Chapter 6

"Yssa! Yssa, please stop!" sigaw ni Kenji mula sa kaniyang likuran.

Mabilis ang mga hakbang ni Kenji, hinahabol siya sa gitna ng maraming bisita sa lobby. Wala na siyang pakialam sa mga taong nakatingin o sa kaniyang imahe bilang tagapagmana ng pamilya Vance. Ang tanging nasa isip lang niya ay ang maabot ang kamay ni Yssa, kahit na alam niyang baka wala na siyang karapatang hawakan pa ito.

Nakarating si Yssa sa main entrance ng hotel. Malamig ang hangin sa labas at bahagyang umaambon. Sinubukan niyang pumara ng taxi, pero punuan ang lahat ng pumapasada.

"Yssa, sandali lang! Pakinggan mo muna ako!" hawak ni Kenji ang kaniyang braso nang wakas ay maabutan siya nito.

Humarap si Yssa at mabilis na itinaboy ang kamay ng binata. Ang kaniyang mga mata, na dati’y puno ng lambing at tiwala, ay nag-aalab ngayon sa galit at matinding kabiguan.

"Huwag mo akong hawakan, Kenji! Baka makalimutan kong tao ka at mapatay kita rito!" sigaw ni Yssa, her voice cracking with pure anguish.

"I know... I know I'm a bastard! I know I lied to you!" lumuhod halos si Kenji sa basang kalsada sa tapat ng hotel, hindi maipinta ang sakit sa kaniyang mukha. "Araw-araw kitang gustong sabihan ng totoo, Yssa. Araw-araw akong pinapatay ng konsensya ko dahil alam kong nagsimula ako sa pusta! Pero nung nakilala kita... nung nalaman ko kung gaano ka kabuting tao... I fell in love with you! Hindi na pusta 'yun, Yssa! Real feelings ko 'to!"

Natawa nang mapait si Yssa, a harsh, heartbreaking laugh.

"Real feelings?" wika ni Yssa habang nagpupunas ng luha. "Naniwala ako sa 'yo, Kenji. Akala ko nung gabi ng bagyo sa condo mo, nagpapakatotoo ka. Akala ko... nakikita ko ang totoong ikaw. Yun pala, bahagi lang 'yun ng palabas mo! Ganyan ka ba kagaling umarte? Ganyan ba kapula ang konsensya mo para gamitin ang kalungkutan at kahirapan ng ibang tao para lang sa pansariling laro ninyo ni Chloe?"

"No, Yssa... hindi palabas 'yun—"

"Tigil na, Kenji," pabulong na sabi ni Yssa, at sa pagkakataong ito, ang kaniyang boses ay naging napakalamig. "Nakuha mo na ang gusto mo. Panalo ka na sa pusta niyo. Napaiyak mo na ako, nakuha mo na ang tiwala ko, at nawasak mo na ang puso ko. Masaya ka na ba? Nakakapagmalaki ka na ba sa mga kaibigan mong milyonaryo?"

"Hindi... Yssa, please..."

Isang pampublikong bus ang huminto sa tapat ng waiting bay sa gilid ng hotel. Hindi na nagdalawang-isip pa si Yssa. Mabilis siyang sumakay doon nang hindi man lang lumingon sa kabilang banda.

Sumara ang p***o ng bus at mabilis itong umalis, naiwan si Kenji na nakatayo sa ilalim ng ambon, nakatitig sa umaalis na sasakyan habang unti-unting bumabagsak ang kaniyang mga luha sa malamig na kalsada.

Pagdating sa kaniyang maliit na apartment sa Sampaloc, bumagsak si Yssa sa p***o. Napaupo siya sa sahig at doon ibinuhos ang lahat ng sakit na kaniyang nararamdaman.

Niyakap niya ang kaniyang mga tuhod habang umaatungal sa iyak. Naalala niya ang bawat ngiti ni Kenji, ang bawat kape at bulaklak tuwing umaga, ang paghawak nito sa kaniyang kamay, at ang halik sa gitna ng bagyo. Lahat ng mga alaalang iyon na nagbigay sa kaniya ng saya nitong mga nakaraang linggo ay nagmukhang malaking kapabayaan at kabaliwan.

