5. BÖLÜM

Emre ile Güzin bu yıllar içinde gerçekten çok az görüşmüşlerdi.

Ama sadece birkaç kez yüz yüze gelmesine rağmen, Emre onun şimdiki halinin, yıllar önceki o kendine güvenen, coşkulu halinden ne kadar uzak olduğunu görebiliyordu.

O yıllardaki Güzin'i hatırlayınca, "özgüven eksikliği" kelimesinin bir gün Güzin için kullanılacağını hayal bile edemezdi.

Güzin ve Sefer Demirhan'ın evlilik hayatı hakkında Emre pek bir şey bilmiyordu.

Ama az çok bir şeyler duymuştu.

Aklında bazı tahminler vardı ama açıkça söylemedi, sadece çok ciddi bir şekilde ona şöyle dedi: "Kısa süreliğine geride kalmak önemli değil. Yeteneğin ve kapasiten sıradan insanlarla kıyaslanamaz.

Güzin, bu yolda yürümeye devam etmek istediğin sürece, şimdi yeniden başlamak için hâlâ geç değil."

"Unutma, sen öğretmenimizin kariyeri boyunca en çok gurur duyduğu öğrencisisin."

Güzin duyunca gülümsedi: "Öğretmen bunu duysa, muhtemelen burnundan solur, 'Mecburen içlerinde en iyisini seçtiğini söylerdi."

Eskiden o hem nazik hem de zehirli dilli öğretmenini hatırlayınca, Güzin'in gülümsemesi biraz soldu: "Az önce haberlerde öğretmenimin de törene katılmak için döndüğünü gördüm, kendisi iyi mi?"

"İyi sayılır, yeter ki bizim gibi ona hep rezil olan öğrencileri üç günde bir karşısına çıkıp onu rahatsız etmesin."

Güzin gülümsedi, içinde eski günlerde hocasının yanında her gün tez yazmaya zorlandığı günleri özlemle andı.

Emre: "Geri dön, Güzin."

Güzin çay bardağını tutan elini sıktı, derin bir nefes aldıktan sonra başını salladı: "Tamam."

Küçük yaştan beri yapay zeka üzerine araştırmalar yapıyordu.

Bu alanı gerçekten seviyordu.

Sefer'i sevdiği için kendi idealini altı yedi yıldır terk etmişti.

Altı yedi yıldır uzaktı, geri kalmışlığı telafi etmek belki çok zaman alacaktı.

Ama çabalarsa her şeyin hâlâ mümkün olduğuna inanıyordu.

Emre yine sordu: "Yaklaşık olarak ne zaman dönersin?"

"Şu anki işimin devredilmesi gerekiyor, biraz daha zaman alır herhalde."

"Sorun değil, bir iki günde olacak iş değil zaten."

Madem geri dönebilecekti, biraz daha beklemek ne fark ederdi ki?

İkili bir süre daha sohbet etti, Emre saatine baktı ve şöyle dedi: " Ekibimdekiler algoritma alanında çok yetenekli birini benimle tanıştıracaklar, birkaç gün önce memlekete döndüğünü söylüyorlar. Birazdan buluşacağız, tam denk gelmişken, benimle birlikte gidip kendisiyle tanışmak ister misin?"

Güzin başını salladı: "Senin ekibindeki insanları tanımıyorum, başka zaman olursa."

"Pekala, olur."

Emre daha yeni ayrılmıştı ki, Güzin Sefer'nin ablası Sevda Demirhan'ın ona doğru geldiğini gördü.

Güzin haberlerde onu da görmüştü.

Ama burada ona bu kadar rastgele denk geleceğini düşünmemişti.

Selam verdi: "Sevda Abla."

Sevda sesini çıkarmadı, kaşlarını çatarak ona baktı: "Sen burada ne arıyorsun?"

"Bugün Altın Üniversitesi'nin yüzüncü yıl kutlaması, ben de dönüp bakayım dedim."

Güzin söylemese, Sevda onun da Altın Üniversitesi mezunu olduğunu unutmuştu.

Ama okulun öğrenci ve öğretim görevlileri dışında, bugün okula dönenlerin çoğu üniversitenin davet ettiği onur mezunlarıydı.

Onun gibi sıradan birinin burada ne işi vardı?

Boşver.

Dışarıda ağzından laf kaçırıp da Demirhan ailesinin yüzünü kara çıkarmadığı sürece, onunla uğraşmaya bile tenezzül etmezdi.

Bunu düşünen Sevda doğrudan niyetini söyledi: "Can, senin yaptığın yemekleri yemek istediğini söyledi. Birazdan onu sana ve Sefer'e göndereyim."

Can, Sevda'nın oğluydu, Ece'den bir iki yaş büyüktü.

Sevda ile kocasının arası iyi değildi. Sevda önceki yıllarda iş yoğunluğundan çocuğuna pek bakamamıştı, bu yüzden son iki yıldır çocuk daha da asi bir hale gelmişti. Artık kontrol etmek istese de çok zorlanıyordu.

