Chapter 6

3rd person’s POV

Sa labis na pag-aalala ni Mirea, tinawagan nito ang kanyang kapatid na si Keeth matapos magbihis at mag-ayos sa CR.

“Hindi ako papayagan umalis ngayon, dahil kailangan ako rito. Hindi ba talaga pwedeng ikaw na lang ang mag-ayos ng mga kailangan d'yan?”

“Hindi, Ate. Pirma mo raw po kasi ang kailangan sabi ng doctor.”

“Kung gano'n, wala tayong ibang choice. Pakisabi sa doctor pasensya na, seven o'clock pa’ko makakapag paalam sa bisor namin.” 

“Okay lang naman daw po, Ate. Maigi at makakapag pahinga pa raw si Nanay.” 

Ang totoo ay ayos na ang bayarin sa ospital dahil kay Rex, kaya't malaking palaisipan sa kanya kung bakit kailangan pa nitong pumunta roon upang makalabas ang kanyang ina. 

“Nga pala, nandyan pa ba si Ate Elly?” 

“Wala na, Ate. Umuwi din po pagkatapos namin kumain ng lunch kanina. Papasok daw kasi sa trabaho si Kuya, walang magbabantay kay Videl at Vitel,” sagot nito. 

Natahimik si Mirea sa sinabi ni Keeth. Hindi na nito inabala ang sarili na sumagot pa, ‘pagkat sanay na siya na walang ibang kasangga sa ganitong sitwasyon kundi ang nakababatang kapatid lamang. 

Si Elly ang panganay sa limang magkakapatid, mayroon itong kambal na anak. Bagaman, engineer ang naging asawa nito ay hindi siya kailanman naasahan sa pinansyal na problema. 

Si Ferym naman ang pangalawa. Nakapangasawa siya ng canadian kaya wala ito sa pilipinas. Buwan-buwan kung magpadala ito ng pera sa kanyang ina noon, ngunit tinigil nito ang pagbibigay nang malaman niya na kinukuha ng tatay nila ang pinapadala nito upang ipangbisyo lamang. 

Si Gerny ang pangatlo sa magkakapatid, ngunit nag-asawa na rin ito buhat nang makapagtrabaho si Mirea. 

Si Keeth ang naiiwan upang umalalay sa kanilang ina kapag wala itong pasok sa eskwelahan. Sa lahat ng kapatid nito ay kay Mirea lamang siya lubusang humahanga at sumusunod, sapagkat para sa kanya ay bayani ang ate niya. 

Pinasan ni Mirea ang responsibilidad sa pagpapaaral sa kapatid at pagtulong sa kanyang ina sa mga gastusin. Wala rin siyang aasahan sa ama, ‘pagkat lulong ito sa sugal at bisyo. 

Sa lahat ng magkakapatid, kay Mirea lang naiba ang trato ng kanyang ama. Wala siyang ideya kung bakit, pero dahil doon ay matinding trauma ang pinagdaanan niya. 

Buhat nang mabigo ito sa pag-ibig, hindi na inasam ni Mirea na makakatagpo siya ng lalaking mamahalin ito ng tapat. Akala niya noon ay magagamot pa ang masamang tingin sa mga lalaki bunga ng masamang pagtrato sa kanya ng kanyang ama. Ngunit, mas lumala ang tingin niya sa mga ‘to, nang maghiwalay sila ni Addam. 

“Sige na, Keeth. Babalik na ako sa trabaho, tatawagan na lang kita ulit mamaya . . .”

Hindi pa natatapos magsalita si Mirea, nang matigilan siya dahil sa biglaang pagsulpot ng lalaking hindi niya inaasahan makita mula sa kanyang likuran. Pinatay niya agad ang tawag at mula sa salamin ay umikot ito upang humarap kay Rex. 

“Hindi ka ba talaga marunong mag-message o tumawag man lang? Kailangan pasukin mo'ko rito?” walang gana ang kanyang tono. 

Napalunok ito nang ngisian siya ni Rex. 

“Really? Bakit? May kinatatakutan ka bang makakita sa atin?”

Napairap siya sa hangin dahil sa inis. Gusto niya itong sagutin, gusto niyang dipensahan ang sarili pero pinili na lamang niyang manahimik. Lalo, nang mapansin niya ang maliit na tokador na nasa kamay ni Rex. 

Isang maliit na kahon— na tila singsing ang laman. 

Napayuko siya nang maalala ang nalaman niya kay Dhana at E-M tungkol sa relasyon nito kay Viela. 

“Anong laban ko ‘ron? Bukod sa napakaganda na ay napakayaman pa,” sabi nito sa kanyang isip. 

Huminga siya ng malalim, nang may kung anong kirot na naramdaman mula sa kanyang dibdib. Lalo, nang makita niyang binulsa ni Rex ang maliit na tokador. 