"Tanga ka, Yssa..." bulong niya sa sarili habang sinasaktan ang sariling dibdib. "Bakit ka naniwala sa kaniya? Alam mo namang magkaiba ang mundo ninyo..."

Hindi siya nakatulog buong gabi. Hinubad niya ang navy blue dress at itinapon ito sa pinakailalim ng kaniyang baul. Inilabas niya ang lahat ng mga sticky notes at tuyong bulaklak na itinabi niya at itinapon ang mga ito sa basurahan.

Kinabukasan ng umaga, bumangon si Yssa. Namumutok at namumula ang kaniyang mga mata, pero pinalitan niya ang kaniyang lungkot ng matinding pader ng galit at proteksyon.

Ipinangako niya sa sarili niya: Hindi na siya muling magpapaloko kahit kanino. Lalo na kay Kenji Vance.

Samantala, sa VIP Lounge ng Grand Hotel, gulo ang inabot nina Chloe at Mark matapos umalis ni Kenji.

Nakatayo si Kenji sa gitna ng kaniyang malaking living room sa penthouse, hawak ang isang baso ng whiskey. Puno ng basag na salamin ang paligid—itinapon niya ang mga mamahaling vase at dekorasyon dahil sa matinding galit sa sarili.

Bumukas ang p***o ng condo at pumasok sina Chloe at Mark.

"Kenji!" inis na sabi ni Chloe habang nakatingin sa gulo sa apartment. "Ano bang problema mo? Bakit mo ako itinulak kagabi sa harap ng maraming tao? Nawe-weirduhan ka na ba dahil lang sa isang mahirap na scholar?"

Lumingon si Kenji sa kaniya. Ang kaniyang mga mata ay pinalilibutan ng maitim na bilog at puno ng pangkamut-ulo at galit.

"Umalis ka rito, Chloe," malamig at matalas na wika ni Kenji.

"What?" napatawa si Chloe nang pilit. "I saved you, Kenji! Baka nakakalimutan mo na panalo tayo sa pusta! You showed everyone that no girl can resist you—"

"I SAID GET OUT!" galit na sigaw ni Kenji, ibinagsak ang baso sa pader malapit sa kinaroroonan ni Chloe.

Napasigaw si Chloe sa gulat at napahawk kay Mark.

"Sobra ka na, Chloe," seryosong sabi ni Mark habang itinutulak si Chloe pabalik sa p***o. "Sinira mo ang buhay ng tao para lang sa ego mo. At ikaw, Kenji... binabalaan kita noon pa. Ginawa mong laro ang buhay ng babaeng walang ginagawang masama sa 'yo. Now pay the price."

"Aalis ako!" galit na sigaw ni Chloe. "Pero tandaan mo 'to, Kenji Vance! Kahit kailan, hindi ka tatanggapin ng babaeng 'yun pabalik! You ruined her, and you ruined yourself!"

Tuluyang lumabas sina Chloe at Mark, naiwan si Kenji sa gitna ng katahimikan ng kaniyang malaking condo. Tinitigan niya ang kaniyang mga kamay na nanginginig.

Gusto niyang ayusin ang lahat, pero paano mo bubuuhin ang isang bagay na pinalabas mong kasinungalingan mula sa umpisa?

Lunes ng umaga sa St. Jude International University.

Ang balita tungkol sa nangyari sa VIP Lounge ay mabilis na kumalat sa buong unibersidad. Ang mga estudyante sa hallways ay nagbubulungan sa tuwing dadaan si Yssa.

"Siya pala 'yung scholar na ginawang laro nina Kenji Vance..." "Kawawa naman, akala siguro niya totoong minahal siya..." "Pero bagay lang sa kaniya, masyadong pumasok sa mundo ng mayayaman..."

Hindi pinansin ni Yssa ang mga bulong-bulongan. Nakataas ang kaniyang ulo habang naglalakad patungo sa kaniyang silid-aralan. Isang malamig at matigas na maskara ang nakakabit sa kaniyang mukha.

