CHAPTER 2

AITHNE’S POV

Hindi ako mapakali buong araw.

Hindi ko alam kung bakit, pero iba ang kaba ko nang sabihin ni mama Marie na yung lalaking nasuntok ang nagbook sa akin. Walang oras. Walang limit. Exclusive.

“Sigurado ka ba?” tanong ko kay mama Marie habang inaabot niya ang maliit na papel na may pangalan ng room.

Ngumiti siya sa akin. “Oo nga! Goodluck!”

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.

Pagpasok ko sa private lounge, hindi club ang bumungad sa akin—walang malakas na tugtog, walang madilim na ilaw. May mesa sa gitna, may pagkain, may dalawang baso ng tubig. Hindi alak.

At nandoon siya.

Nakatayo siya malapit sa bintana, nakatalikod sa akin. Simple lang ang suot niya—itim na long sleeves na bahagyang nakaangat ang manggas, relo sa pulso. Pero kahit ganoon, ramdam ko agad ang presensya niya.

“You’re late,” sabi niya nang hindi lumilingon.

“Five minutes lang,” sagot ko.

“Still late,” tugon niya, pero may bahagyang ngiti sa boses.

Humarap siya sa akin. Mas malapit na ngayon, mas malinaw ang mukha niya. At sa pagkakataong ’yon, napansin ko—hindi siya mukhang customer. Mukha siyang lalaking sinadya akong makita.

“Sit,” sabi niya, sabay hila ng upuan para sa akin.

“Hindi ito usual booking,” sabi ko habang umuupo.

“I don’t like usual,” sabi niya at bakas pa rin ang pasa sa kanyang mukha at kasalanan ko.

“Sorry about last time, nadamay ka pa tuloy. Hindi ka nalang sana nangialam.”

“ And why?”

“Sanay na akong binabastos, yang ang trabaho ko”.

Hindi siya umimik. Sobrang tahimik ng hangin. “ Anong pangalan mo?” tanong ko.

“Havoc.”

Nagkatinginan kami sandali—tahimik pero hindi awkward.

“Kumain ka muna,” sabi niya.

“Hindi ka umiinom?” tanong ko.

“Not tonight,” sagot niya. “Gusto kong malinaw ang isip ko.”

Parang may kung anong gumalaw sa dibdib ko.

Habang kumakain kami, nagkwentuhan. Totoong usapan—walang pilit, walang tanong na bastos. Tinanong niya kung anong paborito kong pagkain, kung anong gusto kong gawin kapag wala akong iniisip na responsibilidad.

“At ikaw?” tanong ko. “Ano’ng ginagawa mo kapag hindi ka nagtatrabaho?”

Sandaling natahimik siya. “Hindi ko alam,” sagot niya. “Matagal na akong walang gano’n.”

Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kong maunawaan siya.

“You look like someone who doesn’t let people get close,” sabi ko.

Ngumiti siya, bahagya. “You noticed.”

“Pero heto ka,” dugtong ko. “Nagbo-book ng babaeng dapat hindi mo naman kausapin ng ganito.”

Tumingin siya sa akin, seryoso.

“Because you don’t act like someone who should be here.”

May biglang init sa pisngi ko.

Hindi ko namalayan kung kailan nagbago ang hangin sa pagitan namin.

Mas naging mabagal ang kilos niya. Mas naging maingat ang tingin niya sa akin. Nang ilapag ko ang baso ko, hinawakan niya ang kamay ko—marahan, parang nagtatanong muna.

“Okay lang?” tanong niya.

Hindi ko agad nasagot. Pero hindi ko rin binawi ang kamay ko.

Lumapit siya, sapat lang para maramdaman ko ang init niya. Hinawakan niya ang pisngi ko,

hinaplos gamit ang hinlalaki—parang

baka masaktan ako kung madiin.

“Aithne,” sabi niya, mababa ang boses. “Hindi kita minamadali.”

Dumampi ang labi niya sa akin—banayad, mabagal, parang sinusukat kung tatakbo ba ako palayo.

Hindi ako umatras.

Hindi rin ako marunong gumanti. Para lang akong nanigas, hawak ang laylayan ng damit ko.

Napahinto siya.

“Hey,” mahinang sabi niya. “Relax.”

Huminga siya nang malalim, saka hinawakan ang noo ko at idinikit sa kanya.

“You’ve never done this before,” sabi niya, hindi tanong.

Nanlaki ang mata ko.

“H-hindi—” napatigil ako, hindi ko alam kung magsisinungaling pa ba ako.

Hindi niya ako pinilit magsalita. Tinitigan lang niya ako—at doon ko nakita ang pagbabago sa mga mata niya. Hindi pagnanasa.

Kundi bigat.

“Fuck…” mahina niyang sambit. “You’re untouched.”

Parang gusto kong maglaho sa hiya.

“Sorry,” sabi ko, halos pabulong. “Hindi ko alam kung bakit—”

“Stop,” putol niya agad. “You don’t have to apologize.”

Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang dalawang kamay.

“Did I scare you?” tanong niya.

Umiling ako. “Hindi… natatakot lang ako sa sarili ko.”

Bahagya siyang ngumiti—malambot, hindi delikado.

“Then I’ll be careful,” sabi niya. “I promise.”

Hindi ko alam kung paano nangyari ang sumunod.

Hindi ko alam kung paano ko hinayaang mapalapit siya nang ganito.

Ang alam ko lang—hindi ako nasaktan. Hindi ako natakot. Hindi ako pinilit.

Sa halip, para akong iniingatan.

At sa pagitan ng mga bulong at haplos, ramdam kong alam na niya—

na siya ang una.

Na wala nang atrasan.

Pagkatapos, tahimik lang kami.

Nakahiga ako sa tabi niya, balot ng init niya. Walang salita. Walang tanong.

Pero bago ako pumikit, narinig ko siyang magsalita—

“You shouldn’t have been someone’s first like this,” mabigat niyang sabi.

“But since I am… I won’t forget it.”

At doon ko naramdaman ang kaba.

Dahil alam kong mula sa gabing iyon— hindi na siya lalayo.