LOGIN"อุ๊ย...ผอมกว่าสวยกว่าแล้วยังไงสุดท้ายเขาก็เลือกฉัน! โฮโฮ่โฮ"(หัวเราะอย่างผู้ชนะ) *นางเอกอ้วน*
View More|朝倉紗月《あさくらさつき》が玄関の扉を開け、部屋の中がこれまで幾度となく迎えてきた夜と同じように、がらんとして冷え切っているのを目にした瞬間、その瞳に濃い失望がよぎった。
今日もまた、彼は帰ってきていない。
紗月の顔色は病的なほど赤く、目尻は熱を帯びたようにじんと痛み、そこには気づかれないほどかすかな赤みも滲んでいた。
まるで次の瞬間には涙がこぼれ落ちてしまいそうなのに、それでも必死に強がって堪えているかのようだった。
数歩進んだだけで足元から力が抜け、彼女はそのままソファへと崩れ落ちた。戸籍上の夫がまた家に帰ろうともしない――その事実だけではない。
身体にこもる異様な熱もまた、全身をひどく不快にさせ、理性まで押し流してしまいそうだった。
「……慎一」
紗月は恋い慕う相手の名をかすかに口にし、ハンドバッグの中から苦労してスマートフォンを取り出した。
男に電話をかけようとしたその直前、ネットニュースの通知が、十数分前に届いていたことに気づく。
――新進気鋭の若手女優・|綾瀬由衣《あやせゆい》が、前事務所との契約終了を正式発表。ヴァレンティス・プロダクションへの移籍が決定……。
ヴァレンティス・プロダクション。
それは慎一のグループ傘下にある芸能事務所だった。そして綾瀬を獲得した人物など、考えるまでもない。彼女の夫である、あの男しかいない。
込み上げる悔しさと嫉妬に、紗月は一瞬、目の前がくらんだ。それでも感情を押し殺しながら連絡先を開き、彼の番号へ電話をかける。
長い沈黙が続いた。
もうこのまま出ないのではないかと、そう思いかけた頃になって、ようやく通話がつながった。「……何だ」
男の声は冷えきっていて、不機嫌そのものだった。まるで紗月からの電話など、ひどく厄介なものだと言わんばかりに。
「慎一、私……熱があるみたいで……。帰ってきて、そばにいてくれない……?」
慎一の向こう側はひどく騒がしかった。
熱に浮かされた頭でもわかる。煽るような音楽、歓声、そしてすぐ近くから聞こえるいくつもの声。「社長、朝倉社長、一杯どうですか!」
酒場だった。
騒がしい音と人の気配に満ちたその場所で、電話中だと気づいたのか、酒を勧めていた相手がふいに声を潜め、遠慮がちに問いかける。「……奥さまからですか?」
「気にしなくていい」
慎一は鼻で笑うようにそう言った。
奥さま、そんなふうに呼ばれたその一瞬でさえ、彼の声には何の感情も宿っていなかった。紗月は、ずきりと痛みを増していく頭を押さえながら、それでも最後の望みに縋るように、もう一度だけ口を開く。
「慎一、本当に苦しいの……。家には誰もいないし、私、あなたにいてほしくて……」
けれど、そんな必死の助けを求める声に、慎一が同情を示すことはなかった。
ましてや、愛しさなど。結婚して、もうすぐ三年。
結婚記念日を目前にしても、慎一の態度はただ冷え続ける一方で、かつて初めて会った頃に向けられていた、上辺だけの優しさでさえ、今では思い出の中にしか残っていない。紗月がここまで頭を下げ、帰ってきてほしいと願っても、彼は眉をひそめ、ただひどく冷たく言い放つだけだった。
「また何を企んでる?」
たったそれだけの言葉で、紗月の心は容赦なく踏み潰され、そのまま地獄の底へと突き落とされた。