Nang makalapit siya sa main library, nakatayo roon si Kenji. Nakasandal siya sa pader, halatang hindi nakatutulog nang ilang araw. May hawak siyang maliit na box at panibagong letter.

Nang makita niya si Yssa, mabilis siyang lumapit.

"Yssa..." pabulong na tawag ni Kenji, looking desperate and fragile. "Please, kahit limang minuto lang. Give me a chance to talk to you."

Tinitigan siya ni Yssa. Walang galit, walang luha, at walang anumang emosyon sa kaniyang mga mata. Pure indifference.

"Excuse me, Mr. Vance," malamig na sabi ni Yssa, treating him like a complete stranger. "Harang ka sa daan ko. May klase pa ako."

"Yssa, please... 'wag mong gawin sa akin 'to..." hawak ni Kenji ang p***o ng library.

"Mr. Vance," marahang wika ni Yssa, looking straight into his pained eyes. "I don't know who you are, and I don't care to know. Mula sa araw na ito, huwag mo na akong kakausapin, tatabihan, o lalapitan. Dahil sa bawat segundong nakikita ko ang mukha mo, naaalala ko lang kung gaano kadumi ang mundong kinagisnan mo."

Lagpasan siya ni Yssa at pumasok sa library.

Naiwan si Kenji sa labas, batid na ang matamis na dalagang mabilis humalik at magtiwala sa kaniya ay tuluyan na niyang pinatay—at pinalitan ng isang taong hinding-hindi na muling magtitiwala sa kaniya.

Kinahapunan, matapos ang kaniyang huling subject, pumunta si Yssa sa cafeteria upang makipagkita kay Mia. Pagkapasok pa lang niya sa maingay na hall, naramdaman na niya agad ang mga matang nakatitig sa kaniya. Every table seemed to be whispering about the dramatic scene at the Grand Hotel.

"Yssa! Over here!" kaway ni Mia mula sa isang sulok na mesa.

Mabilis na lumapit si Yssa at umupo sa tapat ng kaniyang kaibigan. Halatang nag-aalala ang mukha ni Mia, at hawak nito ang kaniyang mga kamay pagkalagay pa lang ng kaniyang gamit.

"Are you really okay, Yssa?" mahinang tanong ni Mia. "Nabalitaan ko ang lahat... I’m so sorry. I shouldn't have encouraged you about him. Galit na galit ako sa sarili ko at sa hayop na Kenji na 'yun!"

Umiling si Yssa at binigyan siya ng isang maliit, walang buhay na ngiti. "It's not your fault, Mia. No one saw it coming. Akala ko rin naman... totoo ang lahat. But I was stupid. Masyado akong naniwala sa mga fairytale stories."

"Hindi ka tanga, Yssa! Sadyang napakasama lang talaga nina Chloe at Kenji!" galit na sabi ni Mia, her knuckles turning white as she squeezed her glass of iced tea. "To use someone's feelings just for a petty bet? Napakademonyo nila!"

"Hayaan mo na sila," simpleng tugon ni Yssa habang binubuksan ang kaniyang notebook. " I learned my lesson. From now on, my only focus is my degree and my family. Wala nang oras para sa pag-ibig o sa mga katulad ni Kenji Vance."

"That's my girl," sabi ni Mia, bagaman nakikita pa rin niya ang matinding pait sa mga mata ni Yssa. "Pero panatilihin mong malakas ang loob mo, ha? Dahil hindi ka pa rin titigilan ng mga tao rito sa campus."

"Let them talk," malamig na wika ni Yssa. "Words can't hurt me anymore."

Ngunit mas madaling sabihin iyon kaysa gawin.

Sa mga sumunod na araw, sinusubukan ni Yssa na magpatuloy sa kaniyang buhay nang may dignidad, pero hindi nagpatinag si Kenji. Every single day was a battle of endurance.

Tuwing umaga, nakatayo si Kenji sa labas ng kaniyang apartment complex sa Sampaloc. Kahit na umuulan o mainit ang araw, naroon ang kaniyang mamahaling sasakyan. Hindi siya lumalapit nang sobrang lapit dahil sa babala ni Yssa, pero sinusundan niya ang jeep na sinusakyan ng dalaga papuntang unibersidad para lang masiguradong ligtas itong nakakarating.

