Chapter 8

Nakasaksak ang oxygen mask sa mukha ng binata, at ang kaniyang dibdib ay mababaw at mabilis ang pagtaas-baba. Sa gilid nila, abala ang paramedic sa pag-aayos ng IV drip at pagsubaybay sa kaniyang vital signs.

"Napakataas ng lagnat niya, Ma'am. Umabot sa 39.8°C," wika ng paramedic habang chine-check ang pulse oximeter. "May severe infection din ang sugat niya sa likod. Ano po ba ang nangyari rito?"

Nangatal ang labi ni Yssa. Hindi siya makapagsalita. Ang tanging nagawa niya lang ay higpitan ang kaniyang hawak sa sariling bag strap habang nakatitig sa kamay ni Kenji na walang buhay na nakalagay sa gilid ng kama.

"Acid burn po," mahinang sagot ni Mark mula sa kabilang upuan. Nakatungo si Mark, puno ng labis na pag-aalala at pagsisisi ang kaniyang mukha. "Kahapon pa po iyan nangyari sa chemistry lab, pero hindi siya pumasok sa ospital para magpagamot nang maayos."

Tumingin ang paramedic kay Yssa bago muling pinalitan ang gaza sa likod ni Kenji. "Napakalaki ng pinsala sa balat niya. Kung hindi pa ito naagapan ngayon, pwedeng lumala ang sepsis. Napakapabaya ng pasyenteng ito sa sarili niyang katawan."

Napakagat-labi si Yssa. Napakapabaya. Inialay ni Kenji ang kaniyang katawan para protektahan siya sa nahuhulog na kemikal, at sa halip na magpahinga at magpagamot, ginugol nito ang buong gabi at umaga sa paghabol sa kaniya sa ilalim ng ulan at sa pag-amin ng kasalanan sa harap ng buong unibersidad.

Bakit ba napakatanga mo, Kenji? Bakit kailangang umabot sa ganito para lang patunayan mong nagsisisi ka?

Nang makarating sila sa ospital, mabilis na isinugod si Kenji sa Emergency Room. Napilitang huminto si Yssa at Mark sa labas ng sliding glass doors habang mabilis na kumikilos ang mga doktor at nars sa loob.

Bumagsak si Yssa sa isa sa mga bakal na upuan sa waiting area. Nanginginig pa rin ang kaniyang mga kamay, at ang kaniyang damit ay may mga bakas pa ng mantsa ng dugo at pawis ni Kenji.

Lumapit si Mark at umupo sa tabi niya. Nag-abot ito ng isang bote ng tubig at tissue.

" Here, Yssa. Drink some water," mahinang sabi ni Mark.

Tinitigan ni Yssa ang bote bago ito dahan-dahang kinuha. "Thanks, Mark."

Ilang minutong naghari ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Ang tanging naririnig lamang ay ang paulit-ulit na announcement sa PA system ng ospital at ang mga mabibigat na hakbang ng mga taong naglalakad sa hallway.

"Galit ka pa rin ba sa kaniya?" biglang tanong ni Mark, breaking the heavy silence.

Natawa nang mapait si Yssa, a dry, emotionless chuckle. "Anong klaseng tanong 'yan, Mark? Akala mo ba kapag nahimatay siya sa harap ko, mababura na lahat? Akala mo ba mawawala na 'yung sakit na ginawa niyo sa akin?"

"I know," mabilis na pakiusap ni Mark, raising his hands in defeat. "I know we were assholes. Wala akong karapatang humingi ng tawad para sa sarili ko o para kay Chloe. We played a sick, twisted game because we thought we were untouchable. Pero si Kenji... Yssa, naniniwala akong totoo ang naramdaman niya sa 'yo."

Tumingin si Yssa kay Mark, her eyes burning with a mixture of cold rage and unshed tears. " real feelings? Nagsimula sa pusta, Mark! Inuto niyo ako! Pinagmukha niyo akong tanga sa harap ng maraming tao! Pinalabas niyo na ang isang mahirap na scholar na katulad ko ay madaling makuha at gamitin para lang sa libangan ninyong mayayaman!"

