Masukเชนทำให้หญิงสาวตกใจด้วยการเข้าไปประชิดร่างเล็กและจับต้นแขนของเธอทั้งสองข้างด้วยหน้าตาถมึงทึง
“ฉันชื่อสายไหมค่ะ เป็นลูกสาวของคุณอภิวัฒน์กับคุณเมริตา เจ้าของบ้านหลังที่คุณมาเป็นแม่บ้านนี่ล่ะค่ะ” “อ๋อ...แต่...เอ้อ...แล้วคุณไม่ทราบหรือคะว่าพ่อแม่ของคุณขายบ้านหลังนี้ทอดตลาดไปแล้วและตอนนี้เขาสองคนก็ไปอยู่ต่างประเทศ เอ้อ...อันนี้ดิฉันก็ทราบมาจากเจ้าของบ้านหลังใหม่อีกทีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณสายไหมมีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ...ฮัลโหล...คุณสายไหม...ฮัลโหล...” เสียงอีกฝั่งยังดังอยู่แต่สายไหมไม่รับรู้อะไรอีกเมื่อเธอวางโทรศัพท์เครื่องนั้นลงทั้งที่ยังไม่ได้ตัดสายทิ้งอย่างอ่อนแรง แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มห้าวดังมาจากเบื้องหลัง “แม่นกน้อย...ป่านนี้ทำไมยังไม่นอนอีก”&nbs
เชนนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว แล้วเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะเลื่อนมือสากหนาลูบไล้ไปตามเนินทรวงสวย สายไหมหันกลับมามองเขาเต็มตาของเธอ ร่างแน่งน้อยหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเขาเริ่มเฟ้นฟอนไปบนอกกลมกลึงแสนสวยด้วยการฝังจมูกลงที่ร่องตรงกลาง “อือ...พอได้แล้วนะ นายเชน...ฉะ...ฉันว่าพอเถอะนะ” เธอพูดเสียงขาดเป็นห้วงขณะวางมือลงบนบ่ากว้างของเขา ก้มดูใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังซุกไซ้อยู่กับทรวงนุ่ม นายหัวเชนเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่กำลังซุกหน้ากับอกแม่ เขาดูน่ารัก แตกต่างจากวันแรกที่ได้พบ “นายเชน...บอกหน่อยได้ไหมว่า นายจะให้ฉันกลับบ้านเมื่อไหร่” คำถามที่แทรกขึ้นมาของสายไหมดูเหมือนเป็นการขัดจังหวะอารมณ์อันเร่
สายไหมร้องถามเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืน เขามองหญิงสาวที่นั่งกุมข้อเท้าอยู่ในน้ำ เธอพยายามกระถดบั้นท้ายกลับขึ้นไปนั่งบนลานหินด้วยใบหน้าแสดงความเจ็บปวด“ฉันจะซักผ้าที่เหลือนั่นให้เธอเอง นั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ”เขาว่าแล้วก็เดินลุยน้ำตรงไปยังตะกร้าผ้าที่วางอยู่ริมตลิ่งแล้วนำมันกลับมาวางไว้ข้างตัวหญิงสาว สายไหมมองนายหัวหนุ่มด้วยความรู้สึกสับสน ทำไมเขาต้องทำดีกับเธอแบบนี้ด้วยเธอมองเขาหยิบผ้าคนงานเก่า ๆ ในตะกร้าขึ้นมาซักทีละตัวสองตัว ถูขยี้จนมันสะอาดด้วยมือหนาหนักนั่น มองแล้วหญิงสาวก็ลอบยิ้มเพราะเธอได้เห็นอะไรบางอย่างที่ตั้งแต่อยู่มาที่นี่เธอไม่เคยได้เห็นนั่นคือเสี้ยวหน้าของนายหัวชาวใต้ที่เธอชอบสัพยอกเขาบ่อย ๆ ว่าซาตานใจทมิฬ กลับเป็นเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มแสนหล่อเหลาขยี้หัวใจซึ่งมันเต็มไปด้วยแง่มุมอันอบอุ่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน กระทั่งเขาซักเสร็จก็หันกลับมายังเธอที่หลบสายตาคมคู่นั้นแทบไม่ทัน“ผ้าตะกร้านี้วางไว้ที่นี่ล่ะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปที่บ้านก่อน”“พาฉันกลับไป” เธอโบ้ยนิ้วเข้าหาตัว “ยังไง?”
