Chapter 7

MIREA 

The event was already starting when I got out. I quietly walked back to the coffee station. I acted like nothing happened inside the restroom with Rex. I know my limitations, I'm aware that my role is different here on the range and as his lowkey slave. 

“Nand'yan ka na pala. Kanina pa kita hinahanap, eh. Sa'n ka ba nanggaling?” bungad sa'kin ni Dhana. 

“Restroom,” tipid kong sagot. 

“Matamlay ka, ayos ka lang ba?” 

Tumingin ako sa kanya at ‘di inabala ang sarili na sagutin siya. 

“Mainit ka,” sabi nito matapos idampi ang kanyang palad sa'king noo. 

“You can go, Mirea. Kami nang bahala ni Dhana rito,” seryosong sambit ni E-M. 

“Oo nga, baka gusto mo na umuwi. Isasakay kita sa labas, beshy.”

Tipid akong ngumiti sa kanya. 

“Kaya ko pa naman. Maya-mayang konti mauuna na ako. Kailangan ko rin kasi dumiretso sa ospital,” sabi ko. 

“Kailangan mo ba ng makakasama? Gusto mo samahan kita?” alok ni Dhana. 

Isang beses ako umiling. 

“Huwag na. Nakakapagod ang araw na'to. Kailangan mo rin magpahinga after event,” sagot ko sa kanya. 

“Sure ka, kaya mo, ah?” may pag-aalala ang kanyang tono. 

Ngumiti ako saka tumango ng isang beses. 

“Good evening, ladies and gentlemen!” 

Napatingin kami sa stage nang magsalita ang isang pamilyar na boses. 

“Si Anie pala ang master of ceremonies?” tanong ko kay Dhana. 

“Yes, ‘di ba kaibigan mo siya? Hindi niya ba nabanggit sa'yo?” tugon nito. 

Umisang iling ako. 

“Hindi pa kami nakakapag-usap buhat nang maospital si Nanay,” sabi ko. 

“Kaya pala . . . ewan ko ba! Sa pagkakaalam ko nga ay si Ms. Viela dapat ang nand'yan. Hindi ko alam kung bakit naiba ang nasa program.”

Pinagmasdan ko si Anie habang nagsasalita sa unahan. Isa siya sa may mataas na katungkulan sa course na ito. Nakatapos siya ng industrial psychology at tatlong taon na siyang nagtatrabaho rito. 

Siya ang una kong naging kaibigan sa lugar namin sa Q-Village, buhat ng lumipat kami ro'n. 

I was fifteen, nang makalaro ko siya at ipakilala nito sa akin ang kababata niyang si Kian, na ngayon ay isa nang engineer. Dito rin ito nagtatrabaho sa golf course. 

Magkakapatid ang turingan namin noon pa man. Sa kanila ko naramdaman na may pamilya ako. Nagkaroon ako ng takbuhan sa tuwing umuuwi na lasing si tatay at ako ang puntiryang saktan nito. 

Nagbago ang lahat, nang ipakilala ni Kian at Anie sa akin ang kapit bahay nilang si Bea at addam. Akala ko noon, hindi ko kailanman mararanasan ang magmahal at mahalin. ‘Pagkat nag-iba ang tingin ko sa mga lalaki pagdating sa pag-ibig, dahil sa tatay ko. Pero nagbago ‘yon, nang ligawan ako ni Addam at tratuhin ng mga bagay na kailanman ay hindi pinaramdam sa akin ng sarili kong ama. 

Ngunit, balanse ang buhay. Kung may kagaangan ay may kabigatan. At kung may tuwa ay mayroong pagluha. 

“Hey, are you okay?” 

Napabalik ako sa kasalukuyan, nang marinig ang boses ni Kian. 

Hindi ako agad nakapagsalita. 

“Pasensya ka na, Sir Kian, masama po kasi ang pakiramdam ni Mirea,” salita ni Dhana. 

“Gano'n ba? Gusto mo bang hatid na kita sa inyo?” magiliw nitong alok sa akin. 

Isang beses ako umiling. 

“Hindi na. Kaya ko pa naman. Isa pa, pupuntahan ko pa si Nanay at Keeth sa ospital,” sabi ko. 

“Edi, ihahatid na nga kita. Mas kailangan mo ng kasama," mabilis niyang tugon. 

Napatingin ako kay Dhana dahil alam ko na matagal na itong may pagtingin kay Kian. Pasimple niyang tinapakan ang sapatos ko. I know her, kaya pumayag na ako. 

“Sige,” sabi ko. 

Ngumiti si Kian, “I'll be back, may iaabot lang ako kay Anie.”

Isang beses ako tumango sa kanya. Hindi pa ito nakakalayo, nang marinig ko ang mahinang pagtili ni Dhana. 

