Kabanata 06

Bahagyang kinagat ni Mallory ang kanyang labi hanggang sa makaramdam siya ng kaunting kirot, sinusubukang pigilan ang kaba na parang bubulusok na mula sa kanyang lalamunan patungo sa kanyang bibig.

Nakaupo sa lamesa si Mallory kasama ang magulang nito, hindi mapakali. Ilang sandaling pananahimik ang namayani sa pagitan ni Mallory at magulang siya hanggang sa tinipon niya ang lakas ng loob at tinawag niya ang kanyang ama.

"Pa."

Mabilis siyang sinulyapan ng kaniyang ama, ngunit ang kanyang mga mata ay inilibot agad sa paligid ng bahay nila, tila may hinahanap. "Nasaan ang kapatid mo? Hindi pa ba umuuwi?" tanong nito, may bahid ang tono ng pag-aalala.

Agad na lumundag ang puso ni Mallory, ngunit hindi dahil sa kaba, kundi sa dismaya. Hindi siya ang una sa isip nila.

Bago pa man makasagot si Mallory, sumingit ang kanyang ina. "Tumawag ako kanina lang. Sabi nila naglalaro raw sila ng basketball kasama ang mga kaklase niya. Katatapos lang daw at pauwi na," paliwanag nito, ang kanyang boses ay kalmado.

Hindi napigilan ng ama ni Mallory ang mapabuntong-hininga. "Araw-araw na lang basketball ang inaatupag. Hindi man lang makapag-aral nang maayos. Walang patutunguhan ‘yang batang ‘yan," dismayadong wika nito na dahilan upang sumalubong ang kilay ng nanay ni Mallory.

"Ano ka ba naman, nag-aaral pa lang ng high school ang bata. Paano mo naman nasabi na wala siyang patutunguhan? Wala namang amang nagsasalita ng ganyan sa kanyang anak," suway ng babae.

Hindi na nakaimik pa ang ama ni Mallory. Ipinagpatuloy na lamang nito ang kanyang ginagawa, habang si Mallory ay nanatiling tahimik sa kanyang kinauupuan. Ramdam niya ang tensyon na bumabalot sa kanilang tahanan, at hindi niya alam kung paano ito haharapin.

Nais niyang sabihin sa kanyang mga magulang ang tungkol sa kanyang pagbubuntis, ngunit natatakot siya sa kanilang magiging reaksyon. Alam niyang mahihirapan silang tanggapin ang kanyang sitwasyon, lalo na at isang estranghero pa ang ama ng kanyang dinadala.

Inihain na ang hapunan, at silang tatlo ay tahimik na umupo sa mesa. Walang sinuman ang gumalaw sa kanilang mga kubyertos. Nakaugalian nila dati pa na hangga't hindi pa dumarating ang kapatid niya ay walang gagalaw ni isang kubyertos kahit pa na kakalam na ang mga sikmura nila sa kakahintay.

Sanay na si Mallory sa ganitong sitwasyon. Walang emosyon niyang tinitigan ang mga butil ng bigas sa kanyang plato. Sa kanyang isipan, naglalaro ang mga posibleng mangyari sa kanyang kinabukasan. Paano niya haharapin ang responsibilidad na ito?

"Bakit kaya hindi pa dumarating si Maison? May nangyari na kayang masama?" nag-aalalang tanong ng ina nito. Ang kanyang mga mata ay punung-puno ng pagkabahala.

"Anong mangyayari sa isang lalaking tulad niya?" sagot naman ng lalaki, hindi rin niya napigilang magtanong, "Bakit hindi mo siya tawagan at tanungin?"

Biglang naalala ni Mallory ang kanyang huling taon sa high school. Dahil kinakapos siya sa kanyang gastusin, kinailangan niyang umuwi sa kanilang bahay tuwing weekends upang humingi ng dagdag na pera sa kanyang mga magulang.

Isang araw, bumuhos ang malakas na ulan habang siya ay pauwi. Naghintay siya sa ilalim ng mga alero ng mga gusali habang hinihintay na tumila ang ulan.