呼吸すらできないほどの痛みだけが胸に残る。ตอนพิเศษ ดำนาช่วยพ่อตา5 ปีต่อมา ห้าปีแล้วนับตั้งแต่งานแต่งงานจนตอนนี้ฉันเรียนจบมาช่วยงานที่บ้านเรียบร้อย ถึงจะบอกว่าช่วยงานที่บ้านฉันก็แค่เปิดร้านขายปุ๋ยขายยาโดยผู้สนับสนุนหลักจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามีสุดที่รัก เขาเองก็มาอยู่กับฉันที่กำแพงเพชร แต่ยังคงเปิดร้านทองเหมือนเดิมแถวตัวเมื่อ เราสองคนก็ยังคงไปมากรุงเทพฯ กำแพงเพชรอยู่เรื่อย ๆ ชีวิตฉันตอนนี้มีความสุขมากเลย“หนูครับ”“ครับ หนูอยู่ตรงนี้”“ทำไมคนถึงมาบ้านเราเยอะขนาดนี้” สามีที่น่ารักเข้ามากอดฉันพร้อมกับหอมแก้มไปสองที“หนูยังไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้มีกิจกรรมของหมูบ้านดำนาประจำปี”“หืม ดำนา?” “ทำหน้าอย่างนี้ไม่รู้สินะ ดำนาก็คือการที่เรานำต้นกล้าหมายถึงต้นข้าวที่โตประมาณยี่สิบถึงยี่สิบห้าวันไปลงนาเพื่อปลูกน่ะ” ฉันอธิบายให้เขาเข้าใจ“แล้วที่พ่อบอกไปหว่านข้าวล่ะไม่เหมือนกันเหรอทำไมถึงต้องดำนาอีก”“เหอะ จะหว่านจะดำนาก็เหมือนกันนั่นแหละสุดท้ายก็เป็นข้าวให้เรากินกันอยู่ดี” ฉันที่ขี้เกียจอธิบายให้เขาเข้าใจจึงบอกตัดบทไป“แล้ว...”“พอเลิกสงสัยแล้วไปลองลงมือทำเองเลยดีกว่า” ฉันบอกเขาพร้อมกับจับมือไปที่รถขนกล้า“อืมได้ น่าสนุกดี” 20
บทที่ 40 อินทนนท์เป็นของลูกหมู @วันงานแต่งงาน“โห่ ฮี่โห่ ฮิ่โห่ ฮิ่โห่ ฮิ่โหยยย”“ฮิ้วววว”“ใครมีมะกรูดมาแลกมะนาวใครมีลูกสาวมาแลกลูกเขยเอาวะเอาเหวย ลูกเขยผู้ใหญ่นิดมาตาลาลา...”“หู้ยย..ฮา..โห่..ฮี้ว” เสียงเพลงวงลำแคนแต่งงานดังมาตั้งแต่ปากซอยก่อนจะเข้ามาถึงบ้านเจ้าสาวที่อยู่ห่างไม่ไกลบรรดาญาติฝ่ายหญิงเต้นรำตามขบวนขันหมากเพลงลำแคนอย่างสนุกสนานสร้างสีสันให้ขบวนได้เป็นอย่างดี ใช้เวลาเดินขบวนไม่นานขบวนขันหมากของอินทนนท์ก็ได้มาหยุดที่หน้าบ้านเจ้าสาวแสนสวยเป็นที่เรียบร้อย“ขอให้เพื่อนผมเข้าไปเจอเจ้าสาวหน่อยครับ” เวย์รับหน้าเอ่ยบอกคนกั้นประตูเงิน“จะเข้าไปต้องมีอะไรมาแลกนะจ๊ะ ซองไม่หนักประตูไม่เปิดจ๊ะ” ลูกเจี๊ยบบอกด้วยรอยยิ้ม“นี่เลยครับ เจ้าบ่าวเตรียมชุดใหญ่ให้เรียบร้อย” น่านที่รับหน้าที่เป็นคนถือซองยื่นซองขาวใส่เงินจำนวนหนึ่งให้ทั้งสองคนที่กั้นประตูเงินไว้ไป“ว้าว เชิญเลยจ๊ะ” เมื่อได้รับซองประตูเงินก็เปิดออกอย่างง่ายดาย“ไปเพื่อนไปหาเจ้าสาวมึงกัน” น่าน“เดี๋ยวค่ะ ยังเข้าไปไม่ได้นะคะ” เดินเข้ามาได้ไม่นานขบวนเจ้าบ่าวก็เจอเข้ากับประตูทองที่หนอไม้กับปกป้องยืนถือสร้อยทองกั้นป
