CHAPTER 1

Sanay na akong titigan.

Sanay na akong hubaran ng mga mata—husgahan, ikahon, babuyin sa tingin pa lang. Kaya habang sumasayaw ako sa entablado, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na trabaho lang ‘to. Wala nang personalan.

Hanggang sa bumaba ako ng stage.

Hindi pa man ako nakakaupo sa gilid, may humarang agad sa akin—tatlong lalaki, halatang lasing. May isa pang dumura sa sahig bago ngumisi.

“Uy, ikaw pala ‘yong kanina,” sabi niya. 

“Mas masarap ka sa malapitan.”

Tumawa ang kasama niya. “Magkano ka? Sabihin mo na, dagdagan namin.”

Umiwas ako at sinubukang dumaan sa gilid. “Excuse me,” mahinahon pero matigas ang boses ko.

Hinawakan niya ang bewang ko.

“Arte mo naman. ‘Di ba ’yan naman ang trabaho mo?”

Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi sa takot—kundi sa galit. Pinilit kong alisin ang kamay niya.

“Bitawan mo ako.”

Mas lalong tumawa ang isa. “Ay, ayaw? E ‘di mas mahal—”

“Leave her alone.”

Isang boses ang pumutol sa ingay. Mababa. Kalma. Pero may bigat na hindi ko maipaliwanag.

Lumingon kami.

Isang lalaki ang nakatayo sa likod nila. Hindi ko siya kilala. Hindi ko pa siya nakikita kahit minsan. Pero iba ang tindig niya—hindi nagyayabang, hindi nagmamadali. Diretso lang ang tingin.

“Lumayo kayo,” sabi niya. Walang sigaw. Walang mura.

“Ano ka ba?” singhal ng lalaking may hawak sa akin. “Customer din kami.”

“Hindi niya kayo customer,” sagot ng lalaki. “At malinaw na ayaw niya.”

Napatingin ako sa kanya—gulat, litong-lito. Bakit siya nakikialam?

“Uy, hero ka?” nanlilisik ang mata ng isa. “Wag kang sawsaw—”

Hindi ko nakita ang suntok na dumating.

Isang malakas na dagok ang tumama sa panga ng lalaking nakikialam. 

Tumilapon siya paatras at napasandal sa mesa. Nabasag ang baso. Sigawan sa paligid.

“Hoy!” may sumigaw.

Nanlaki ang mata ko. “H-Hey!”

Hindi siya gumanti agad. Tumayo lang siya, pinunasan ang dugo sa gilid ng labi, at tumingin sa lalaking sumuntok

—walang galit. Mas nakakatakot.

“Leave before I’ll do something you will regret.” sabi niya ulit.

Nagkatinginan ang tatlo. May mga bantay nang papalapit. Padabog silang umalis, nagmumura.

Nanatili kaming dalawa sa gitna ng gulo.

“Okay ka lang?” tanong niya, saka lang ako tinignan.

Tumango ako, kahit nanginginig ang kamay ko. “Bakit mo ginawa ‘yon?”

Tumaas ang balikat niya. “May lumampas sa linya.”

“Hindi ka nalang sana nakialam,” sabi ko, halos pabulong.

Tumingin siya sa akin—unang beses kaming nagtagpo ng tingin. Kulay tsokolate ang mata niya, diretso, walang pagnanasa.

“Mas delikado para sa’yo kapag walang kumikialam,” sagot niya.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may bumitaw sa loob ko. Isang pader na matagal kong itinatayo.

“Hindi mo naman ako kilala,” sabi ko.

“Hindi kailangan,” tugon niya. “Para gawin ang tama.”

Tahimik kami sandali. Ang ingay ng club parang lumayo.

“Aithne,” sabi ko, ewan kung bakit ko sinabi ang pangalan ko.

Tumango siya. “Okay, Aithne.”

Hindi ko tinanong ang pangalan niya. Hindi ko rin alam kung babalik siya sa upuan niya o aalis na lang.

Pero bago siya tumalikod, nagsalita siya ulit.

“Kung may lalapit ulit,” sabi niya, 

“sabihin mo sa guard. At kung nandito pa ako—”

Huminto siya, parang nag-isip.

“—hindi ka nag-iisa.”

Umalis siya bago pa ako makasagot.

Nanatili akong nakatayo roon, may bahid pa ng takot, pero may bago—

isang kakaibang init sa dibdib.

Hindi ko siya kilala.

Hindi ko alam kung sino siya.

Pero sa unang pagkakataon sa lugar na ‘to, may isang lalaking sumuntok para sa akin—kahit hindi niya ako kilala.

At sa gabing iyon, alam kong may isang bagay ang nagbago.