สะใภ้สวิงกิ้ง บทที 22

“น้องตินี่สุดยอดเลยนะคะ...แต่ว่า...อย่าลืมที่สัญญากันน๊า ว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องของพี่กับพี่ปฏิวัติให้ใครรู้อย่างเด็ดขาด”

“ถ้าอย่างนั้นพี่เจนก็ต้องรับปากผมเหมือนกันนะครับว่าถ้ามีเวลาหรือผมอยากขึ้นมาเมื่อไหร่พี่เจนต้องมาช่วยระบายความอยากให้ผมไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม”

“แหม...ได้ทีขี่แพะไล่เลยนะคะเนี่ย ทำแบบนี้เอาเปรียบกันนี่คะ”

“ไม่หรอกครับ ผมรู้ว่าพี่เจนชอบแบบนี้ เราต่างคนต่างรู้ดีนะครับว่ามันทั้งสนุกทั้งเสียว แบบนี้ใครจะอดใจไหว”

“พี่จะแย่ไหมคะเนี่ย ถูกผู้ชายรุมทีเดียวสามคนแบบเนี๊ย”

“สนุกล่ะสิไม่ว่า พี่เจนลีลาเด็ดอย่างนี้นี่เองว่าทำไมพี่ชายของผมทั้งสองคนถึงได้ติดใจกันนักหนา”

“ว่าไม่ได้นะคะ ผู้หญิงต้องเก่งเรื่องแบบนี้ค่ะ เรื่องบนเตียงสำคัญ เราต้องทำตัวเป็นแม่บ้านในครัวและเป็นกะหรี่บนเตียงนะคะ”

ปรีติอมยิ้มก่อนที่ต่างคนต่างนอนแผ่เพราะหมดแรง เรื่องสัมภาษณ์เลยต้องยกไว้ทีหลัง

บทที่ 6              

ปรีติขับรถยนต์พาเจนนิสามาส่งตอนเย็นหลังจากที่เขากับหล่อนมีความสุขกันในรถเกือบสามชั่วโมงเต็ม หนุ่มนักศึกษาปีหนึ่งเมื่อได้ลิ้มรสชาติของพี่สะใภ้แล้วติดใจจนไม่อยากพาหล่อนกลับมาส่งเลยทีเดียว แต่ต่างคนต่างรู้ว่าเรื่องเสียวระหว่างเขาและหล่อนคงไม่มีแค่หนนี้เป็นแน่ เมื่อเจนนิสากลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าที่บ้านยังเงียบเชียบ สามีของหล่อนก็ยังไม่กลับมาจากต่างจังหวัด ส่วนปฏิวัติพี่ชายคนโตของผัวหล่อนก็คงอยู่ในห้องทำงานของเขาเหมือนทุกวัน โดยปกติแล้วชีวิตของคนในคฤหาสน์หลังนี้ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวามากมาย แต่ที่มันเปลี่ยนไปก็คงตั้งแต่ที่หล่อนเข้ามาอยู่ซึ่งมันกลายเป็นเรื่องราวลับ ๆ ระหว่างหล่อนกับผู้ชายสามคนที่เป็นพี่น้องกันและอยู่ในบ้านหลังเดียวกันซึ่งมันช่วยสร้างความซาบซ่านและตื่นเต้นให้กับชีวิตเซ็กส์ของเด็กสาววัยกระเตาะอย่างเจนนิสาชนิดที่หล่อนไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านแต่ก็ยังไม่กลับไปที่ห้อง หันซ้ายหันขวาก็ไม่เห็นใครแม้แต่แม่บ้านก็เลยเดินเรื่อยเปื่อยไปยังอีกฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งหล่อนไม่เคยเดินเข้าไปสำรวจแถวนั้น เป็นเพราะบ้านหลังนี้ใหญ่มากจนต้องจ้างคนรับใช้และแม่บ้านมาทำความสะอาดวันละสามคน และเมื่อทุกคนทำงานเสร็จแล้วก็จะกลับออกไปเหลือแต่คนในบ้านที่อยู่กันอย่างเงียบเชียบเท่านั้น เจนนิสาเดินไปหยุดหน้าห้องหนึ่งซึ่งหล่อนเห็นว่ามันเป็นบานประตูเล็กกว่าห้องอื่นก็เลยลองเปิดเข้าไปดู หล่อนรู้สึกแปลกตาเพราะมันเป็นห้องที่เล็กกว่าห้องอื่นด้วยซ้ำแต่มีชั้นวางหนังสือเต็มไปหมด ภายในห้องนั้นออกจะแคบสักหน่อยเหมือนห้องสมุดแต่ด้วยความอยากรู้หล่อนจึงเดินเข้าไปดูและเห็นว่ามีหนังสือมากมายวางเรียงรายบนชั้น และเมื่อเดินลึกเข้าไปหญิงสาวก็ยิ่งแปลกตามากขึ้นเพราะด้านในเป็นห้องโล่งโปร่งสบายที่มีเก้าอี้ยาวบุด้วยขนสัตว์เป็นลายเสือดาวนุ่มนิ่มน่านั่ง และมีระเบียงเป็นบานกระจกหันไปทางสวนที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนวแน่นขนัดจนแทบไม่เห็นด้านนอก

“เอ...นี่มันห้องอ่านหนังสือของที่กระมัง เรามาอยู่ตั้งหลายเดือนแล้วแต่ก็ไม่เคยเข้ามาในนี้เลยนะเนี่ย สบายจัง...อืม...หาหนังสือมาอ่านสักเล่มดีกว่า”

เจนนิสาพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเดินกลับไปหหยิบหนังสือบนชั้นที่วางเรียงราย มีทั้งหนังสือความรู้และหนังสือน่าอ่านทั้งนั้นโดยหล่อนเลือกหนังสือนิยายมาหนึ่งเล่ม เป็นนิยายแปลซึ่งหล่อนก็ไม่ค่อยจะประสีประสากับการอ่านสักเท่าไหร่แต่เห็นจั่วหัวว่านิยายอีโรติก ก็รู้มั่ง ๆ ว่ามันเป็นนิยายรัก ๆ แบบผู้ใหญ่ เมื่อหยิบมาแล้วหล่อนจึงเดินกลับไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ลายเสือตัวยาวที่เมื่อแรกสัมผัสเจนนิสาถึงกับร้อง

“ว๊าว!...นุ่มสบายอะไรอย่างนี้ นี่คงเป็นหนังเสือดาวแท้หรือว่า...เอ...มันอาจจะเป็นใยสังเคราะห์ก็ได้ แต่นิ่มมากเลย สงสัยว่าถ้าพี่ปราณกลับมาหนนี้ต้องให้ผัวเราหาเตียงกับเก้าอี้แบบนี้ไว้ในห้องนอน จะได้นอนแบบสบายใจกันไปเลย”

หล่อนพูดกับตัวเองแล้วยิ้ม ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวบนเก้าอี้ลายเสือแสนนุ่มและเปิดหนังสือเล่มเล็กที่เลือกมาอ่านผ่าน ๆ ตาจนกระทั่งถึงบทเลิฟซีนที่ทำเอาหล่อนตาวาวอีกหน