บทที่ 39 พรีเวดดิ้ง“เอ็งสองคนไปถ่ายรูปติดงานแต่งกันได้แล้ว”“พรีเวดดิ้งพ่อ”“เออนั่นแหละ ไปถ่ายกันได้แล้วข้ากับเทวาเตรียมงานหมดแล้วแล้ว” “จ๊ะ” หลังจากพูดคุยกันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองครอบครัวจึงแยกย้ายไปจัดเตรียมของต่างๆที่จะใช้ในงานแต่งงานอีกครั้ง ลูกหมูกับอินทนนท์พร้อมเพื่อนและพี่แยกกันไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งทุ่งนา“เนี่ยเหรอวะต้นข้าว” เวย์เอ่ยถามอย่างตื่นเต้นเมื่อได้เห็นต้นข้าวของจริงใกล้ๆ“ค่ะ ใกล้ได้เวลาเกี่ยวแล้ว”“แล้วต้นเขียวๆตรงนั้นคือข้าวเหมือนกันใช่ไหมลูกหมู” น่านชี้ไปที่ทุ่งนาอีกฝั่งที่เป็นต้นอ่อน“ใช่ค่ะ ต้นกล้าอ่อนยังไม่โต กว่าจะโตเราต้องให้น้ำให้ปุ้ยค่อยบำรุงให้ต้นข้าวโตได้ดี” ฉันอธิบายให้พวกเขาฟังก็อย่างนี้ล่ะนะคนเมืองไม่ค่อยเจออะไรแบบนี้จึงไม่ค่อยรู้ถึงความลำบากของชาวนาว่าจะได้ข้าวไปให้กิน“สวยจริงๆ เหมาะแล้วที่เลือกถ่ายพรีเวดดิ้งที่นี้” อินทนิลเอ่ยบอก“พร้อมถ่ายกันหรือยัง คนถ่ายพร้อมแล้วนะครับ” เวย์ ใช่แล้วพวกเราไม่ได้จ้างตากล้องมาถ่ายรูปให้เพราะพี่เวย์เองก็ถ่ายรูปแต่งรูปได้ดีมากจึงอาสาทำให้เราฟรีๆ แต่ฉันว่าจ้างจะถูกกว่าเพราะพี่เขาเล่นไปซื้อของจัดฉากจัด
บทที่ 38 หนุ่มน้อยตกน้ำ“ทนไม่ไหวแล้วโว้ย! ถ้าจะหอนดังขนาดนั้นแน่จริงก็เดินมาพูดต่อหน้าสิวะอีพวกผีเปรตขอส่วนบุญ!” ใครจะมองยังไงช่างแม่งแล้วขอทีเถอะพวกชอบนินทาคนอื่นเนี่ยชีวิตนี้คงไม่มีอะไรทำหรือไงวะถึงได้ชอบอิจฉาคนอื่นไปทั่วถ้าไม่ได้สั่งสอนวันนี้คงนอนไม่หลับ“หนูเป็นอะไร”“มานี่” ฉันลากพี่นนท์เดินตรงไปยังกลุ่มผีเปรตที่ร้องขอส่วนบุญทันที“อะ...อะไร” “ไหนคนไหนชื่อเนย!” ฉันถามพวกมันทั้งเจ็ดคนพร้อมกับมองเรียงตัวและสายตาของทุกคนก็มองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่ง“คนนี้สินะ พี่นนท์ชอบหน้าตาและหุ่นอย่างยัยนี่มั้ย”“ครับ?”