พ่อเลี้ยงกระหายสวาท บทที่ 3

เพราะจริง ๆ แล้วอาทับเป็นผู้ชายหน้าตาดี ยิ่งตอนเหงื่อออกท่วมเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนูนแน่นก็ยิ่งน่ามอง ฉันไม่อยากจะคิดอะไรแบบนั้นหรอกนะ แต่เข้าใจว่าเขาไม่ได้เป็นพ่อแท้ ๆ ของฉันสักหน่อยนี่นะ บางครั้งก็ตะขิดตะขวงใจเหมือนกันที่จะทำตัวให้รู้สึกเหมือนกับว่าเป็นพ่อลูกกันแท้ ๆ ขนาดสบนัยน์ตาของพ่อเลี้ยงหัวใจฉันยังเต้นไม่เป็นจังหวะ นับประสาอะไรกับการได้เห็นเรือนร่างใหญ่กำยำแบบนี้ หลายครั้งทำฉันเผลอจินตนาการไปไกลเหมือนกัน ฉันรีบยื่นของในมือที่เตรียมมาให้และบอกว่า

“น้ำเอาข้าวห่อมาให้พ่อทับจ้ะ ขอโทษทีที่เมื่อเช้าน้ำตื่นสายเลยทำกับข้าวให้ไม่ทัน”

“โฮ้ย...ไม่เป็นไรหรอก ได้กาแฟแก้วเดียวพ่อก็ทำงานได้ทั้งวัน ว่าแต่นารียังไม่กลับอีกเหรอ?”

อาทับถามถึงแม่และฉันก็แค่ส่ายหน้า

“ยังหรอกจ้ะพ่อ คงบ่าย ๆ มั้ง น้ำกลับละนะ วันนี้ว่าจะทำขนม ไม่ได้ช่วยพ่อเก็บส้มหรอกนะ”

เขาพยักหน้า “อืม...แต่ว่า...เมื่อกี๊เห็นรถใครเข้ามาจอดหน้าบ้าน นึกว่านารีกลับมาแล้วซะอีก”

“อ๋อ...ไม่ใช่แม่หรอกจ้ะพ่อทับ ใครก็ไม่รู้ มาหาน้าเรไรน่ะ”

“หืมม์?...มาหาเรไรเหรอ?”

คราวนี้อาทับชะเง้อมองและมีสีหน้าเปลี่ยนไปดูถมึงทึงขึ้นมาทันทีโดยไม่มีเหตุผล

“ใครกัน น้ำไม่รู้จักหรอกเหรอ”

ฉันส่ายหน้า “ไม่รู้จักจ้ะ ก็...คนนี้น้ำเพิ่งเห็นเขามาครั้งแรกนะ คนละคนกับที่เคยมาอ่ะจ้ะ”

“มีคนมาบ้านไม่ซ้ำหน้า เรไรไม่กลัวหรือยังไงกันว่าเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ดี นี่ถ้าเกิดเป็นพวกมิจฉาชีพจะทำยังไง”

ทั้งสีหน้าท่าทางที่แสดงออกและแววตาของพ่อเลี้ยงบอกให้รู้ว่าอาทับกำลังไม่พอใจ ฉันก็ไม่รู้เหตุผลนะว่าทำไม แต่ก็ได้แต่มองและถอนหายใจตามประสาเด็กวัยรุ่นที่ยังอ่านใจผู้ใหญ่ไม่ออก

“บางทีอาจจะเป็นแฟนน้าเรก็ได้นะพ่อทับ ก็...แหม...น้าเรยังไม่แต่งงานแถมสวยขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนเห็นแล้วเขาก็ติดใจอ่ะ คงอยากคบเป็นแฟน”

“คบผู้ชายพร่ำเพรื่อจะได้ยังไง แบบนี้น่าจะบอกให้นารีพูดกับเรไรเขาบ้างนะว่าอย่าพาผู้ชายแปลกหน้าเข้าบ้าน”

อาทับพูดน้ำเสียงจริงจังซึ่งก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าจริง ๆ แล้วมันไม่น่าจะเป็นเรื่องซีเรียส เพราะน้าเรไรไม่มีสามี และการที่มีผู้ชายมาหามันก็ออกจะธรรมดาเพราะน้าสาวของฉันอายุขนาดนั้นแล้ว คงไม่ถูกใครหลอกได้ง่าย ๆ หรอกน่า

“น้ำขอตัวก่อนนะพ่อทับ จะรีบไปทำขนม เดี๋ยวไม่ทันเวลา ถ้าแม่กลับมาจะได้กินของอร่อย ๆ”

ฉันรีบปลีกตัวออกมา แต่ก็ยังเห็นสีหน้าและแววตาเหมือนไม่พอใจของอาทับชัดเจน ก็ไม่เข้าใจว่าจะโกรธไปทำไมมี น้าเรไรก็เป็นแค่น้องเมีย ไม่ใช่เมียอาทับซะหน่อย ฉันรีบกลับไปที่บ้าน กลับเข้าไปทางประตูด้านหลังของห้องครัว พอกลับเข้าบ้านไม่ทันถึงห้านาทีก็ได้ยินเสียงรถแล่นออกไป

ฉันเดินออกไปที่ห้องรับแขกก็ไม่เห็นใครแล้ว สงสัยว่าน้าเรไรจะออกไปกับผู้ชายคนนั้นแหง ๆ จะว่าไปคนที่ฉันเห็นหน้าก็เป็นหนุ่มใหญ่ หน้าตาสะอาดสะอ้าน เทียบกับพ่อทับ พ่อมหาจำเริญของแม่แม้ว่าจะอยู่เหมือนพวกถือศีลแต่อาทับหน้าตาดุดันกว่ามาก ฉันเห็นว่ามันเปเรื่องที่ไม่น่าใส่ใจอะไรมากนักก็เดินกลับเข้าครัว

พอถึงเวลาหัวค่ำฉันก็อาบน้ำสวมชุดนอนเตรียมจะเข้านอนอยู่แล้วเชียว แต่ก็เมียงมองหน้าบ้านยังไม่เห็นแม่กลับมา ยังนึกอยู่ว่าแม่จะกลับมาตอนไหน อุตส่าห์ทำขนมแต่แม่ดันกลับดึกซะได้ ขณะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอฉันรับสายก็ได้ยินเสียงดังมาว่า

“น้ำ...น้ำเหรอลูก นี่แม่นะ”

“อ้าว...แม่...แม่อยู่ไหนเนี่ย ทำอะไรอยู่ทำไมไม่กลับบ้านอ่ะ นี่มันดึกละนะ”

“คืนนี้สงสัยแม่จะต้องกลับดึกนะน้ำ เลยรีบโทรมาบอกก่อน”

“ทำไมล่ะ แม่มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก แต่แม่ออกมากับเพื่อนอยู่อีกอำเภอ แล้วรถของเพื่อนดันมีปัญหายางแตก เนี่ยรอให้ช่างซ่อมรถอีก สงสัยต้องกลับดึกแล้วล่ะ พ่อเขานอนหรือยัง”

“นอนแล้วมั้ง...นี่น้ำก็กำลังจะเข้านอนอ่ะแม่ ยึงนึกอยู่เลยว่าแม่ยังไม่กลับ เป็นห่วงแม่อยู่เนี่ย”

“ไม่ต้องเป็นห่วง แม่อยู่กับเพื่อน ที่โทรมาเพราะกลัวว่าน้ำจะเป็นห่วง ถ้ายังไงน้ำช่วยไปบอกพ่อให้แม่ด้วยนะ”