"No, Yssa! Listen to me!" naging emosyonal na rin ang boses ni Mark. " The bet was Chloe’s idea. Pinalabas niyang hamon 'yun kay Kenji dahil alam niyang hindi kailanman nagkakagusto si Kenji sa kahit kanino. But after two weeks of being with you, Kenji wanted out! Gusto na niyang itigil ang pusta!"

Natigilan si Yssa, her breath catching in her throat.

"I begged him to tell you the truth before things got out of hand," pagpapatuloy ni Mark habang napapahawak sa kaniyang ulo. "Pero natatakot siya. Natatakot siyang kapag nalaman mo kung paano siya lumapit sa 'yo, iiwan mo siya agad at hinding-hindi mo na siya kakausapin. He was terrified of losing you, Yssa. Dahil noong nakasama ka niya, iyon lang ang tanging oras na nakita ko siyang totoong masaya."

Napakuyom ang mga kamay ni Yssa sa kaniyang kandungan. Every word Mark said was like a heavy hammer hitting her already fractured heart.

"At nung gabing 'yun sa Grand Hotel..." dagdag pa ni Mark, "Chloe plotted everything. Pinilit niyang ipahiya ka dahil inggit na inggit siya sa 'yo. Out of jealousy, she wanted to destroy what you and Kenji had. Kenji tried to stop her, but Chloe set up the whole dramatic reveal in the VIP lounge before Kenji could even explain."

" reach out to me earlier then?" bulong ni Yssa, her voice cracking. "Bakit hinayaan niyang umabot sa puntong iyon?"

"Because he's an idiot who thought he could control everything," pait na tugon ni Mark. " At ngayon, tignan mo ang ginawa niya kanina sa auditorium. He just committed social and academic suicide. Binagsak niya ang sarili niyang pangalan, pamilya, at reputasyon para lang masiguradong walang sinumang gago sa campus ang magtatangkang bastusin ka ulit."

Hindi nakapagsalita si Yssa. Nakatitig lang siya sa puting sahig ng ospital, habang ang mga salita ni Mark ay nagdudulot ng matinding kaguluhan sa kaniyang isip.

Gusto niyang magalit. Gusto niyang manindigan na kasalanan pa rin ito ni Kenji. But seeing Kenji throw away his crown, his ego, and his future just to clean her name... it was making her cold defenses crumble, brick by brick.

Pagkalipas ng dalawang oras, bumukas ang p***o ng Emergency Room at lumabas ang attending physician. Mabilis na tumayo sina Yssa at Mark para salubungin ito.

"How is he, Doc?" nag-aalalang tanong ni Mark.

Bumuntong-hininga ang doktor at itinaas ang kaniyang eyeglasses. " He's stable now, but it was a close call. The burn on his back was third-degree in some areas and severely infected due to neglect and exposure to dirty water or rain. High fever set in, causing his body to collapse from septic stress and exhaustion."

"Pero ligtas na po ba siya?" tanong ni Yssa, unable to hide the quiver in her voice.

Tumingin ang doktor kay Yssa, hinuhulaan kung ano ang relasyon nito sa pasyente. "We’ve administered strong antibiotics and cleaned the wound. He needs intensive rest and proper medical care for the next few weeks. Inilipat na namin siya sa Private VIP Room 402 sa 4th floor. You can visit him, but he’s still under heavy sedation."

"Thank you, Doc," sagot ni Mark.

Nang umalis ang doktor, humarap si Mark kay Yssa. "I'll handle the admission papers and notify his family. Pwede mo ba siyang bantayan muna sa kwarto kahit ilang minuto lang?"

Nag-alinlangan si Yssa. Ayaw niyang pumasok. Ayaw niyang makita ang binata sa ganoong estado dahil natatakot siyang tuluyan nang lumambot ang kaniyang puso. Pero bago pa man siya makatanggi, nakatitig na sa kaniya si Mark nang may pakiusap.

"Please, Yssa. Just five minutes. He kept calling your name earlier when he was semi-conscious."

