Mag-log in“ดาว ดาว ดาว”
“…”
“ดาวเหนือเปิดประตูให้เฮียหน่อย”
“…”
“ดาว”
เสียงที่เรียกฉันได้ยิน เพียงแต่ไม่อยากขานรับไม่อยากคุยกับเขา อารมณ์ที่ว่าดีขึ้นตอนนี้กลับมาบูดอีกแล้ว
เฮียไฟยังคงเรียกทว่าฉันไม่ขานรับ กระทั่งเสียงทุ้มดังอยู่ด้านหลัง “ทำไรดาว เฮียเรียกไม่ขาน”
“…” เขาเข้ามาทางหลังบ้านที่ฉันยังไม่ได้ล็อกประตู
“กินข้าวกัน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยไปกิน…ชาบูชิ” เฮียเดินมาวางถังไก่เคเอฟซี หางตาฉันแอบเห็นว่าเขาทำหน้าตกใจกับสิ่งที่เจอบนโต๊ะ เออ ฉันก็เพิ่งสังเกตและตกใจเช่นกัน คนบ้าอะไรกินเค้กเกือบหมด 2 ปอนด์
กินเข้าไปได้ยังไง
แต่ไม่ได้ จะตามน้ำเฮียไฟไม่ได้ จะตกใจตามเฮียไม่ได้ เฮียต้องรู้สักทีว่าดาวโตแล้ว จะมาไล่ดาวให้กลับ เสร็จธุระแล้วค่อยมาง้อแบบทุกรอบแบบนั้นไม่ได้แล้ว
ดาวจะไม่อ่อนให้เฮียไฟได้ตบหัวแล้วลูบหลังอีก
มุ่งมั่นตั้งใจตามที่คิดแล้วก็วางช้อน ลุกเดินเข้าห้อง เอาไว้เฮียไฟไปค่อยออกมาเก็บ
หมับ! จังหวะที่ลุกขึ้นยืนก้าวขาจะเดิน เฮียไฟคว้าหมับที่ข้อมือ ดึงรวบตัวฉันให้นั่งตักเขา สองมือโอบกอด ใบหน้าวางเกยที่ไหล่ฉัน
“เฮียขอโทษ นี่ไงเฮียมาง้อน้องดาวแล้ว พรุ่งนี้ง้อด้วยชาบูชิอีกทีด้วย ไม่งอนนะครับ เฮียทำงานจริง ๆ”
“…” ถึงเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงละมุนแต่หล่อนจะใจอ่อนไม่ได้นะดาวเหนือ ก่อนหน้านี้เขายังไล่อยู่เลยนะ
“บิงซูด้วยเลยเอาไหมครับ ให้ทุกอย่างเลย ยกโทษให้เฮียนะ” เฮียไฟกระชับกอดแน่นกว่าเดิม
“…” เนี่ย ๆ เริ่มจะไม่ไหวแล้วสิ
“ดาวเหนือครับ” เฮียกระซิบข้างใบหู
เออ ฉันมันอ่อนอีกละ ถ้าไม่อ่อนฉันคงไปได้ไกลกว่านี้ตั้งนานแล้ว ไม่ยอมอยู่ข้างเขาแบบนี้หรอก “…เฮียชอบเขาเหรอ”
“ใคร”
“ช่างเสริมสวย” พูดแล้วก็เจ็บจี๊ด อยากหยิกเฮียไฟสักสี่ห้าที
“ทำไมคิดแบบนั้น” เขายังคงพูดข้างใบหูฉัน
ฉันหันมาสบตาเฮียไฟด้วยสายตาน้อยใจแล้วก็พูดเสียงแผ่ว “เฮียให้เขาขึ้นลูกรัก”
เฮียไฟยิ้มแล้วก็พูด “ใช่ที่ไหน เราไปคนละคัน ที่เฮียให้คนมารับดาวเพราะเฮียกลัวดาวเบื่อไง แล้วจะให้เฮียไปกับเขามันก็ไม่ใช่ถูกไหม”
“…” ดาวควรเชื่อเฮียเหรอ
“เฮียไม่ได้โกหกนะ ไม่จำเป็นต้องโกหกเลยถูกไหม” อืม ก็จริง เฮียจะโกหกทำไมล่ะ ต่อให้เฮียมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงมันก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะดาวไม่ใช่แฟนเฮีย ไม่มีสิทธิ์หึงหวงเฮีย
“เคค่ะ ปล่อยดาวได้แล้ว ดาวง่วงนอน”
“ง่วงอะไร ยังไม่ได้กินไก่ที่เฮียซื้อมาง้อเลย”
“ดาวกินเค้กไปเกือบ 2 ปอนด์เฮียคิดว่าดาวจะกินไก่ไหวได้ไงคะ”
“แล้วกินทำไมเยอะแบบนี้ครับ” เขาพูดแล้วก็หอมแก้มฉัน เขาหอมแก้มด้วยข้ออ้างที่ว่า ‘ดาวเป็นน้องสาวของเฮีย’
“กินให้หายน้อยใจคนไม่น่ารัก”
“ตอนนี้หายยังครับ” พูดแล้วก็หอมแก้มฉันอีกครั้ง
“ตอนนี้ง่วงค่ะ เฮียกลับบ้านไปได้แล้ว และทีหลังห้ามมากอดมาหอมดาวอีกนะ ดาวโตเป็นสาวแล้วคนอื่นเห็นจะเข้าใจผิด” ตาย ๆ หัวใจฉันเต้นแรงมาก