Sa loob ng unibersidad, maging sa library, sa cafeteria, at sa lecture halls, laging naroon si Kenji sa malayo. Iniiwasan niya ang kaniyang mga dating kaibigan. Hindi na siya pumupunta sa mga VIP parties, hindi na rin siya nakikipag-usap kina Chloe at Mark. His entire world now revolved around silently watching the girl whose heart he had shattered into pieces.

Isang araw sa Chemistry Laboratory, habang naggru-group work ang klase, aksidenteng nabunggo ng isang estudyante ang shelf na may naglalaman ng matatapang na kemikal at vials.

"Watch out!" sigaw ng propesor.

Isang mabigat na glass beaker ang nahulog mula sa tuktok at patungo sa pwesto ni Yssa. Bago pa man makareact si Yssa para umilag, may biglang mabilis na humatak sa kaniya pabalik at yumakap sa kaniya upang protektahan ang kaniyang ulo at katawan.

CRASH!

Bumagsak ang salamin sa sahig at nabasag, habang ang ilang patak ng acid solution ay pumalapot sa likod ng suit jacket ng taong humawak sa kaniya.

Singhap ang narinig sa buong laboratoryo.

Naramdaman ni Yssa ang mabilis at malakas na tibok ng puso ng lalaking nakayakap sa kaniya, pati na rin ang pamilyar na amoy ng warm, woody perfume. Slowly, Yssa pushed him away and looked up.

It was Kenji.

Nakatitig ito sa kaniya, pinalilibutan ng matinding pag-aalala at takot. "Are you hurt? Yssa, nasaktan ka ba? Did any chemical splash on your skin?"

Tumingin si Yssa sa kaniya, nabigla sa mabilis nitong pag-aksyon. Nakita niya ang manipis na usok na lumalabas sa likod ng mamahaling jacket ni Kenji kung saan napatakan ito ng acid solution, at nahulaan niyang ramdam ng binata ang hapdi sa kaniyang likod.

"I'm fine," malamig na wika ni Yssa matapos makabawi sa gulat. Lumayo siya nang ilang hakbang mula sa binata.

"Mr. Vance! Your back!" sigaw ng propesor habang tumatakbo dala ang first-aid kit. " You need to get to the clinic immediately!"

"I'm okay, Doc," sagot ni Kenji, his eyes never leaving Yssa's face. " As long as she's safe, I'm okay."

Tinitigan siya ni Yssa, and for a split second, her icy mask flickered with emotion. But she quickly hardened her heart, suppressing the urge to ask if he was in pain.

" You didn't have to do that, Mr. Vance," maikling sabi ni Yssa sa harap ng buong klase. " Kaya kong alagaan ang sarili ko. Stop playing the hero. It won't change anything."

Nangatal ang bibig ni Kenji, a painful pang piercing through his chest that was far worse than the acid burn on his back. "I'm not playing a hero, Yssa. I just... I can't bear to see you get hurt."

"Then stop appearing in front of me," malamig na pinal na sagot ni Yssa bago tumalikod at naglakad patungo sa kabilang bahagi ng silid.

Nang hapon ding iyon, sa VIP lounge ng student center, sinusubukan ni Chloe na kausapin ang iba pang mga miyembro ng student council. Ngunit ramdam ang paglamig ng trato ng lahat sa kaniya matapos lumabas ang balita tungkol sa ginawa niyang pusta at pagpapahiya kay Yssa.

"Chloe, hot topic ka pa rin sa confession page," sabi ng isang babae sa kabilang mesa. " People are calling you toxic and insecure."

Nagmura si Chloe at ibinagsak ang kaniyang phone sa mesa. " They don't know anything! Kenji agreed to the bet! Sya ang lumapit kay Yssa!"

Pumasok si Mark sa lounge at dumeretso sa kinaroroonan ni Chloe. Cold and distant ang tingin nito sa kaniya.

"What do you want, Mark?" asik ni Chloe. " Magsesermon ka rin ba tulad ng iba?"

