Kabanata 6

“President Garcia, this…” Halos hindi makapagsalita ang boss ng bar, hindi maunawaan ang sitwasyon.

Malamig ang tingin ni Louis Garcia habang sinusuri ang paligid. Isang sulyap sa female manager — halatang guilty. Isang tingin sa hagdan na nakahandusay sa sahig. At ang maliit na skylight na kasya lang ang isang bata.

Sa ilang segundo, nabuo na niya ang buong pangyayari.

Ipinahinto niya ang lahat sa likod niya, saka siya lumapit at siya mismo ang bumuhat kay Alexa Flores.

Mas malinaw ngayon ang malamig na halimuyak na naamoy niya kanina — banayad, parang bulaklak na tumubo sa yelo. Pamilyar. Nakakagulat na pamilyar.

Nakita ng bata na binuhat na ng ama ang babae. Hindi na siya pumigil, pero halata sa mukha niya ang ayaw. Parang sinasabi ng ekspresyon niya: “Kung hindi lang ako maliit, ako ang magbubuhat sa kanya.”

…

🏥 First People’s Hospital, Makati

Pagmulat ni Alexa, umaga na.

At ang unang nakita niya—

Isang lalaki na nakaupo sa upuang malapit sa bintana.

Mahaba ang mga binti nitong naka-cross nang walang pakialam. Suot ang isang tailored suit na perpektong humuhulma sa malapad nitong balikat at makitid na baywang. Ang puting polo ay nakabotones hanggang leeg, walang kahit isang gusot.

Bagama’t tinatamaan siya ng liwanag ng umaga, para siyang nababalutan ng malamig na aura — parang sinaunang yelo na hindi natutunaw. Ang ekspresyon niya ay kalmado, seryoso, at may presensyang hindi basta-basta.

Parang hari sa isang lumang kastilyo.

At siya ang unang taong nakita ni Alexa pagmulat niya.

Napansin ng lalaki ang tingin ni Alexa, at bigla niyang iniangat ang kanyang mga mata—malalim, malamig, parang dagat sa gabi. Isang tingin pa lang, parang tinagos siya.

Masyadong matalim ang titig. Parang scalpel na unti unting nagbubukas ng balat. Kinilabutan siya.

Pinilit niyang huwag pansinin, pero sa huli, hindi na niya kayang tiisin ang kaba. “Excuse me, mister… paano po ako nakarating dito? May nakita ba kayong bata? Mga four or five years old, hindi masyadong nagsasalita. Maputi, malambot, at medyo lutang pero cute!”

Cute…

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki sa paglalarawan niya. Inilipat nito ang tingin sa kanan niya at malamig na nagsalita:

“You mean Little Treasure?”

Mabilis na sinundan ni Alexa ang direksyon ng tingin niya— At doon niya nakita ang maliit na batang nakahiga sa katabing kama, mahimbing ang tulog, may IV sa kamay.

“Yes! Siya nga! Little Treasure pala pangalan niya?”

Huminga siya nang maluwag. Hinawakan niya ang noo ng bata—bumaba na ang lagnat.

Kanina pa siya kinakabahan. Pinagsisihan niya na pinauuna niya itong lumabas. Ang bata ay masyadong bata, may lagnat pa, at nasa isang bar pa sila. Paano kung may nangyari?

Tumingin siya sa lalaking parang ice statue. “You’re this child’s…?”

Pero bago pa niya matapos ang tanong, narealize niyang walang saysay. Magkamukha ang dalawa—parehong malamig ang aura, parehong malalim ang mata, parehong parang inukit sa yelo.

Siyempre, mag-ama sila.

At tama nga.

“Father.” Diretsong sagot ng lalaki.

Biglang bumukas ang pinto.

“Hey, little beauty, gising ka na pala! Ako ang second uncle ni Little Treasure!” Masiglang bungad ni June Garcia, kumpletong kabaligtaran ng malamig na presensya ng kuya niya.

Isang malaking mukha ang biglang sumulpot sa gilid ng kama, kaya napaatras si Alexa sa gulat. Pero nang malinawan ang paningin niya, napatanga siya.

“J June Garcia?”

Ang second son ng Garcia Corporation. Ang may-ari ng Golden Age Entertainment. At isa sa mga paboritong laman ng entertainment news dahil sa gwapo nitong mukha at playboy reputation.

Hindi siya puwedeng magkamali. Kilala niya ang mukhang ito kahit saan.

Kung si Louis Garcia ang ama ng bata… At si June Garcia ang second uncle…

Ibig sabihin—

Ang ice statue na lalaki ay si Louis Garcia mismo.

Ang tinatawag ng industriya na God of Wealth. Ang hindi opisyal na “hari” ng Makati business circle. Ang taong halos walang lumalapit dahil sa sobrang intimidating na presensya.

At ang batang iniligtas niya kagabi…

…ay ang anak ni Louis Garcia. Ang sikat na “golden little prince” na pinag-uusapan ng buong high society.

Hindi niya inasahan kahit kailan na ang batang siniksikan niya sa dilim ng isang bar, ang batang inakyat niya sa hagdan, ang batang inalagaan niya habang may lagnat—

ay anak pala ng pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod.

At ngayon, narito siya. Nakahiga sa ospital. At nakatitig sa kanya ang mismong Louis Garcia na parang binabasa ang kaluluwa niya.