Kabanata 4

Halos mamutla ang maliit na bata sa takot nang lumapit si Alexa.

Pero imbes na kung ano ang gawin, umupo lang si Alexa sa tabi niya, pumikit, at agad na nakatulog. Magdamag siyang pinainom ni Chloe Morales kasama ang mga investors—sumasabog ang ulo niya sa sakit.

Pagkalipas ng ilang sandali, nagising si Alexa dahil may mainit na dumampi sa gilid ng binti niya. Pagtingin niya, napangiti siya.

Sa hindi niya namamalayan, sumiksik na ang bata sa tabi niya, at nakahawak pa ang maliit nitong kamay sa laylayan ng damit niya.

Hindi niya napigilang matawa nang mahina.

Noong nasa probinsya pa siya, may alaga siyang pusa—sobrang duwag, takot sa tao. Pero kapag hindi mo ito pinapansin, unti-unti itong lalapit, sisiksik, at minsan pa nga ay aakyat sa kandungan mo para matulog.

Gano’n na gano’n ang batang ito.

Naramdaman ng bata ang tingin niya. Namula ang pisngi nito, pero wala na ang matinding takot sa mga mata. Ngayon, puno na ng kuryosidad ang tingin nito.

Parang maliit na kuting. Pati ang mga mata, gano’n din.

Napangiti si Alexa. Nangati ang kamay niya—gusto niyang haplusin ang malambot na ulo ng bata. Hindi na siya nagpigilan.

Pero sa unang dampi pa lang ng kamay niya—

Nag-iba ang mukha niya.

Mainit. Sobrang init.

“May lagnat ka?”

Kung ikukulong siya ni Chloe hanggang matapos ang audition bukas, ibig sabihin… magdamag pa silang nandito.

Kung tuloy-tuloy ang lagnat ng bata, delikado.

Habang kinakabahan siya, may napansin siyang kakaiba. Patay ang ilaw… pero bakit may liwanag?

Tumingala siya.

May maliit na skylight sa kisame. May pumapasok na ilaw mula roon.

Tumingin siya sa paligid ng storeroom at nakakita ng lumang hagdan.

Inilapit niya ito sa ilalim ng skylight.

“Little bun,” tawag niya, “halika rito. Tutulungan kitang makalabas.”

Nagpakita rin ng reaksyon ang bata sa sinabi ni Alexa, pero umiling ito nang mariin.

Naintindihan niya ang ibig sabihin nito, pero ngumiti lang siya at marahang pinisil ang pisngi ng bata. “Loyal ka rin pala, ha? Gusto mo pang samahan ako dito? Pero umakyat ka na. Maliit ang bintana, hindi ako kasya. Pag nakalabas ka, puwede kang humingi ng tulong para sa’kin.”

Nakita niyang nag-aalangan pa rin ang bata, kaya binuhat niya ito at inilagay sa hagdan. “Bilis. Kung lalaki ka, huwag ka nang magdalawang-isip. Nandito ako sa baba, hindi kita pababayaan.”

Sa wakas, naipuslit niya palabas ang bata. Pero paglingon niya, biglang umikot ang paningin niya. Nanghina ang tuhod niya— at nahulog siya mula sa hagdan.

Mula sa gilid ng skylight, nakita ng bata ang pagbagsak niya. Ang dati’y walang emosyon na mukha nito, biglang napuno ng takot.

Ginamit ni Alexa ang natitirang lakas niya. “Go…”

Sa ilalim ng liwanag ng mga bituin, maputla ang mukha niya, parang babasag. Pero kahit gano’n, kapansin-pansin pa rin ang ganda niya—lalo na ang mga mata niyang parang dagat na puno ng bituin.

Hindi na siya ang dating probinsyanang inosente at “pangit na sisiw.”

Pero ano pa ang silbi nun ngayon?

Mapait siyang ngumiti. Bago pa niya makuha ang hustisya, baka dito pa siya mamatay.

Pero kahit papaano… may nagawa siyang mabuti. Nailigtas niya ang bata.

Kung hindi namatay ang anak niya noon… siguro ganito na rin ang edad nito ngayon.

Pagkatapos ng aksidente limang taon na ang nakalipas, ipinadala siya ng pamilya Flores sa Amerika—sa isang unibersidad para sa mga “pasaway” na anak ng mayayaman. Parang itinapon siya.

Umalis siya roon at nag-apply sa University of Southern California. Halos mabaliw siya sa pag-aaral, sa paghahabol ng kaalaman.

Dahil gusto niyang talunin si Alyssa Flores. Gusto niyang bawiin ang lahat ng ninakaw sa kanya.

At higit sa lahat— ang pag-arte ang pinakamalaking pangarap niya.

Pagbalik niya sa bansa, dahil sa ganda niya at sa solid na acting foundation, napansin siya ni Chloe Morales at nakapasok siya sa pinakamalaking kumpanya—PrimeLight Entertainment.

Dapat ay doon magsisimula ang magandang kinabukasan niya.

Pero sumunod si Alyssa sa PrimeLight. At dahil sa lagay at suhol nito kay Chloe, sinimulan siyang durugin mula sa lahat ng direksyon…