Oğlunun Güzin'in yemeklerini sevdiğini öğrenince, Sevda son iki yıldır müsait olduğunda onu Güzin ve Sefer'e gönderiyordu.

Demirhan ailesinde, büyükanneden başka, kimse Güzin'i ciddiye almıyordu.

Ergenlik çağındaki bir çocuk, en çok da büyüklerinden gördüğünü taklit ederdi.

Sevda'nın oğlu, Güzin'in yemeklerini sevmesine rağmen, içten içe bu yengesini hor görüyor, ona geldiğinde neredeyse bir hizmetçiymiş gibi emir yağdırıyordu.

Daha önce Güzin, Sefer yüzünden Sevda'nın çocuğuna elinden gelenin en iyisini yapmış, çocuğun saygısızlığını da pek umursamamıştı.

Ama şimdi Sefer'le boşanmak üzereydi, artık Sefer için kendini ezmek istemiyordu.

Bu yüzden Güzin doğrudan reddetti: "Üzgünüm Sevda Abla, yarın müsait değilim."

Madem profesyonel alanına geri dönecekti, bundan sonra tüm vaktini gerçek işlerine ayıracaktı.

Sefer olsun, Sevda olsun, boşandıktan sonra onlarla hiçbir bağı kalmayacaktı.

Artık onlar için vaktini boşa harcamayacaktı.

Sevda, Güzin'in onu reddedeceğini hiç düşünmemişti.

Sonuçta, Güzin daha önce Sefer'i kazanmak için Demirhan ailesini memnun etmek adına özgüvenini bir kenara bırakmayı hiç sakınmamıştı.

Ama Sevda üzerinde fazla düşünmedi.

Güzin daha önce hiç onu reddetmemişti, şimdi işim var dediyse, gerçekten bir işi vardı, yoksa onu memnun etme fırsatını kaçıracak kadar aptal olabilir miydi?

Yine de pek memnun olmadı: "Sefer ve Ece şu anda yanında değil, başka ne gibi önemli işin olabilir ki?"

Güzin duyunca içinden acı bir şekilde güldü.

Bunca yıldır kendi benliğini terk etmiş, hayatının merkezine Sefer ve kızını koymuş, hep onların etrafında dönüp durmuştu.

Şimdi Sevda'dan böyle bir değerlendirme duymak, aslında hiç haksız değildi.

Ama bundan sonra böyle olmayacaktı.

Tam bu sırada, tam Güzin bir şey söyleyecekti ki, birkaç kişi yanlarına geldi.

"Sevda Hanım!"

Belli ki bu kişiler Sevda'yı görmeye gelmişti.

Güzin'i görünce, bir süre süzdükten sonra sordular: "Sevda Hanım, bu zat da kim?"

Sevda, Güzin'in kendisine gelini olduğunu söylemedi, sadece soğuk bir dille: "Bir arkadaşım," dedi.

"Ha, arkadaş yani..."

Onlar da Sevda gibi Altın Üniversitesi'nin törenine katılmak için dönmüşlerdi, hepsinin konumu ve statüsü yüksekti.

Sevda'nın bir tanıdığına denk geldiğini görünce, önemli biri sanmışlardı.

Ama Sevda'nın Güzin'e karşı bu tavrını görünce, birkaç kişi Güzin'in güzel yüzüne ve bembeyaz uzun bacaklarına bir iki kez daha bakmak dışında, diğerleri ona bir daha bakma zahmetine bile girmedi.

Sevda'nın etrafını sarıp kısa sürede uzaklaştılar.

Sevda, Güzin'in kendisine gelini olduğunu kabul etmemişti. Eskiye nazaran, Güzin buna üzülebilirdi.

Ama artık umurunda değildi.

Sevda gittikten sonra, Güzin çantasını alıp arkasını döndü ve oradan ayrıldı.

O gece saat onu geçe, Sefer Demirhan ve Ece Demirhan'ın uçağı tam zamanında havalimanına indi.

Eve vardıklarında saat gece yarısına yaklaşıyordu.

Ece daha eve gelmeden uyumuştu.

Sefer, Ece'yi yukarı çıkardı, ana yatak odasının önünden geçerken kapının açık olduğunu ama içerisinin zifiri karanlık olduğunu fark etti.

Ece'yi odasına götürüp ana yatak odasına döndüğünde, Sefer loş ışığı yaktı ve gözlerini yatağa dikti. Boştu.

Güzin yoktu.

Tam o sırada kahya bavullarını yukarı taşımıştı. Sefer boynundaki kravatını gevşetti ve sordu: "O nerede?"

Kahya hemen cevapladı: "Hanımefendi iş seyahatine gitti."

On beş gün önce, Güzin eşyalarını toplayıp çıkarken kahya tam orada değilmiş.

Villadaki diğer hizmetlilerin söylediğine göre Güzin bavuluyla çıkmış, iş seyahatine gitmiş olmalıydı.

Ne garip, eskiden Güzin çok nadiren iş seyahatine çıkardı, çıksa da genelde iki üç gün sürerdi.

Bu sefer on beş gün olmuştu hâlâ dönmemişti.

Sefer sadece başını salladı ve daha fazla soru sormadı.