Nang buksan niya ang pinto ng kanilang bahay, basang-basa, nakita niya ang kanyang mga magulang at ang kanyang nakababatang kapatid na kumakain sa mesa. Tila hindi nila alintana ang kanyang kalagayan.

Sa halip, kaswal nilang sinabi, "Sa lakas ng ulan, akala namin hindi ka na makakabalik ngayon."

Malalim na ang gabi ng makauwi ang dalaga ng gabing iyon. Tanging tira-tirang pagkain na lang ang nasa lamesa na iniwan para sa kaniya.

Pero iba na kapag usapan na ang kapatid ni Mallory na si Maison. Kung siya ang magiging huli ng kahit sampung minuto, mag-aalala na sila at tatawag upang tanungin kung pauwi na ba siya, at maghihintay silang lahat bago kumain.

Nang akmang tatawagan na ng ina ni Mallory si Maison narinig nila ang pagbukas ng pinto.

Agad siyang tumayo at naglakad papunta sa pinto. "Nandito na si Sonson ko," anunsyo niya sa malambing na boses.

The boy who walked in was only sixteen years old. His face was caught between childhood and maturity, a few strands of hair falling over his forehead. He had a carefree look about him, and the buttons on his uniform were undone.

"Gutom ka na ba? Ipinagluto ka ni Mama ng paborito mong pork adobo,” nakangiting sambit ng ina sa anak na lalaki.

"Ayaw ko niyan. Matagal ko nang hindi gusto 'yan," sagot ng binata ang tono ng boses ay tila nayayamot.

"Talaga? Anong gusto mong kainin ngayon? Ipagluluto ni Mama sa susunod," tanong ni Cora.

"Kahit ano," sagot ni Maison.

Nang makita niya si Mallory, napatigil ito at nilingon ang ina, "Anong ginagawa niya dito?"

Ni hindi man lang tinawag ang nakakatandang kapatid sa pangalan nito, na parang isang estranghero na biglang pumasok sa kanilang bahay, o isang bagay na hindi kailangan at hindi nararapat na nandoon.

“Weekend ngayon. Dumalaw ang kapatid mo para maghapunan," sagot ng ina, at itinulak siya papunta sa kusina

"Dali na, maghugas ka ng kamay bago ka kumain, baka lumamig ang pagkain."

Padabog na pumasok si Maison sa kusina.

Nanatiling tahimik si Mallory sa buong hapunan, habang patuloy na nilalagyan ni Corazon, ang ina nila, ng pagkain ang plato ni Maison, na parang takot itong magutom.

Nakakunot ang noo ng binata at naiinip na sinabi habang iniiwas ang plato, "May mga kamay ako, ma….kaya ko 'to."

Si Leo, ama nila na nanonood mula sa gilid, ay nagsalita, "Oo nga naman, hindi ka ba makakakain nang maayos?”

Kung ikukumpara sa kanila, tila wala sa lugar si Mallory sa tahanan nila.

Wala sa sariling kumain siya ng isang piraso ng matabang karne at ilang sandali pa, ang tiyan niya ay biglang sumikip, ang mamantikang lasa ay naging nakakasuka, at may init na dumapo sa kanyang leeg hanggang sa kanyang lalamunan. At biglang kumulo ang kanyang tiyan na parang may nagbabaga doon.

Nasusuka ako….

Hindi niya napigilan at sumuka ang dalaga. Ibinuga ito sa sahig ang kinain.

Silang tatlo ay napatingin sa kanya, at agad tinakpan ni Maison ang kanyang ilong dahil sa pandidiri.

Bago pa man makapagsalita si Mallory, kumulo na naman ang kanyang tiyan. Tumakbo siya sa banyo sa abot at umupo sa inidoro para ilabas ang lahat ng kinain niya nang gabing iyon.

"Anong nangyari?” Sinubukan siyang sundan ni Cora, tinatapik ang kanyang likod. "Bakit ka biglang sumuka?"

Hirap na hirap si Mallory na sumuka pa, halos lumabas na ang kanyang mga luha sa sobrang kirot at pagkahihina. Namumula na ang kanyang mga mata, at ramdam niya ang init ng palad ni Cora sa kanyang likod.

