ay muling pumatak sa mukha ng binata. "Bakit mo ginagawa 'to sa sarili mo? Bakit kailangang umabot sa ganito?"

Dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Kenji, labo-labo at nanginginig ang paningin habang nakatitig sa umiiyak na mukha ni Yssa.

"Yssa..." mahinang-mahinang bulong ni Kenji, his fingers weakly trying to squeeze her trembling hand. "Don't... don't cry for me... I'm not worth your tears..."

"Manahimik ka!" galit at umiiyak na sigaw ni Yssa, mas hinalpakan ang kaniyang kamay. "Huwag kang magsalita! Hintayin mo ang ambulansya!"

Isang maliit, napakapait, ngunit totoong ngiti ang lumabas sa labi ni Kenji bago tuluyang pumikit ang kaniyang mga mata at nawalan muli ng malay sa kandungan ng dalaga.

Habang naririnig ang malakas na wang-wang ng darating na ambulansya sa labas ng unibersidad, nakatitig si Yssa sa kaniyang mga kamay na nababalutan ng pawis at luha. Batid niya sa kaniyang sarili na kahit anong tago at tigas ng kaniyang puso, ang kwento nila ni Kenji Vance ay malayo pa sa katapusan—at ang presyo ng kaniyang paghihiganti at kaniyang pagpapatawad ay mas mabigat kaysa sa inakala niya kailanman.