ร่างสูงใหญ่ทอดถอนหายใจก่อนซบลงบนแผ่นหลังขาวเนียนและสอดแขนเข้าไปกอดรัดหญิงสาวด้านหน้า กอบกุมปทุมถันของเธอไว้และบีบคลึงไปพร้อมลมหายใจอุ่นที่ราดรดบนต้นคอผุดผ่อง“อืม...แม่นกน้อยจ๋า...เป็นยังไงบ้าง มีความสุขมั้ย”เชนกระซิบกระซาบถามสายไหมซึ่งเธอก็หอบหายใจหนักไม่แพ้เขา ร่างกายของหญิงสาวเบาโล่งแม้จะเจ็บแปลบที่แกนกายบ้างเล็กน้อยแต่ก็เหมือนมันได้ถูกเติมเต็มจากบางสิ่งบางอย่างที่เธอโหยหา“ถามอะไรแบบนี้...ฉันหนาวจะแย่แล้วรู้มั้ย”สายไหมแสร้งเบี่ยงเบนไปพูดเรื่องอื่น ร่างแน่งน้อยยังหอบหายใจแต่เธอก็รู้สึกอับอายหากจะตอบคำถามเขา เธอจะบอกเขาได้อย่างไรกันว่าเธอมีความสุขจนแทบสำลักเลยทีเดียว“ไม่เห็นหนาวตรงไหน ฉันกอดเธออยู่นี่ไงแม่นกน้อย”เขากระซิบอยู่ด้านหลังพร้อมทั้งก้มลงจูบต้นคอที่ชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำ แต่กลิ่นหอมจากตัวของสายไหมทำให้เขาจูบเธออย่างย่ามใจและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนหญิงสาวร้องออกมาว่า“ปล่อยไหมได้แล้วนะ...ไหมจะได้สวมเสื้อผ้า อยู่แบบนี้เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอายเขาแย่”“ถ้ามีคนมาเห็นเข
“แม่นกน้อย...อา...เธอเร่าร้อนเหลือเกิน ให้ตายเถอะ” “ฉันไม่ได้ยั่วนายนะ นายหัวเชน” ตอบกลับไปแล้วเบียดหน้าอกนุ่มกับอกแกร่งที่กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขากำลังเขม็งเกร็งเต็มที่ “นี่แหละยั่ว...เธอกำลังยั่วฉัน ทำให้ฉันแทบระเบิดอยู่แล้ว” “นายบังคับฉันก่อนนะ นายเชน” ช้อนตามองเขาอย่างเย้ายั่ว “เธอชอบให้ฉันใช้ความรุนแรงล่ะซี แม่นกน้อย” “เปล่านะ อ๊า...”&nb
สายไหมหลับตารับรสจูบแสนหวาน ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ขัดขืนเขาแถมยังนอนนิ่งให้ปากและลิ้นของนายหัวหนุ่มล่วงล้ำเข้าไปในอุ้งปากของเธอ ขณะเดียวกันมือซุกซนที่ไล้วนอยู่บนแอ่งหน้าท้องก็เลื่อนลงไปลูบคลำบนเส้นไหมนุ่มที่ปกคลุมเนินสามเหลี่ยมแสนสวย “อา...เชน...อือ...อา” หญิงสาวหลุดเสียงครางออกมาทันใดที่ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนลงไปและจูบตามซอกคอกระทั่งถึงเนินเนื้อของสองเต้าอวบอัดที่ส่วนปลายของมันแข็งเป็นไตชูชันท้าทายสายตา เชนอ้าปากและดูดดื่มส่วนยอดของปทุมถันราวกับคนหิวกระหาย เขาดูดมันเสียงดังและทำให้กายสาวสั่นระริกไปตามแรงจับแรงจูบทั้งบนสองเต้าและเนินอวบอูมที่นิ้วแกร่งเริ่มแทรกเข้าไปในกลุ่มไยไหม “อ๊า...