Bigla siyang naisip. Hinimas din kaya siya ng kanyang ina sa likod at inalo siya ng ganito bago pa man ipinanganak si Maison?

Sa sandaling iyon, kumirot ang kanyang mga mata habang bumabagsak ang mga luha. Ang pagkabalisa at takot na kanyang kinimkim sa loob ng maraming araw ay biglang umapaw, na parang isang basong punong-puno na biglang nahulog at nabasag.

Gusto niyang yakapin ang kanyang ina, sabihin na siya ay buntis, at tanungin kung ano ang dapat niyang gawin. Tapos na ba ang kanyang buhay….

“Okay ka na ba?" tanong ni Cora.

Umiling si Mallory, pagkatapos ay nag-aalangan siyang sinabi, "Mama, b..."

Bago pa man siya matapos magsalita, tumayo si Corazon at lumabas, nakasimangot habang nagsasalita, "Kapag okay ka na, linisin mo 'tong kalat. Kumakain tayo, at kumalat na sa buong lugar, bakit hindi mo man lang mapigilan at sa banyo na lang sumuka?"

Ang mga salita ni Corazon ay tumama sa kanya na parang isang kulog.

Walang sinuman ang nagmalasakit. Walang nagtanong kung ano ang nangyayari kay Mallory sa loob ng banyo, walang nag-abot ng tissue, walang nag-alok ng tubig para magmumog siya. Wala. Lahat ay nasa labas, nag-aalala lang sa pagkain at sa sarili nila.

Narinig niya pa ang isang tinig mula sa labas ng banyo, "Sonson, bakit hindi ka kumakain? Lilinisin ni Mama ang lahat ng ‘to, kaya kumain ka pa."

Sumagot ang naiinip na Maison "Hindi na ako kakain, nawalan na ako ng gana."

Nagsalita si Leo sa isang malalim, matigas na boses, "Bilisan mo na diyaan at maglilinis ka pa! Hindi mo ba kami bibigyan ng bagong pagkain?"

Biglang napahagulgol si Mallory, nakakaupo sa banyo, ang kanyang mga braso ay nakayakap sa kanyang tuhod.

Hindi siya dapat nagkaroon ng anumang ilusyon tungkol sa kanila. Akala niya ay makakahanap siya ng kaunting ginhawa sa kanyang pamilya ngunit nakalimutan niya na ang lahat ng pinsalang dinanas niya ay nagmula dito mismo. Kapag may nagawa siyang mali, sisihin at ibubuntong lang nila sa kaniya.

Sa kabila ng mga lumuluhang mata, naisip niya ang lalaking iyon, ang isa na nagdulot sa kanya ng liwanag noong gabing iyon, kasing linaw ng buwan na sumisikat sa gitna ng kadiliman.

Can she bring herself to tell him what to do or will Mallory be left alone once more, gazing at a light that’s always just out of her grasp?

—-----

In the silence of the night, Theodore sat in his study, a room lined with heavy books and cold metal shelves, with a laptop open before him. The light from the screen was a pale blue that washed over his face, highlighting his sharp jaw, eyes like a motionless stream void of emotion, and the cool, aloof expression that made him seem untouchable by the world.

His long, slender fingers, smooth as polished twigs, danced across the keyboard, their tap-tap-tapping like soft rain against the window.

Beep beep beep

Biglang nag-vibrate ang telepono sa gilid, ang tunog nito ay isang tahimik na alon sa gitna ng kanyang pag-iisip. Hinilot ni Theodore ang kanyang sentido gamit ang isang daliri, ang kanyang kilay ay bahagyang tumataas, ang tanging palatandaan ng kanyang pagkagambala , bago ito kinuha. Nakita niya na ito ay isang hindi pamilyar na numero

Unknown number:

Can we talk?

Napatitig ng matagal sa screen si Theodore, ang kanyang daliri ay nakalutang sa ibabaw ng keyboard, titipa sana ng isasagot ang lalaki nang biglang lumitaw ang pangalawang mensahe.

Unknown number:

It's me. Mallory De Carlo