Wala nang nagawa si Yssa kundi ang tumango nang marahan.

Ang VIP Room 402 ay napakalaki, malamig, at tahimik. Ang tanging tunog lamang sa loob ay ang paulit-ulit na beeping monitor na nagpapakita ng tibok ng puso ni Kenji.

Dahan-dahang humakbang si Yssa papasok. Nakadapa si Kenji sa malaking hospital bed upang hindi maipit ang kaniyang sugatang likod. Nakakabit sa kaniyang braso ang IV line, at ang kaniyang mukha ay napakaputla pa rin.

Lumapit si Yssa at tumayo sa gilid ng kama.

Sa kabila ng lahat ng kaniyang galit, napakasakit pa ring tingnan ang dating maangas, mayabang, at kinatatakutang Kenji Vance na nakatumba at walang laban sa hospital bed.

Inabot ni Yssa ang isang upuan at dahan-dahang umupo sa tabi nito. Tinitigan niya ang mukha ng binata—ang kaniyang matangos na ilong, ang kaniyang mahahabang pilikmata, at ang kaniyang tuyong labi.

" Bakit ka ba ganyan, Kenji?" mahinang bulong ni Yssa, talking to the unconscious boy. "Bakit kailangang palagi kang nagmamalaki? Akala mo ba matutuwad ako kapag nakita kitang naghihirap nang ganito?"

A single tear escaped from Yssa's eye, dropping directly onto Kenji’s pale wrist.

" You were my first love, Kenji," patuloy ni Yssa, her voice trembling as the truth finally spilled out of her lips in the quiet room. " Ikaw ang unang lalaking pinagkatiwalaan ko nang buong-buo. Nung pumasok ka sa buhay ko, akala ko panaginip lang ang lahat... Kasi bakit ang isang katulad mo, titingin sa katulad ko? But you made me feel like I was the most precious girl in the world."

Huminga nang malalim si Yssa, trying to suppress her sobs.

" Kaya nung nalaman kong pusta lang ang lahat... pakiramdam ko pinatay mo ako. Pinamukha mo sa akin na kahit anong sikap ko, isa pa rin akong laruan sa mata ng mga taong mayayaman na katulad niyo."

Biglang gumalaw ang mga daliri ni Kenji sa ibabaw ng kumot.

Dahan-dahang bumukas ang kaniyang mga mata. Malabo pa ang kaniyang paningin at mabigat ang kaniyang ulo dahil sa gamot, pero nang makita niya ang hugis ng mukha ni Yssa sa kaniyang tabi, pilit siyang gumalaw.

"Ys... Yssa?" pabulong at paos na tawag ni Kenji, his voice raspy and barely audible.

Mabilis na pinunas ni Yssa ang kaniyang luha at nag-iwas ng tingin. "Gising ka na pala. Kakausapin ko lang si Mark para malaman niyang gising ka na."

Tumatayo na sana si Yssa para umalis, pero mabilis na inabot ni Kenji ang kaniyang pulso. Mahina ang hawak nito, nanginginig, pero puno ng matinding pakiusap.

"Please... don't leave," daing ni Kenji, his dark eyes brimming with desperate tears. "Don't leave me again, Yssa... please."

Humarap si Yssa sa kaniya, her face set into a rigid, emotionless mask once more. "Kailangan mo nang magpahinga, Mr. Vance. Dumating na ang mga taong dapat na nag-aalaga sa 'yo."

"I don't care about anyone else!" naging emosyonal si Kenji, pilit na gumagalaw kahit napapaaray siya sa sakit ng kaniyang likod. "Yssa, I heard you... heard what you said earlier..."

Natigilan si Yssa, her heart hammering wildly against her ribs.

"I know I destroyed your trust. I know I broke your heart into a million pieces," sabi ni Kenji, tears continuously streaming down his pale cheeks. " At kahit anong gawin ko—kahit iligtas kita sa aksidente, kahit ibigay ko ang lahat ng pera ko, kahit ipahiya ko ang sarili ko sa buong unibersidad—alam kong hindi pa rin 'yun sapat para mabawi ang kasalanang ginawa ko sa 'yo."

