Kabanata 5

Sa reception room ng Eton Bar, mabigat ang hangin.

Nakatayo sa isang linya ang boss ng bar, mga manager, security, at lahat ng staff na may kinalaman. Halos nanginginig ang tuhod nila, para bang may paparating na sakuna.

At may dahilan sila.

Nawala ang anak ng Garcia Corporation’s little prince — ang anak ni Louis Garcia — sa loob ng bar nila.

Sa sofa, nakaupo si Louis Garcia, malamig ang mukha, walang kahit anong emosyon. Para siyang estatwang yelo. Pero ang presensya niya ay sapat para manghina ang lahat ng tao sa silid. Walang naglalakas-loob magsalita.

Sa paanan niya, nakaluhod si June Garcia, umiiyak, puno ng sipon at luha. “Kuya, patawad! Kasalanan ko! Hindi ko dapat dinala si Little Treasure sa bar! Kapag may nangyari sa kanya… hindi na ako mabubuhay!”

Pagkasabi niya nito—

Pak!

Isang malakas na sipa ang tumama sa dibdib niya.

Narinig ng lahat ang tunog ng butong parang nabali. Nag-angat sila ng balikat sa takot.

Napahawak si June sa dibdib niya, malakas ang ubo, pero agad siyang bumalik sa pagkakaluhod, tuwid ang likod, parang sundalong naghihintay ng hatol.

Ang mga magulang nila ay nasa abroad pa, nagbabakasyon. Hindi pa nila alam na nawala ang bata. Kapag nalaman nila… hindi lang sipa ang aabutin ni June. Baka hindi na siya makalabas nang buhay.

Wasak ang loob ni June, parang abo. Biglang may kumatok sa pinto.

Ang boss ng bar, na pinakamalapit, ang nagbukas. Walang tao sa harap ng pinto.

Pero nang tumingin siya pababa—

Nanlaki ang mata niya. “Li… Little young master!!!”

“Little Treasure?!” Tumayo si June mula sa sahig, halos gumapang papunta sa bata. “Heavens! Little Treasure! Baby ng Second Uncle! Saan ka nagpunta?!”

Ni-yakap niya ang bata nang mahigpit, halos maiyak sa sobrang ginhawa at emosyon.

Lahat ng tao sa silid ay may itsurang parang nakaligtas sa kamatayan.

Lumapit si Louis Garcia sa pinto, hinawakan ang kuwelyo ni June Garcia, at itinapon ito palayo. Pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ng anak niya.

“What happened?”

Pagkaalis sa yakap ng kanyang second uncle, agad na hinawakan ng bata ang kamay ni Louis at pilit siyang hinihila palabas, halatang nagmamadali.

Habang papalapit si Louis sa anak niya, naamoy niya ang matapang na amoy ng alak sa katawan nito. Pero may isa pang amoy na sumingit—isang malamig, banayad na halimuyak. Hindi pabango. Parang bulaklak na tumubo sa yelo. Pamilyar. Sobrang pamilyar na napahinto siya.

Nang hindi gumalaw si Louis, itinuro ng bata ang isang direksyon at gumawa ng paos na tunog, parang nagmamakaawa.

Binuhat ni Louis ang anak niya at naglakad sa direksyong tinuturo nito.

Nagkatinginan ang mga tao sa likod niya, kasama si June, at agad na sumunod.

Pagkalipas ng limang minuto, huminto sila sa harap ng isang storeroom sa top floor.

Pagkababa ng bata mula sa pagkakabuhat, agad nitong binugbog ng maliliit na kamao ang pinto, sobrang balisa.

“Little Treasure, ano’ng meron? Sino’ng nasa loob?” tanong ni June, litong-lito.

Walang emosyon sa mukha ni Louis nang magsalita: “Buksan ang pinto.”

“Y yes, sir!” Agad na sumigaw ang boss ng bar sa manager. “Manager Ye! Ano pang hinihintay mo? Buksan mo! Nasaan ang susi?!”

“N Nabuksan ang pinto…?” Nanlaki ang mata ng female manager.

Patay. Nandiyan pa si Alexa sa loob. Nangako siya kay Chloe Morales na hindi ito pakakawalan hanggang matapos ang audition bukas.

Pero paano siya tatanggi kung naroon ang dalawang Garcia?

Nanginginig ang kamay niya habang inilalabas ang susi.

Pagbukas ng pinto—

Isang babae ang nakahandusay sa sahig, walang malay.

“Ano’ng nangyari?! Bakit may babae dito?!” sigaw ng boss.

“A ako… hindi ko alam! Wala namang tao dito kanina!” Pinilit ng manager na itago ang kaba.

“Bilisan n’yo! Tulungan n’yo siya!”

Pero bago pa makalapit ang kahit sino—

Sumugod ang bata at niyakap ang katawan ni Alexa, parang maliit na hayop na handang manlaban. Nakasimangot ang maliit na mukha nito, puno ng galit at proteksiyon, hindi nagpapalapit ng kahit sinong tao.