“ใครจะเข้าใจผิดก็ช่างสิ หนูเป็นน้องสาวเฮีย ทำไมต้องสนคำพูดคนอื่น” แล้วเขาก็หอมแก้มฉันอีกครั้ง
“…” ดาวนี่ไงที่เข้าใจผิด ชอบคิดไปเองว่าเฮียให้ดาวพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น
“หายน้อยใจแล้ว ถ้างั้นเฮียไปกินเหล้านะครับ”
“ค่ะ” ก็แบบนี้ไง ก็ออกมาแบบนี้ตลอด ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันสำคัญอยู่เสมอ ทำให้เหมือนอยู่สูงกว่าคนอื่น พอฉันเข้าใจแบบนั้นเขาก็ถีบฉันให้ตกลงมาเจ็บด้วยตัวเอง
ไอ้ฉันมันก็เจ็บไม่รู้จักจำ
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันจัดการงานบ้านของที่บ้าน แล้วก็มาจัดการงานบ้านของเฮียไฟ ไม่นานนักเฮียไฟเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพที่…ผ่านศึกหนัก
เขาหิ้วผู้หญิงมากินอีกตามเคย ชิ
“หนูเฮียขอกาแฟหน่อยครับ” เขาเดินมานั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทางเท่ ๆ คนแอบรักก็คงได้แต่เฝ้ามอง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง เขาโสดจะมีใครกี่คนก็ได้นี่เนอะ
“ขอด้วยค่ะ” เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง มือที่กำลังเทน้ำร้อนมันสั่นขึ้นมาทันใด ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าในห้องเฮียต้องมีผู้หญิง แต่ก็ทำใจไม่เคยได้
เจ็บที่หัวใจจริง ๆ หันไปสาดน้ำร้อนใส่ผู้หญิงคนนั้นดีไหมนะ
“นี่เงินค่ากาแฟ” น้ำเสียงเรียบเฉยของเฮียไฟดังขึ้น ฉันได้แต่ฟังไม่กล้าหันไปมอง เสียงเฮียโหดจัง
“เราไม่…”
“ไม่” เฮียไฟพูดแทรก
ครั้งเดียวจบสินะ อืม เฮียไฟก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ เพียงแค่ฉันไม่ชินเวลาที่เขาชอบทำใจร้าย
จังหวะที่ผู้หญิงคนนั้นคว้าเงินบนโต๊ะและเดินออกจากห้องครัวไปฉันหันมาเจอพอดีจึงเอ่ยแซว
“ค่ากาแฟแพงแบบนี้ ดาวคงต้องหาทำแบบนี้บ้าง” ก็เงินมันแบงค์พันเกือบ 10 ใบฉันก็เลยแหย่ไปเล่น ๆ
ทว่าเฮียไฟไม่เล่นด้วยน่ะสิ เสียงเขาโหดมาเลย “ถ้าขาดเงินให้บอกเฮีย อยากได้อะไรเฮียซื้อให้ดาวได้ทุกอย่าง อย่าไปหาทำอะไรแบบนี้”
“ดาวแค่ล้อเล่น ไม่ได้จะทำสักหน่อย” ฉันวางแก้วกาแฟลงที่โต๊ะตรงหน้าเฮียไฟ
“ล้อเล่นก็ไม่ได้” ขมวดคิ้วใส่ฉันทันทีทันใด จะโมโหอะไรขนาดนั้น ถ้าชอบทำแบบนั้นฉันก็ทำไปนานแล้วไหม ไม่ต้องรอให้เฮียมาห้าม
“เฮียไฟนี่จริง ๆ เลย หนูเข้าไปเก็บห้องให้เฮียนะ”
“อืม” แล้วเฮียไฟก็ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบแบบเท่ ๆ
เออ ทำอะไรก็เท่หมดอะ ผิดที่ฉันตกอยู่ในภวังค์รักไง อะไรก็เลยเฮียไฟไปซะทุกเรื่อง
เข้ามาเห็นห้องนอนที่เตียงยับยู่ยี่ก็โคตรจะช้ำใจ เมื่อคืนบนเตียงนี้คงเกิดอะไรขึ้นมากมาย เฮ้อ อยากคิดกับเขาแค่พี่ชายข้างบ้านแต่ก็ทำไม่เคยได้ ถ้าทำได้ใจฉันคงไม่เจ็บแบบนี้ ทอดถอนหายใจแล้วดึงผ้าปูออกเพื่อนำไปซัก ซักล้างออกให้หมดกลิ่นผู้หญิงอื่นที่ติดอยู่ กวาดถูทั้งห้องให้มันเหลือแค่กลิ่นของเฮียไฟ เป็นไปได้อยากจะซักล้างตัวเฮียไฟด้วย มีโอกาสจะถูให้แดงทั้งตัว เอาให้รู้ไปเลยว่าถ้าปล่อยตัวให้คนอื่นดาวจะขัดให้เนื้อเฮียถลอก