Tinitigan siya ni Yssa nang matagal, silent and unmoving.

" But I swear on my life, Yssa... my love for you was never a lie," patuloy ni Kenji, his thumb gently caressing the back of her hand with utmost care. " The bet was real at first, yes. I was an arrogant monster who thought everything had a price. But the moment I saw you smile... the moment I held your hand under the rain... I knew I was lost. Fallen so deeply for you that I didn't even know how to save myself."

"Then why didn't you stop it, Kenji?" tanong ni Yssa, her icy mask finally cracking as fresh tears poured down her cheeks. "Why did you let Chloe humiliate me in front of everyone?!"

"Because I was a coward!" sigaw ni Kenji sa sarili, coughing slightly as he struggled to breathe. " Natatakot akong itakwil mo ako! Natatakot akong kapag nalaman mo ang totoo, tititigan mo ako gamit ang mga matang 'yan—mga matang puno ng galit at dumi! And I couldn't bear the thought of you hating me, Yssa!"

Pumikit si Yssa, crying silently as the pain swept through her entire body.

" I would rather be hated by the entire world, Yssa," bulong ni Kenji, looking up at her with raw, unfiltered vulnerability. " I would rather lose my inheritance, my position, my status, and my future... than to live a life where you look at me like a stranger. If you want me to beg for the rest of my life, I will. Just please... give me a chance to earn back even a fraction of your trust."

Tahimik ang buong kwarto matapos magsalita ni Kenji. Ang tanging naririnig lamang ay ang kaniyang mabigat na paghinga at ang patuloy na pag-iyak ni Yssa.

Slowly, Yssa pulled her hand away from Kenji’s grip.

Nawalan ng kulay ang mukha ni Kenji, feeling the coldness of her withdrawal. "Yssa..."

" You cleared my name today, Kenji," marahang sabi ni Yssa, wiping her tears with the back of her hand. " Pinatunayan mo sa lahat na wala akong kasalanan. At para roon... nagpapasalamat ako."

Tumingin si Yssa nang diretso sa kaniyang mga mata.

"Pero hindi ibig sabihin niyon ay maaayos na ang lahat sa pagitan nating dalawa," patuloy ni Yssa. " Ang sugat na ginawa mo sa puso ko ay hindi gagaling sa loob lang ng ilang araw o dahil lang sa umiyak ka at nagkasakit. Trust is not something you can demand or buy with dramatics, Kenji. It is earned."

Natigilan si Kenji, but a tiny flicker of hope appeared in his dark eyes. " Then let me earn it. Tell me what to do, Yssa. I'll do anything."

Bumuntong-hininga si Yssa at tumalikod patungo sa p***o.

" Magpagaling ka muna," pinal na sabi ni Yssa habang nakahawak sa door knob. " Focus on your recovery and face the consequences of your actions in the university. At kapag nakatayo ka na muli sa sarili mong mga paa nang walang pera o proteksyon ng pamilya mo... tsaka natin tingnan kung totoong nagbago ka na."

Binuksan ni Yssa ang p***o at dahan-dahang lumabas, naiwan si Kenji sa loob ng VIP room.

Nakasandal si Kenji sa kaniyang unan. Bagaman masakit ang kaniyang katawan at sugatan pa rin ang kaniyang puso, isang maliit ngunit totoong ngiti ang lumabas sa kaniyang mga labi.

Hindi siya pinatawad ni Yssa ngayong araw. Hindi pa maayos ang lahat. Pero sa kauna-unahang pagkakataon mula noong gabi ng pagtataksil sa Grand Hotel... hindi na siya itinuring ni Yssa na isang estranghero.

Binigyan siya nito ng pintuang pwedeng pasukin. At ipinangako ni Kenji Vance sa kaniyang sarili: Gagamitin niya ang bawat natitirang araw ng kaniyang buhay para maging lalaking karapat-dapat sa pag-ibig ni Yssa Salvatierra.