“Tell me, may iniingatan ka ba?” nagbago ang ekspresyon ng mukha nito nang hindi pa rin kumibo si Mirea. “Huwag kang mag-alala, walang makakakita sa'tin dito.”

Malakas ang loob ni Rex na sabihin iyon, ‘pagkat bago siya pumasok sa restroom ay nilagyan nito ng maintenance sign ang pinto. 

“Huwag mo nang iligaw ang usapan, pwede ba? May number ako sa'yo, sana tumawag ka na lang!” 

Muling ngumisi si Rex nang bahagyang tumaas ang tono ni Mirea. 

“Does your tone sound like someone's bragging? May problema ka ba sa'kin?”

“Please, Sir Rex, ‘wag ngayon—”

Mabilis nitong sinunggaban si Mirea, saka niya kinulong sa bisig niya. 

“Anong sabi mo? Anong tinawag mo sa'kin?” bakas sa tono nito ang galit. Dahilan, kaya hindi nakasagot si Mirea. “Don't you ever measure my ability to hold you in my palms,” mariin nitong sabi. “Akin ka, kaya gagawin ko kung anong gusto kong gawin sa'yo. Naiintindihan mo?” 

Napapikit si Mirea nang maramdaman nitong halos magkadikit na ang kanilang katawan. 

“S-Sorry . . . m-masama lang ang pakiramdam ko.”

Pailalim na tumingin si Rex sa kanya. 

“Kaya sinusuway mo ang mga napag-usapan natin?” 

“Wala akong sinusuway—”

“I saw you,” mariin nitong sabi. 

Napabuga ng hangin si Mirea. Hindi niya maintindihan ang biglaang pagdagundong ng dibdib dahil sa inaasal ni Rex. Inisip nito kung ano ang maling nagawa niya sapagkat kilala niya ang kanyang boss, ganito ito kapag may nagawa siyang taliwas sa kanilang napag-usapan. 

“Kung ‘yung pag-angkas ko sa motor ang pinupunto mo, bakit hindi mo ‘ko i-hire ng driver para kung late na ‘ko, hindi ko na kailangan mag-book pa sa iba—”

“Huwag mo ‘kong sinusubukan.”

Muling natigilan si Mirea. Hindi na niya alam kung magsasalita pa ba siya o tatahimik na lamang ‘pagkat tila masama ang panagano ng kanyang boss. 

“L-Late ako nagising kanina dahil tayo ang magkasama kagabi. Hindi ba’t madaling araw na'ko nakauwi? Ano bang gusto mong marinig mula—”

Hindi na nito natuloy ang nais sabihin nang siilin siya ng halik ni Rex. 

“Ano ba!” Isang beses niya itong tinulak palayo, pero hindi siya nagtagumpay ‘pagkat hindi ito kaya ng kanyang lakas. 

“Rex, please, ‘wag dito . . .”

Hindi inabala ni Rex ang sarili upang bigyan siya ng atensyon. Ipinagpatuloy nito ang paghalik sa kanya— tila isang asong sabik sa laman at uhaw sa kahubaran. Wala na siyang nagawa, natagpuan na lamang niya ang sarili na sumusunod sa ginagawa ni Rex sa kanya. 

Napasinghap siya nang pagpalitin nito ang kanilang pwesto. Naipulupot niya ang kanang braso sa leeg nito, nang masahihin ang kanyang dibdib. 

“Ahhh . . .” Hindi niya maintindihan ang sarili sa t'wing ginagawa ni Rex ang bagay na'to sa kanya. 

“Rex . . . please . . .”

“Fuck!” 

“D-Do it, Rex . . .”

Lalong nanggigil si Rex sa mapang-akit na tinig niya. Tatanggalin na sana nito ang suot niyang damit, ngunit pareho silang natigilan dahil sa pagtunog ng cellphone ni Rex. 

Napalunok siya nang mapansin ang pag-igting ng panga nito. Pagtataka ang bumalot sa kanya, nang patayin nito ang tawag saka seryosong tumingin sa kanya. 

“Bakit mo pinatay?” malamig niyang tanong. 

Hindi siya nito sinagot. Nanatili lamang nakatingin si Rex sa kanya hanggang sa isang beses itong mapamura nang sa pangalawang pagkakataon ay tumunog ang cellphone nito. 

Mas lumalim ang titig ni Rex sa kanya, lalo nang mapansin nitong tila nawala siya sa mood. 

“I'll call you later,” malamig nitong sabi. “Akin ka lang. Tandaan mo ‘yan.” 

Binalot ng pagtataka ang isip niya sa sinabi nito. Hindi nakatakas sa kanyang diwa ang kawirduhang kinikilos ni Rex. 

“Damn it!” Umalis ito at padabog na binuksan ang pintuan palabas. 

Naiwan siyang tulala at magulo ang isip. Gusto niyang sundan si Rex, gusto niyang alamin kung anong meron sa kakaibang kinikilos nito, ngunit sino siya? 

Isa lamang itong hamak na empleyado— bayaran ng kanyang boss.