ฟ้าจึงต้องเลือกทางเดินของตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป“วันนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม” สายลมพูดพลางหวีผมให้ฟ้าประทานหลังจากที่เป่าผมให้เธอจนแห้ง“เหนื่อย แต่มีความสุข ลมมีความสุขไหม”“มีสิมีความสุขมาก ๆ ต่อไปนี้เราก็ทำถูกต้องทุกอย่างเป็นสามีภรรยาที่ไม่มีใครมาว่าฟ้าได้อีกแล้ว”ฟ้าประทานหมุนเก้าอี้หันมาสวมกอดสามี “สายลมของฟ้าน่ารักที่สุดเลย รักรักรักรักจัง”“รักเหมือนกัน ก่อนนอนกินนมสักแก้วไหม”“อื้ม เอาสิ”“งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวลมมา”“ค่ะ” สายลมเดินออกจากห้องนอน ฟ้าประทานจึงเดินมาที่เตียงนอน ย่ากับพี่ชายของเธอเดินทางกลับทันทีเนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุม ความจริงมีประชุมวันนี้ทว่าพี่ ๆ ขอเลื่อนเพื่อมางานแต่งของเธอ ของขวัญงานแต่งที่ย่าให้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง ย่าย้ำก่อนกลับว่า ‘เดี๋ยวเวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้น ฟ้าอย่าได้น้อยใจนะลูก ย่าจะหาทางพูดให้ปู่ของหลานใจเย็นเอง’ถึงย่าจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าฟ้ารู้ดีว่าวันที่คุณปู่จะยอมให้อภัยนั้นน้อยมาก บางทีอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยแต่ไม่เป็นไร ฟ้ามีพี่ชายทั้งสี่และย่าก็พอแล้ว ถึงย่าจะชอบบังคับ ทว่าย่าคือคนที่ดีกับฟ้าที่สุด“นมอุ่นมาแล้วครับ” สายลมกลับมาพร้อมนมอุ่น
“แกเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยเล็ก” เสียงพี่ชายคนโตดังขึ้น ฟ้าประทานหันมองเห็นพี่ชายอีกสามคนของเธอ“...” พี่ชายทั้งสี่คนมากันครบเลย ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสี่คนจะยอมทิ้งเวลาอันมีค่ามาร่วมงานแต่งเธอ“อะไรเล็ก ร้องไห้ทำไม พวกพี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรแกเลย” เจ้าป่าเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “ดูสิแต่งหน้ามาสวย ๆ ตาแกเริ่มบวมแล้ว ดีนะที่เครื่องสำอางแกกันน้ำ ไม่งั้นคงสวยน่าดู”“พี่สาม” ฟาดอกพี่ไปหนึ่งที น้องสาวร้องไห้ด้วยความคิดถึงยังมีอารมณ์มากวน“ตีพี่ได้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก” เจ้าป่าลูบที่แก้มน้องสาวฟ้าประทานมองพี่ชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณที่มานะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฟ้า”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว วันนี้คือวันที่น้องสาวของพี่สวยที่สุดนะ” ภูตะวันพี่ชายคนที่สองเดินเข้ามากอดน้องสาวสุดที่รัก“พี่รอง”“วันนี้เล็กสวยมากเลยนะ พี่ยินดีด้วยและพี่ดีใจมากที่เล็กมีความสุข น้องของพี่เก่งมาก ๆ เข้มแข็งมาก”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”เวลานี้พี่ชายทั้งสี่พากันรุมกอดน้องสาวคนเล็ก พวกเขากอดเธอจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก “พอก่อนฟ้าหายใจไม่ออกแล้ว”“ได้ไง พวกพี่ทิ้งงานมาหาแกเลยนะ” พี่ชายทั้งสี่พูดพร้อมกันอย
