Kabanata 3

Limang taon ang lumipas.

Sa Eton Bar, sa tahimik na hallway ng top floor, halos wala nang tao.

Magdamag nang umiinom si Alexa Flores para samahan ang ilang investors. Sumasakit ang ulo niya, at gusto lang niyang makahanap ng tahimik na lugar para mahimasmasan. Pero hindi niya inasahan na susundan siya ng manager niyang si Chloe Morales.

Pinilit niyang ayusin ang sarili. “Miss Chloe, may kailangan ka ba?”

Diretsong tanong ang binitawan ni Chloe: “Alexa, nag-register ka ba para sa audition ng female lead sa Land Under Heaven?”

“ Oo. Bakit?”

“Hindi ka puwedeng pumunta bukas.”

Manager niya si Chloe, pero ngayon, pinipigilan siya nitong mag-audition para sa role na pinag-aagawan ng lahat ng malalaking kumpanya.

Hindi na nagulat si Alexa. Tinaas lang niya ang kilay. “Pwede ko bang malaman ang dahilan?”

“Ginawa mo ‘yan nang hindi ko alam, tapos magtatanong ka pa? Hindi mo ba alam na si Alyssa Flores ang naka-assign ng kumpanya para sa role na ‘yan?”

“Hindi naman siguro nagka-conflict sa plano ng kumpanya,” sagot ni Alexa, may bahagyang ngiti. “Si Alyssa ba ang nagpadala sa’yo? Natatakot ba siyang maagawan ng isang artista na halos walang nakakakilala?”

Napangisi si Chloe. “Sa tingin mo kaya mong agawan si Alyssa? Nananaginip ka. Makinig ka—huwag ka nang umasa. Nag-invest ang pamilya Flores ng ₱30 million sa pelikulang ‘yan. Nakaupo na si Alyssa sa role.”

“Kung gano’n,” sagot ni Alexa, “bakit parang ikaw ang mas kinakabahan?”

Tumigas ang mukha ni Chloe. “Dahil artista kita, kailangan mong sundin ang plano ko.”

“Heh, so alam mo pa pala na artista mo ako,” malamig na sagot ni Alexa Flores.

“Alexa, wala akong oras makipagtalo. Ayaw mong sumunod? Huwag mo akong sisihin kung gagamit ako ng puwersa.”

Pagkasabi ni Chloe Morales ng mga salitang iyon, bigla na lang may malakas na tulak mula sa likuran. Hindi nakapaghanda si Alexa—natulak siya papasok sa maliit na storeroom sa dulo ng hallway. Mabilis ding kinuha ang cellphone niya.

Bang! Mabilis at malakas na isinara ang pinto.

…

Unti unting lumayo ang mga yabag sa labas.

Alam ni Alexa na walang silbi ang sumigaw. Tahimik siyang umupo, nakasandal sa pinto, at dahan dahang bumaba hanggang sa mapaupo sa sahig. Wala nang emosyon ang mukha niya—sanay na siya sa ganitong klaseng pang-aapi.

Noong bagong pasok pa lang siya sa PrimeLight Entertainment, kaya pang magpigil ni Alyssa Flores. Pinapagawa lang siya ng mga kontrabida o extra roles. Pero habang tumatagal, lumalakas ang loob nito. Ngayon, pati ganitong kababang taktika, nagagawa na niya.

Kung hindi niya makuha ang role na ito… kailangan na niyang humanap ng paraan para makalabas sa PrimeLight.

Habang magulo ang isip niya, may narinig siyang mahinang tunog.

Parang… may gumagalaw?

Daga ba ‘yon?

Sinundan ni Alexa ang tunog, tumingin sa likod ng mga kahon—

At napatigil siya.

May nakita siyang maliit na bata, nakaupo sa sulok.

Mukha itong apat o limang taong gulang. Maputi, malinis ang balat, parang maliit na figurine na gawa sa jade. Malambot ang features, parang maliit na siopao. Pero ang mga mata nito—malalim, maingat, puno ng takot.

Nanginginig ito habang nakatago sa likod ng mga kahon, nakatitig sa kanya na parang handang tumakbo anumang oras.

…Bakit may bata sa storeroom ng bar?

Wala namang customer na gano’n ka irresponsable para magdala ng bata sa bar… diba?

“Hey, little bun… sino ka? Paano ka nakapasok dito?”

“Sumingit ka ba papasok?”

“May nagkulong din ba sa’yo dito?”

“Gusto mo ng candy?”

Halos kalahating minuto na siyang nagtatanong, pero hindi man lang kumurap ang bata. Lalo pa itong nanginig, parang isang maliit na hayop na natakot at handang umatras anumang oras.

Sa huli, napabuntong-hininga si Alexa. Bahala siya. Hindi naman niya problema.

Kaya naupo siya sa isang sulok, at ang bata naman ay nanatili sa kabilang sulok. Tahimik. Malayo. Parang dalawang estrangherong nagkakasya sa iisang kulungan.

Maya-maya, kumurap ang ilaw sa kisame—isang beses, dalawang beses—bago tuluyang namatay.

Sa dilim, may narinig si Alexa na mahinang tunog. Parang… kaluskos?

Pinakinggan niya nang mabuti.

Hindi pala kaluskos. Tunog ng ngipin na nagkakatingan.

Napatawa si Alexa kahit papaano. “Takot ka sa dilim, little bun?”

Sandaling tumigil ang tunog. Pagkatapos ay mas lumakas pa.

Ay, ang duwag naman.

Tumayo si Alexa, pinapagpag ang damit, at lumapit sa bata.