"I came to tell you that Kenji just applied for a leave of absence in the council," tipid na sagot ni Mark. " At binawi na rin ng pamilya niya ang sponsorship sa nalalapit na University Gala."

Namilog ang mga mata ni Chloe. " What?! Why would he do that? That gala is the biggest event of the semester!"

"Because he doesn't care about the gala anymore, Chloe. He doesn't care about us, or status, or money," pahayag ni Mark. " The guy is falling apart. Nasunog pa ang likod niya kanina sa chem lab dahil iniligtas niya si Yssa sa aksidente."

Natigilan si Chloe. Never in her life had she seen Kenji Vance risk his physical safety or reputation for any girl.

" He's crazy..." bulong ni Chloe. " Masyado siyang naapektuhan sa mahirap na babaeng 'yun!"

"No, Chloe," pait na tugon ni Mark. " He's not crazy. He's just in love. Something you and I were too blind to understand until it was too late. At ngayon, pare-pareho tayong nagdudusa sa ginawa mong laro."

Pagpatak ng gabi, naglalakad si Yssa palabas ng university library. Basa ang kalsada dahil sa nagdaang gerang-ulan, at ang malamig na hangin ay nagpapanindig ng kaniyang balahibo.

Habang naglalakad siya patungo sa sakayan ng jeep, nakita na naman niya ang kulay itim na Range SUV ni Kenji na dahan-dahang gumagapang sa kaniyang gilid.

Huminto ang sasakyan at bumaba ang bintana.

"Yssa..." mahinang tawag ni Kenji mula sa loob. " It's late and it's starting to rain again. Please let me drive you home. Hindi ako manggugulo, ipagmamaneho lang kita."

Tumingin si Yssa sa kaniya. Nakikita niya sa ilaw ng haligi ng kalsada ang pamumutla ng mukha ni Kenji. Ramdam pa rin marahil nito ang sakit ng napasang acid sa kaniyang likod.

"I said no, Kenji," matigas na sabi ni Yssa.

"Please, Yssa..." pakiusap ni Kenji, his voice thick with unshed tears. " Kahit galit ka sa akin, kahit isumpa mo ako araw-araw... just let me keep you safe. That's all I ask."

Tinitigan siya ni Yssa nang matagal, ang kaniyang mga kamay ay nakakuyom sa kaniyang bag strap.

"You want to know what hurts the most, Kenji?" tanong ni Yssa, her voice trembling slightly as she finally let a tiny drop of her emotion leak out. "It's not just that you made a bet. It's the fact that you made me feel special. Made me believe that someone like you could genuinely look at someone like me... and see worth. Pero pinalabas mo lang na lahat ng pinaghirapan ko, lahat ng dignidad ko, ay isang malaking biro lang sa inyo."

"Yssa, no! You have worth! You are the most beautiful, intelligent, and pure person I've ever met!" nanginginig na sabi ni Kenji, opening the car door and stepping out into the rain. " I was the one who was worthless! I was the trash, Yssa! Not you!"

" Then stay away from me!" sigaw ni Yssa, tears finally spilling over her cheeks despite her promises to herself. " Because every time I see your face, I remember how easily I was fooled! I remember how stupid I was to fall for your fake smiles!"

"I love you, Yssa!" sigaw ni Kenji sa gitna ng buhos ng ulan, falling to his knees on the wet pavement. " I swear to God, I love you! If I have to spend the rest of my life begging for your forgiveness, I will! Just don't erase me completely from your life!"

Nakatitig si Yssa sa kaniya—ang dating maangas, mayabang, at kinatatakutang Kenji Vance, now broken, kneeling in the dirt, crying uncontrollably under the pouring rain just for a second chance.

It was a sight that would have touched any girl's heart. But for Yssa, the scars left by his betrayal were too deep to heal with just tears and apologies.

"Too late, Kenji," pabulong na sabi ni Yssa, taking a step backward. " You destroyed the only version of me that loved you. And she's never coming back."

Pumara si Yssa ng isang dumaang jeep, mabilis na sumakay, at naiwan si Kenji sa gitna ng bagsak ng ulan—a king who had lost his crown, his heart, and the only girl who had ever truly loved him for who he was.