“หนูถามว่าพี่ชอบหุ่นหน้าตาอย่างยัยนี่มั้ย?”“ไม่ครับพี่ชอบหนู ไม่สิพี่รักลูกหมูคนเดียว”“ชัดไหมยัยพวกไม้เสียบผี เขารักฉันถึงไม่สวยแน่แต่ผู้ชายที่พวกเธออยากได้เขารักฉันของใครให้รู้ซะบ้าง”“แกอีกอ้วน!”“อ้วนแล้วหนักหัวแม่...”“นิสัยเหมือนน่าตาเลยนะครับ”“คะ?”“พวกคุณทำตัวน่ารังเกียจมาก”“สุดหล่อพวกเรายังไม่ได้ทำอะไรยัยอ้วนนี่เลย จู่ๆมันก็เดินมาหาเรื่องพวกเราก่อนอย่างนี้ใครเป็นคนน่ารังเกียจกัน”“เหรอครับ แล้วการที่พวกคุณนินทาต่อว่าคนอื่นมันดีมากเลยสินะ”“พวกเราก็แค่คุยกันขำๆ
บทที่ 30 ขะแข็งแกร่ง"อ๊ากกก! ลูกหมูไซด์คิกย๊าฮู้ย๊าาา!" พลั่ก ตึก!"อั๊ก!" อินทนนท์ร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อร่างกายของเขากระแทกเข้ากับประตูห้องอย่างแรงด้วยแรงถีบมหาศาลของลูกหมูโดยไม่ทันตั้งตัว เขาใช้มือหนาจับหน้าท้องแกร่งของตัวเองเอาไว้เมื่อรู้สึกเจ็บจุกบริเวณท้องที่ถูกถีบเข้ามาอย่างจัง
บทที่ 27 คุณงั้นเหรอ?"ลูกหมูนนท์...""ไม่! นายโกหกฉันไม่เชื่ออะไรนายทั้งนั้นอย่ามาหลอกกันซะให้ยาก""..." อินทนนท์ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรต่อเพียงแค่มองเธอด้วยสายเศร้าเสียใจที่เธอไม่คิดที่จะเชื่อใจเขาเลยบรื้นนน!"ว๊ายย! เป็นบ้าอะไรของนาย" ลูกหมูต่อว่าอินทนนท์เมื่อจู่ๆเขาก็ขับรถเร่งเครื่องขับรถออ
บทที่ 26 ไม่ให้เรียกว่าที่รักจะให้นนท์เรียกว่าอะไร ผมไปเจ้าชู้ตอนไหน? พยายามคิดมาทั้งคืนจนเวลาล่วงเลยไปถึงเช้าวันใหม่ก็ยังไม่ได้คำตอบ เฮ้อ...ช่างเถอะเอาไว้วันนี้ค่อยไปคุยกับลูกหมูเลยดีกว่า เพราะถึงยังไงเธอก็ต้องไปมหาลัยในวันนี้อยู่แล้วผมว่าผมไปดักรอเจอเธอที่หน้าคณะของเธอเลยจะได้พูดคุยกันให
บทที่ 23 เมียใครครับเวลา 12:15 นาที"เลือด?" ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสงสัยว่ามือฉันไปเปื้อนเลือดตั้งแต่ตอนไหนแถมยังแห้งแล้วอีกด้วย หรือเราจะเป็นประจำเดือนไม่สิเราพึ่งเป็นไปเองแล้วเลือดของอะไร"อื้มมม""หรือว่า! นนท์อินทนนท์" ฉันรีบเรียกคนที่นอนอยู่ข้างกายทันทีเมื่อพึ่งนึกขึ้นม





