เข้าสู่ระบบ“มีลูกให้พี่นะครับเมียจ๋า พี่อยากเป็นคุณพ่อแล้ว”“อื้อ~ ทำสักทีพี่กราฟ ซี๊ด~”“ตกลงมาก่อน เลิกป้องกันนะที่รัก” ยิ่งเธอเร่งผมก็ยิ่งหมุนควงท่อนเอ็นไม่หยุด ไม่ได้ทรมานแค่เธอหรอกผมเองก็จะตายเหมือนกันเพราะท่อนเอ็นถูกบีบรัดแน่นมาก“อื้อ~ ทำสักที หยาไม่ไหวแล้ว ซี๊ด~”“ตกลงกับผัวก่อน”“อื้อ~ ไม่ทำแล้วจะมีได
“อ่าส์~ เมียจ๋า อย่ายั่วพี่สิที่รัก พี่ทนไม่ไหวแล้ว” ปกติเธอจะจัดการผมเลยแต่ครั้งนี้ไม่ครับ เธอเลือกที่จะยั่วผมก่อนทั้งบดทั้งร่อนจนผมปวดไปทั้งลำ อยากเข้าไปในตัวเมียเร็ว ๆ ก่อนที่มันจะเสร็จตั้งแต่อยู่ข้างนอก“ชอบไหมคะ” นอกจากจะไม่สนใจว่าผมกำลังร้องขอให้เลิกทรมานปั้นหยายังแกล้งปั่นอารมณ์ผมมากขึ้นด้วยก
“อุตส่าห์ไม่บอก ทำไมพี่กราฟถึงรู้”“คนสวยมาไลค์แทบทุกรูปใครจะไม่อยากรู้จักล่ะที่รัก พี่เคยเข้าไปส่องไอจีหยาบ่อย ๆ”“อ่อ ลืมไปว่าไอ้พี่กร๊วกมันร่านนี่เนอะ”“แต่ตอนนี้ร่านแค่กับเมียคนเดียวนะคะ”“อย่ามาทำเสียงอ่อนเสียงหวานนะพี่กราฟ ปล่อยได้แล้วหยาจะไปอาบน้ำ”“ไม่ปล่อย พี่กราฟอยากกอดเมีย”“อื้อ~ แต่หยาเ
“เหนื่อยค่ะ ตื่นมาแต่งหน้าตั้งแต่ตี 3 เหนื่อยจนแทบจะสลบอยู่แล้ว” ปั้นหลากอดคอแล้วก็ซบหน้าลงมาที่ไหล่ของผม โคตรอ้อน แต่ไม่ได้อ้อนเป็นแมวนะครับ อ้อนเป็นเมียแมวเพราะแมวจริง ๆ คือกูต่างหากครับ“หยา~”“คะ”“รักนะคะ”จุ๊บ!“เมื่อเช้าก็บอก เมื่อกลางวันก็บอก ตอนเย็นก็บอก ตอนขอบคุณแขกก็บอกตอนเดินมาส่งตัวก็บอ
“กูไม่ได้งอนมึงไอ้เวร!”“แล้วแต่มึงจะแถเถอะกูรำคาญ พี่ยินดีด้วยนะครับปั้นหยาที่เกิดมาโชคดีมีผัวสันดานเหมือนมัน” มันไม่สนใจผมแล้วก็หันไปมองพร้อมกับอวยพรปั้นหยาแทน อวยพรแบบแปลก ๆ “สันดานเหมือนกูมันทำไม มึงอยากมีเรื่องจริง ๆ ใช่ไหมไอ้คริช” คำพูดแต่ละคำโคตรกวนส้นตีน อีกไม่นานผมคงได้กระทืบมันแน่“สันดาน
"ใครเชิญมึงมา!” ไอ้เหี้ยคริชไอ้ส้นตีนหมาอดีตเพื่อนรักเพื่อนตายของผมเอง ย้ำว่าแค่อดีตเท่านั้นเพราะตั้งแต่มันกระทืบไข่ผมจนใช้งานไม่ได้เป็นเดือนผมก็ดีดมันออกไปจากชีวิต ไม่ใช่สิผมนี่แหละดีดตัวเองออกมาเพราะมันทำไข่ผมบอบช้ำแล้วยังกล้าพูดง่าย ๆ แค่ว่า ไข่ระบมของผมแลกกับใจช้ำ ๆ ของไอ้เควินน้องชายมันไอ้เหี้
“ยาหยีขับเฟอร์รารี่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ เหี้ย!” ผมแม่งตะโกนลั่นรถเหมือนคนบ้าทำเหี้ยอะไรวะ หึ! ไม่เห็นต้องสงสัยเลยว่ายาหยีขับเฟอร์รารี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แค่การขับที่พุ่งมาด้วยความเร็วแล้วก็เบรคเสียงดังลั่นเมื่อกี้ก็บอกชัดอยู่แล้วว่ามันไม่มีทางเป็นยาหยีแน่นอน!มันเป็นใคร! ไอ้เหี้ยที่มันมาส่งปั้นหยาเป็นใค
“กราฟ...”“ลงไปฉันมีธุระ”“กราฟ...ริต้าขอโทษค่ะ กราฟอย่าเย็นชาแบบนี้กับริต้าเลยนะ” ริต้ากุมมือผมไว้แล้วก็เริ่มเสียงสั่น“ลงไปริต้า” ทำไมแค่บอกให้ลงไปจากรถมันยุ่งยากขนาดนี้วะ“กราฟจะไปหาผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม” ริต้าเริ่มร้องไห้ออกมา แต่เธอก็เหมือนพยายามควบคุมไม่ให้น้ำเสียงมันสั่น“อืม” ผมยอมรับตรง ๆ เพร
-วันต่อมา-“จะกลับก็โทรบอกพี่นะ”“ค่า~ แต่ถ้าพี่กราฟมีธุระก็ไม่เป็นไรนะยาหยีไปส่งหยาได้” อีกแล้วครับ ผมนึกว่าคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะว่าผมจะไปรับเอง มาวันนี้ก็ยังจะให้ยาหยีไปส่งอีก ไม่สงสารเพื่อนรึไงวะดูท่าทางยาหยีโคตรเป็นคนที่มีความเครียดกับการขับรถในแต่ละวันเลย“โทรมานั่นแหละ”“โอเคค
“ยัง หยาเพิ่งกินของพี่หมดไปชิ้นครึ่ง” เขาตอบแล้วก็ยิ้มบาง ๆ เหมือนจะขำกับความตะกละของฉัน“เฮ้ย! จริงเหรอทำไมไม่บอกฉันว่ามีของนายด้วย” ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ นะคะ เขาก็ยังไม่ได้กินอะไรแล้วก็เป็นคนซื้อไว้ให้กินด้วยแต่ฉันกับตั้งหน้าตั้งตากินโดยที่ไม่ถามเขาสักคำ แถมกินของเขาไปเกือบหมดแล้วด้วย“กินไปเถอะ พี่





![คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

