บทที่2:ตีสนิท

2:ตีสนิท

ในช่วงหัวค่ำที่เหล่านิสิตนักศึกษาต่างทยอยพากันกลับไปยังที่พัก แต่หญิงสาวร่างบางอรชรในชุดนักศึกษารัดรูปกับยังยืนงุ่นง่านชะเง้อมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังมองหาใครบางคนในหน้าทางเข้าตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์

" เฮ้ย! เป็นอย่างที่มึงพูดเลยว่ะ ไอ้แม็ค เหยื่อมาหาถึงที่ดูนั้นสิมึงคิดว่าใคร " ไคโรชี้ไปยังนักศึกษาสาวที่ยืนชะเง้อเก้ๆกังๆหน้าตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์ด้วยท่าทีเลิ่กลั่กเหมือนกลัวคนรู้จักมาเห็น

" หึ! กูยังไม่ได้ออกแรงเหยื่อก็มาหาถึงที่เดี๋ยวกูจัดการเองพวกมึงกลับกันไปก่อน" แม็คเคลย์คำรามในลำคอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังคงยืนชะเง้อหน้าแลหลังอยู่ที่เดิม

ตึก ตึก

ทันทีที่เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดอยู่ข้างหลังเจ้าของร่างบางอรชรที่กำลังทำตัวยุกยิกมองซ้ายมองขวาก็เหมือนจะรู้สึกตัว เธอหยุดนิ่งอยู่กับที่ก่อนจะค่อยๆเอี่ยวหน้าหันกลับมามอง ในความเย่อหยิ่งที่มีอยู่แล้วการปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติจึงเป็นอะไรที่ทำได้ง่ายโดยที่ไม่ต้องเสแสร้งหรือเติมเเต่ง

" ว่าไงหาฉันอยู่ไม่ใช่หรอ"แม็คเคลย์เปล่งเสียงทุ่มเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้าหล่อยกยิ้มกรุ่มกริ่มดวงตาแพรวพราวพร้อมกับกอดอกจ้องมองมายังเธอ

อิงดาวมองเขาตอบด้วยท่าทีที่ไม่เกรงกลัวเหมือนอย่างตอนแรกและยกหน้าเชิดขึ้นปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ" ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่ เอ่อ พี่ชื่อแม็คเคลย์ใช่ไหม" อิงดาวถามน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อยแต่ใบหน้าก็ยังเชิดขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจจนเเม็คเคลย์แอบยกยิ้มพอใจในท่าทางเย่อหยิ่งของเธอ

" รู้จักชื่อฉันแล้วสินะ คุยที่นี่ไม่น่าจะสะดวกถ้าอยากถามก็เดินตามฉันมา "เเม็คเคลย์เดินนำหน้าก่อนที่อิงดาวจะเดินตามหลังเขาไปอย่างว่าง่าย

แม็คเคลย์พาอิงดาวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำเก่าในตอนที่เขาเจอเธอในมหาลัยครั้งแรกก่อนจะหยิบไฟแช็คและม้วนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา

ฟู่!

" อื้อ แฮ็กๆ พี่หยุดสูบบุหรี่ก่อนได้ไหมเหม็นจะตายดูดเข้าไปได้ยังไงเดี๋ยวก็เป็นมะเร็งปอดตายก่อนแก่หรอกถ้าจะตายก็ตายคนเดียวอย่าเผื่อแผ่ " อิงดาวใช้มือโบกไล่ควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาด้วยท่าทีรังเกลียดและดูขยะแขยงใบหน้าหล่อมองเธอด้วยท่าทางราบเรียบก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นเพื่อกลบควันที่กำลังลอยคละคลุ้ง

" ปากจัดใช้ได้เลยนิ "

พึ่บ!