“Napakabait at napaka pogi talaga ng baby ko!”

Napangiti ako sa sinabi niya. 

“Baka naman . . . sama mo'ko next time para maging close na kami ng baby ko,” kinikilig-kilig niyang sabi. 

Magsasalita na sana ako para sagutin siya, pero hindi na iyon natuloy dahil sa malakas na pagbagsak ng pinto. Mabilis kaming nagkatinginan ni Dhana, ‘pagkat ito ang unang beses na ginawa iyon ni E-M. 

“Galit yern?” Sambit ni Dhana. 

Malamang ay nagselos ‘yon kay Kian. 

“Ikaw kasi, eh!” tudyo ko sa kanya. 

Mahina akong natawa, nang umirap siya sa hangin. 

“Hayaan mo nga siya. Hindi ko naman siya jowa, ‘no!” anito. 

Kahit masama ang pakiramdam ko ay biniro ko siya nang biniro tungkol kay E-M. 

Natutuwa ako sa tuwing nakikita siyang naaasar. Hanggang maya-maya pa ay mapahinto kami nang magpalakpakan ang lahat dahil sa paglabas ni Rex kasama ng kanyang ama. 

Mabilis nawala ang ngiti ko nang makita siya, lalo nang alalayan nito si Viela hanggang maka-akyat sa stage at itabi sa kanya. 

Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Maaring galit, dahil tulad ng iba'y wala siyang kakuntentuhan. Nanloloko siya ng babae, at ako ang ginagamit niyang instrumento upang makapanakit.

Lumunok ako at mabilis na nagbaba ng tingin nang sandaling magtama ang aming mga mata. Hindi ko inintindi kung mapansin ni Dhana ang lahat, ang mahalaga sa akin ay malinyahan kung anong meron sa aming dalawa. 

Hindi ko na binalik ang tingin sa stage kahit nagsasalita ang ama ni Rex. Kinuha ko ang phone ko saka nagkunwaring may ginagawa. 

Napakagat ako sa aking ibabang labi, nang muling mag palakpakan ang mga tao. Ang kaninang hiyawan ay mas lumakas pa. Gayunpaman, hindi ko pa rin inabala ang sarili na tumingin sa unahan. Hanggang sa mapansin kong tumahimik ang lahat, kasabay no'n ay ang pagtawag sa isang pangalan na kailanma'y hindi ko inasahang muling maririnig. 

“Let us welcome, Mr. Addamson Sevaña!”

Dahan-dahan akong nag-angat ng mukha. Pakiramdam ko'y sandaling huminto ang mga oras, at tumigil ang pag-inog ng aking mundo. 

Nasa unahan ang aking tingin, ngunit hindi nakatakas mula sa aking peripheral ang mga mata ni Anie at Kian na tila napako sa akin. 

Muli kong naalala ang unang araw na nagkakilala kami. Ang mga oras na pinagsaluhan naming dalawa. Hanggang sa pagguho ng aking mundo, nang lokohin niya ‘ko— kung paanong ang kapighatian na idinulot sa akin ng aking ama ay mas pinalalim niya. 

Limang taon.

Limang taon ko pinagdusahan ang ginawa niya sa'kin. Limang taon akong hindi lumabas ng bahay dahil sa lungkot at sakit. Hindi ako nakapag patuloy sa pag-aaral dahil kahit ang mga pangarap ko ay kinalimutan ko na. 

Halos lahat ay gusto kong sisihin sa nangyari. Pakiramdam ko, wala akong dulot— wala akong bilang sa mundong ito, dahil mahirap lang ako. 

Lumunok ako at huminga ng malalim, nang maramdaman ang init ng aking mga mata. 

Isa siyang Sevaña . . . 

Hindi ko alam kung ano ang gagawin sa mga oras na ito. Ang daming katanungan sa aking isipan kahit alam ko na hindi ito mabibigyan ng kasagutan. 

Bakit pa kailangan mangyari ‘to? Bakit kailangan niya pang bumalik? Bakit at paano sila naging magkapatid ni Rex! 

I was stunned when Addam's and I's eyes met.

Hindi ko alam kung paano, pero batid ko ang gulat sa kanyang mga mata. It was obvious, he was confused. However he continued to speak. 

I was speechless. 

Inalis ko ang tingin sa kanya nang mapansing tila nagtataka ang mga tao sa patigil-tigil niyang pagsasalita.  

Hindi ko na kayang magtagal sa lugar na ito. Kaya pinilit kong gumalaw mula sa'king kinatatayuan saka maayos na nagpaalam kay Dhana. Umalis ako matapos ibilin sa kanya na sabihin kay Kian na nauna na ako sakaling hanapin nito.