งานแต่งของเธอและเขาสายลมจองสถานที่จัดงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง สายลมทุ่มไม่อั้นจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เขาต้องการให้ภรรยาของเขาไม่น้อยหน้าใคร“เรามาฟังความรู้สึกเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวนะครับ” พิธีกรในงานเอ่ยสายลมหันมองเจ้าสาวแสนสวยด้วยความปลื้มใจ การแต่งงานครั้งนี้เรียกได้ว่าเขามีความสุขจริง ๆ เพราะเขาเต็มใจที่จะแต่งกับผู้หญิงคนนี้มาก ๆ“สำหรับผมผมอยากถามเธอว่าเธอไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเราเพิ่งมาเจอกัน”เสียงกรี๊ดด้านล่างทำฟ้าประทานรู้สึกเขินคำพูดของสามี“ผมรักเธอครับ รักเธอมากมากจนไม่รู้ว่าต้องบรรยายออกมายังไงบ้าง” สายลมเสียงสั่น“อะไร จะร้องไห้เหรอ” ต้องเป็นฟ้าสิที่ร้อง ลมมาร้องได้ไง“อย่าเพิ่งแซวสิ” เขายิ้มแล้วพูดต่อ “ขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทำให้ผมกลับมารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง ขอบคุณเธอที่เลือกผม อยู่ข้างผม ช่วยดึงผมออกจากโลกที่มืดมน เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกครับ ผมไม่คิดเลยว่าผมจะรักเธอ แต่ว่าผมก็รักเธอไปแล้ว รักในความแปลกของเธอ เธอทำให้ผมได้เจอกับความสุขอีกครั้ง เธอเป็นแสงสว่างในชีวิตผม เธอมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วผมก็รักเธอแบบไม่รู้ตัว”“...” เคยเขียนบทแบบนี้ในนิยาย ไม่คิดเลยว่าพอได้เจอจริง ๆ จะทำใ
ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฟ้าประทานก็ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอเมื่อครู่ เธอเงียบ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าคนเป็นผัวรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ใบหลิวพูดมันมีความจริงอยู่ด้วยและเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดถึง ฟ้าประทานก็ไม่เคยถามบอกตามตรงว่าเขากลัวเธอโกรธ กลัวเธอเก็บเรื่องที่ใบหลิวพูดมาคิด ถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเขาขึ้นมาเขาก็แย่สิ เขาต้องรีบอธิบาย เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ “ฟ้า”“ว่า”“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูด...”“เรื่องไหน”“เรื่องบ้านที่ลมเคยอยู่กับดาวเหนือ” พูดชื่อดาวเหนือก็ทำให้นึกถึงแฟนเก่าฟ้าประทาน“อื้อ ทำไมอะ” เรื่องนี้ก่อนทำข้อตกลงเธอก็รู้อยู่แล้วและรู้ด้วยว่าสายลมรักดาวเหนือมาก ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ต่อให้เลิกกันไปแต่ก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน เขาอยากไปบ้านหลังนั้นหรืออยากเก็บไว้มันก็เป็นความต้องการของเขา ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่ที่มีความทรงจำดี ๆ ใครบ้างไม่อยากไป“ก็เรื่องบ้าน...”“สายลมฟังฟ้านะ ฟ้าไม่คิดจะบังคับจิตใจสายลม อะไรที่เป็นความสุขลมทำเลย ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อฟ้า เมื่อก่อนเรื่องบ้านหลังนั้นเป็นความสุขเดียวของสายลม งั้นฟ้าถามหน่อยว่าตอนนี
หนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองกลับมาที่บ้านเรือนไทย เมื่อมาถึงมีรถบีเอ็มจอดอยู่ สายลมลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งที่ฟ้าประทานนั่ง ขณะนั้นคนที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มเปิดประตูลงจากรถเช่นกันอดีตภรรยาที่คิดว่าไม่มีวันจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกจู่ ๆ ก็โผล่มาในวันที่เขาใกล้จะแต่งงานอีกครั้งกลับมาทำไม ไหนว่าไม่อยากให้ลูกติดต่อ ไหนว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับลูกไม่อยากให้สามีต่างชาติเข้าใจผิด แม้แต่นามสกุลลูกก็เปลี่ยนไปใช้ของสามีต่างชาติ“เจอหน้าหลิวไม่คิดจะยิ้มให้บ้างเลยเหรอคะ” ใบหลิวเอ่ยเมื่อเห็นว่าสายลมที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้ม ทว่าหันมาเจอเธอเขาก็วางหน้าเรียบนิ่ง“มาที่นี่ทำไม” กับผู้หญิงคนนี้สายลมยังคงเย็นชาเสมอ“ก็ได้ยินข่าวว่าจะแต่งงาน หลิวเลยอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่ตัดสินใจแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกว่าหลิว ทำไมพี่ไม่รักหลิวแต่พี่รักมัน”“ก็ผู้หญิงแบบนี้ไง ผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์” ฟ้าประทานพูดพลางลงจากรถด้วยท่าทางสวยสง่า เธอปรายตามองอดีตภรรยาของสายลมด้วยสายตาเรียบนิ่ง“...” ใบหลิวพูดไม่ออก ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ ทั้งที่หล่อนยืนเฉย ๆ ก็ทำใบหลิวรู้สึกหวาดกลัวได้“ได้ยินว่าได
งานแต่งถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา บ้านที่สายลมตั้งใจสร้างเพื่อฟ้าประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ก่อนงานแต่งสามวันเขาชวนเธอมาดูบ้าน เขาขอให้เธอปิดตาแล้วตามเขามาเงียบ ๆ ฟ้าประทานทำตามที่สายลมขอเพียงเพราะเธอรู้สึกได้ว่าเขาดูตื่นเต้นมาก ตั้งแต่ตกลงที่จะจัดงานแต่งงาน สายลมก็ยิ้มบ่อยมาก หัวเราะก็บ่อยและที่สำคัญทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่ฟ้าบ่อยด้วยหลังจากที่เขาพาเธอไปหาหมอวันนั้น ผลออกมาว่าเธอตั้งท้องได้สองเดือนกว่า ติดง่ายติดเร็วจริง ๆ ตอนนั้นมีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง รู้ว่าฟ้าท้องสายลมก็ดูแลเธออย่างดี ดีชนิดที่ว่าดีเกินไป ทุเรียนก็ให้กินน้อย เมื่อก่อนให้เธอกินเป็นลูก ๆ เดี๋ยวนี้จำกัดการกิน แม่กับย่าของสายลมรู้เรื่องที่ฟ้าประทานท้องก็พากันเอาใจยกใหญ่ หาของมาบำรุงไม่ขาด จะว่ามีความสุขก็มี แต่ว่าฟ้าออกกำลังกายไม่ได้ กินก็กินได้ไม่เต็มที่เพราะสายลมบอกว่าจะแน่นท้องเกินไป ฟ้าจึงอาศัยกินบ่อย ๆ เอา ก็เลยกลายเป็นกินจุบกินจิบไปอีก“ไหนว่าไปใกล้ ๆ ทำไมดูเหมือนออกมาไกล ลมยังไม่บอกฟ้าเลยว่าเราจะไปไหนกัน”“แป๊บนะ นิดเดียวเดี๋ยวก็เห็นแล้ว” เนื่องจากพื้นที่ที่ว่างอยู่ห่างจากเรือนไทยพอสมควร ด้วยเหตุนี้ฟ้าประทาน







