CHAPTER 3

AITHNE’S POV

Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa ospital. 

Parang huminto ang mundo nang marinig ko ang pangalan ng kapatid ko na sinisigaw ng nurse. Dugo. Sigawan. Ilaw na masyadong maliwanag. At si Junjun—nakahiga, walang malay, nakakabit sa kung anu-anong tubo.

“Miss, kailangan po nating operahan agad ang kapatid niyo,” sabi ng doktor, seryoso ang mukha.

“Kritikal ang kondisyon niya.”

“M-magkano po?” nanginginig kong tanong.

Sandaling nag-atubili ang doktor bago sumagot.

“₱500,000 po ang kailangan—paunang bayad.”

Parang binagsakan ako ng langit.

₱500,000.

Halagang hindi ko alam kung paano hahagilapin. Wala akong ipon.Wala akong kahit anong pwedeng isanla—maliban sa sarili ko.

Nanlambot ang tuhod ko. Umupo ako sa bangko sa hallway at doon ko naramdaman ang bigat—ang takot na baka mawala ang kapatid ko dahil lang wala akong pera.

At sa gitna ng kaguluhan sa isip ko , isang pangalan lang ang pumasok.

Havoc.

Hindi ko alam kung bakit siya. Hindi kami magkaano-ano. Isa lang siyang lalaking nagbayad para sa oras ko—pero siya rin ang unang tumingin sa akin na parang tao ako.

Kinuha ko ang cellphone ko. 

Nanginginig ang mga daliri ko habang tina-type ang pangalan niya.

Hindi ko alam kung sasagot siya.

Hindi ko alam kung tutulong siya.

Pero wala na akong choice.

Dumating siya makalipas ang isang oras.

Nang makita ko siya sa hallway ng ospital—maayos ang suot, kalmado ang mukha—parang lalo akong nahiya sa itsura ko. 

Pula ang mata, gusot ang buhok, wasak ang dibdib.

“Ano’ng nangyari?” tanong niya, diretso.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Kapatid ko,” basag ang boses ko. 

“Naaksidente siya. Kailangan niya ng operasyon… at wala akong pera.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Hindi siya nagsalita agad. Parang may binabasa siya sa mukha ko—takot, desperasyon, pride na unti-unting nadudurog.

“How much?” tanong niya sa huli.

“₱500,000,” sagot ko, halos pabulong. 

“Kung hindi ko mabibigay agad… mamamatay siya.”

Tumahimik siya.

At sa katahimikang iyon, mas lalo akong natakot.

“I can pay for it,” sabi niya sa wakas.

Nanlaki ang mata ko. “A-ano?”

“I’ll cover everything,” ulit niya. “The surgery. The hospital bills. Lahat.”

Parang gusto kong lumuhod sa harap niya.

“Salamat—salamat—” nanginginig kong sabi.

Pero tinaas niya ang kamay niya, pinatigil ako.

“Pero may kapalit.”

Doon ako nanlamig.

“Ano’ng kapalit?” tanong ko, halos hindi marinig ang sarili kong boses.

Lumapit siya ng isang hakbang. Hindi siya galit. Hindi rin siya ngumingisi. 

Seryoso siya—sobrang seryoso.

“You’ll marry me.”

Parang may sumabog sa ulo ko.

“A-ano?” napabulalas ako. 

“Pakasalan… ka?”

“Yes,” diretso niyang sagot. “Legal. Tahimik. Walang drama.”

“Bakit?” halos maiyak na tanong ko. 

“Marami kang pwedeng piliin. Bakit ako?”

Tumingin siya sa akin—hindi malamig, hindi rin mainit. Parang may desisyong matagal nang nabuo.

“Because you don’t beg,” sabi niya.

“Even now.”

Napailing ako. “Hindi mo ako pwedeng bilhin nang ganito.”

“I’m not buying you,” sagot niya. “I’m making an offer.”

Isang kasunduan.

Isang kontrata.

“You can say no,” dugtong niya. “But your brother doesn’t have time. And you know it.”

Parang may humawak sa leeg ko.

Tumingin ako sa pintuan ng ICU—kung saan nakahiga si Junjun. Kung saan nakasalalay ang buhay niya sa desisyon ko.

Isang pirma kapalit ng buhay ng kapatid ko.

Tahimik akong umiyak.

“Kung pumayag ako,” mahina kong sabi, “anong mangyayari sa akin?”

Saglit siyang tumingin sa akin—at sa unang pagkakataon, parang may anino ng emosyon sa mga mata niya.

“You’ll be my wife,” sagot niya.

“And no one will ever touch you again unless I allow it.”

Pumikit ako.

At doon ko naintindihan—

Hindi ito tungkol sa pera.

Hindi ito tungkol sa awa.

Ito ang simula ng kulungang ako mismo ang pumili.

“Okay,” mahina kong sagot.

“Pumapayag ako.”

At sa sandaling iyon…

alam kong wala nang babalikan.