"ทีนี้จะคุยได้หรือยังอย่าเรื่องมากจะพูดก็รีบพูด" แม็คเคลย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มไม่สบอารมณ์มากนัก

" อย่าพึ่งอารมณ์เสียสิเรามาตกลงกันก่อน ถ้าพี่ช่วยฉันกำจัดผู้หญิงคนหนึ่งให้ออกห่างจากพี่ลีโอได้ อยากได้อะไรฉันจะหามาให้คงไม่ต้องให้อธิบายหรอกนะคนที่ชื่อลีโอคือใคร "

อิงดาวเผยรอยยิ้มเยาะสายตาดูก้าวร้าวแม็คเคลย์เห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกชอบใจรุ่นน้องคนนี้ดูร้ายกว่าที่คิดแบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับเขา

" อืม! ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร แล้วจะให้จัดการยังไง" แม็คเคลย์รู้อยู่แล้วผู้หญิงคนที่อิงดาวว่านั้นคือคนไหนแต่แค่อยากจะลองเชิงถามเพื่อความแน่ใจ

" ชื่อขนมรุ่นพี่ปีสาม ปีเดียวกับพี่นั้นแหละเรื่องผู้หญิงฉันคิดว่าพี่น่าจะรู้นะเสือผู้หญิงอย่างพี่คงไม่มีใครที่ไม่รู้จัก " อิงดาวยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าวซึ่งนิสัยและท่าทางแบบนี้แหละที่แม็คเคลย์คิดว่ามันดูท้าทายและเขาอยากจะได้ครอบครองมัน

" อืม! ฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้อย่าลืมที่ตกลงกันใว้ เอาโทรศัพท์เธอมานี่ "แม็คเคลย์ยื่นมือออกมาเพื่อรอรับในสิ่งที่เอ่ยบอกแต่อิงดาวกับเก้ๆกังไม่ยอมให้

"พี่จะเอาไปทำไม ยังไงเราก็มาเจอกันตรงนี้ที่เดิมไม่เห็นต้องใช้โทรศัพท์เพื่อติดต่อกัน "อิงดาวกระเฟียดกระฟัดไม่ยอมทำตามจนแม็คเคลย์เริ่มออกอาการไม่พอใจ

" เหอะ! เธอคิดว่าพวกเราส่งกระแสจิตหากันได้หรือไงอย่าเรื่องเยอะแค่เบอร์จะหวงไปทำไม งั้น!ถ้าไม่ให้ฉันก็จะกลับทุกอย่างมันต้องมีการลงทุนทั้งนั้น "

" เดี๋ยว! ก็ได้ เอาไปสิ "อิงดาวปลดลอ็คหน้าจอก่อนจะยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูยัดใส่มือเเเม็คเคลย์ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มบูดบึ้งแต่แม็คเคลย์กับยกยิ้มชอบใจ แผนล่อเหยื่อที่เขาวางใว้มันกำลังเริ่มติด ผู้หญิงร้ายๆแบบนี้สิค่อยสมน้ำสมเนื้อ ปกติเคยเจอแต่ผู้หญิงง่ายๆคอยเข้าหาเขามันดูน่าเบื่อ เจอหยิ่งๆได้ยากแบบนี้มันก็น่าลุ้นดีออก

ติ่ง ติ่ง

เสียงเเจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเมื่อทุกอย่างถูกตกลงตามแผนที่วางใว้ก่อนที่เเม็คเคลย์จะยื่นโทรศัพท์กลับไปให้เธอตามเดิม

" ฉันเมมเบอร์เธอเอาใว้แล้วหวังว่าคงจะไม่บล็อคเมื่อทำภารกิจสำเร็จ อย่าคิดหักหลังฉันลงเรือเดียวกันกับฉันแล้วเธอไม่มีทางหนีฉันพ้นหรอก " แม็คเคลย์ย้ำคำพูดก่อนจะเดินหันหลังออกไปทิ้งให้อิงดาวยืนหน้าบูดบึ้งด้วยความไม่ชอบใจ

" ใครจะไปเชื่อล่ะฉันไม่กลัวนายหรอก " มันเป็นเพียงความคิดที่ดังอยู่ในสมองของอิงดาวเพียงเท่านั้นแต่ในความเป็นจริงเธอกำลังทำหน้านิ่งเพื่อยอมรับข้อตกลงละครตีสองหน้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากนี้ต่างหากล่ะ