Se connecter“ไปไหน” ฉันลงจากรถพร้อมเฮียไฟแล้วรีบเดินมาอีกทาง
“อยากกินกาแฟค่ะ เฮียเอาไหม”
“ไม่ เดี๋ยวเย็นเฮียมีนัด”
“อ่อ เดี๋ยวหนูมานะ เดินไปแป๊บเดียว” ฉันยิ้มแล้วเดินมาทางปั๊มน้ำมัน ในปั๊มมีร้านกาแฟ ขอสักแก้วดูดให้ชื่นใจคงเป็นอะไรที่รู้สึกดี
“เอ้า แดดมันร้อน” ร่มสีดำกางพรึบก่อนจะถูกยัดใส่มือฉัน
“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวหนูรีบกลับมา” เนี่ยเรื่องเล็กน้อยที่เฮียไม่เคยละเลย
เห็นปะ เวลาที่เราคิดไปเองอะไรที่เขาทำให้ก็ดีไปหมด
“อืม เฮียรอด้านใน รีบตามมา”
ก็เพราะใส่ใจแบบนี้ไง จะไม่ให้รักได้ไง
ได้มอคค่าปั่นมาหนึ่งแก้ว ฉันรีบเดินกลับมาที่ตึกแถว ตึกแถวนี้มีว่าง 1 คูหา ด้านริมสุด
เดินเข้ามาด้านในฉันเห็นเฮียกำลังคุยกับป้าแหววชาวบ้านแถวนี้ ฉันเดาว่าเป็นคนหาคนมาเช่า
“ช้า”
“คนเยอะค่ะ” คนในร้านกาแฟเยอะจริง ๆ
“เอ้าโตขึ้นเยอะเลยนี่ดาวเหนือ สวยนะเนี่ย” ตามประสาชาวบ้านปากหอยปากปูที่ว่างเว้นไม่ได้ชอบจับกลุ่มนินทาลูกชาวบ้าน และฉันโดนบ่อยสุดเพราะถูกหาว่าเกาะเฮียไฟกับพี่แคลกิน ป้าคนนี้นี่ขาเม้าท์เลยจ้า
“ขอบคุณค่ะป้าแหวว” ถึงไม่ชอบยังไงก็ต้องปั้นหน้ายิ้มให้ผู้ใหญ่อะเนอะ ถ้าไม่ยิ้มก็จะเอาไปนินทาว่าไม่มีมารยาทอีก
“นี่แฟนคุณไฟเหรอคะ” ทันทีที่เสียงหวานเอื้อนเอ่ยฉันปรายตามองไปทางต้นเสียง ผู้หญิงผมยาวสลวยยาวเลยหลัง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง เธอดูสวย สวยมาก ดูเป็นผู้ใหญ่ด้วย เธอดูดีอะ ยืนคู่กับเฮียไฟแล้วเหมาะสมกันมาก ๆ
“ไม่ใช่ครับ นี่น้องสาวของผม” หึ เฮียเล็งผู้หญิงคนนี้ไว้ไง ถึงได้บอกว่าฉันเป็นน้องสาว ถ้าคนไหนที่เฮียไม่สนใจเฮียจะเอาฉันไปกัน และบอกว่าฉันเป็นคนสำคัญ คำพูดคลุมเครือทำให้คนเข้าใจผิด ฉันเองยังเข้าใจผิดอยู่บ่อย ๆ หมอดาวขอฟันธงเลยว่าผู้หญิงคนนี้เสร็จเฮียไฟแน่
หึงอะ หวงอะ แต่ทำอะไรไม่ได้
“สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อเก๋นะจ๊ะ กำลังจะเปิดร้านเสริมสวยที่นี่ แวะมาอุดหนุนได้นะพี่คิดน้องดาวราคาพิเศษเลย” ดูจากสายตาก็คงอยากจะกินเฮียไฟเหมือนกัน
“ค่ะ” ให้ตายก็ไม่มาหรอก
“เมื่อกี้คุยถึงไหนกันแล้วนะครับ คุณเก๋พร้อมทำสัญญาเลยไหม”
ฉันทำเนียนเดินถอยห่างออกมา ปล่อยให้เฮียได้คุยธุระของเขา
ดาวเหนือเอ๊ย ยังไงซะก็เป็นได้แค่น้องสาวข้างบ้าน ตัดใจจากเขาสักทีเถอะน่า สายตาที่เฮียไฟจ้องพี่เก๋อะไรนี่งาบแน่นอน ชิ หมั่นไส้
ผ่านไป 10 นาที เฮียเดินกลับมาที่รถพร้อมฉัน เฮียไฟดูอารมณ์ดีมาก ๆ เขาอารมณ์ดีจนทำให้ฉันอารมณ์เสีย
“เดี๋ยวดาวกลับบ้านเลยนะ”
“อ้าว แล้วเฮีย?” ไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลยนะ
“เฮียจะไปคุยเรื่องสัญญากับคุณเก๋ต่อ”
แบบนี้คงมากกว่าคุยสัญญา น้อยใจอะ น้อยใจมาก “จะให้ดาวกลับยังไง”
“เดี๋ยวเฮียให้คนมารับ” เขาล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงมากด
“…” ฉันกำลังน้อยใจอย่างหนัก นี่เฮียจะให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งลูกรักที่มีแค่ดาวได้นั่งได้ขับมาคนเดียวโดยตลอดอย่างนั้นเหรอ เกินไปแล้วไอ้เฮียไฟ เห็นเขาแป๊บเดียวก็หลงเขาแล้วเหรอ แบบนี้ไม่น่ารักเลย ไม่น่ารักมาก ๆ ดาวเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้วนะ
“เฮ้ย มารับดาวไป…”
“ไม่ต้องค่ะ ดาวหาทางกลับเองได้” ฉันเปิดประตูรถเพื่อคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านใน จากนั้นก็โบกรถรุ่นน้องแถวบ้านที่กำลังขับออกจากปั๊มพอดี
“เจ้ดาวไปไหนอะ”
“กลับบ้านอะ ขอติดรถไปด้วยดิ” พยายามกลั้นเสียงไม่ให้สั่นสุด ๆ เลย ตอนนี้เคืองเฮียมาก อยากร้องไห้ดัง ๆ อยากโวยวายใส่เฮียด้วย แต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้ไง
ทำได้แค่อดกลั้น
“ได้ดิ ขึ้นเลยเจ้” รุ่นน้องแถวบ้านคงเห็นว่าสีหน้าฉันไม่สู้ดีถึงได้ทำหน้าตกใจ แต่ก็ยังยอมช่วย
ฉันขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์และไม่หันกลับไปมองเฮียไฟ ไปเลยไป จะไปถึงสุขที่สวรรค์ชั้นไหนก็เชิญ ดีเหมือนกันดาวจะได้เลิกรักเฮียง่ายขึ้น ไปมั่วซะให้พอ ไอ้คนหล่อคนรวยมีแต่คนรุม ไอ้คนมีเสน่ห์
“เจ้ดาวว่างปะ” รุ่นน้องเอ่ยถามทำให้ฉันรีบยกมือปาดเช็ดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่ได้
“อืม ทำไมอะ”
“หนูว่าจะไปซื้อเค้ก เจ้สนใจไปด้วยกันไหม เมื่อก่อนเจ้ชอบร้านนั้นนี่”
“อั่งเปาอะเหรอ”
“แม่นแล้ว สนไหม”
“เอาดิ อยากกินหลายรสเลย” เค้กขึ้นชื่อร้านนี้อร่อยมาก คนเข้าเพียบ เนื้อเค้กนุ่มละมุนลิ้นสุด ๆ เวลาเครียด ๆ การกินของหวานมักเป็นทางออกที่ดี
และเมื่อฉันตอบตกลงรุ่นน้องแถวบ้านก็พาแว้นแบบสุดฤทธิ์ ไม่ห่วงทรงผมและความสวยของฉันบ้างเลย เออ ไม่ได้แว้นนานแล้ว ก็ดีเหมือนกัน ลมตีหน้ามีความสุขดี มีความสุขจนน้ำตาไหล
ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีก็ถึงร้านเค้ก คนเยอะจริงสมคำร่ำลือ จะผ่านไปกี่ปีลูกค้าไม่เคยลดน้อยลง รุ่นน้องซื้อแบบเป็นชิ้น ชิ้นละ 35 บาท 3 กล่องร้อย ขณะที่ฉันซื้อเป็นก้อน ขนาด 1 ปอนด์ 2 ก้อน เป็นช็อกโกแลตและส้ม กะเอาให้จุก กินให้หายน้อยใจคนเสน่ห์แรง
เลือกเสร็จก็มาจ่ายเงิน จ่ายให้รุ่นน้องด้วยเพราะอุตส่าห์รับฉันขึ้นรถแล้วยังพามาซื้อเค้กด้วยอีก
ครึ่งชั่วโมงต่อมาฉันก็ถึงบ้าน ตามเคย แม่ยังไม่กลับ ส่งข้อความมาบอกว่า
(บังเกิดเกล้า: ไม่กลับนะ ไม่ต้องหากับข้าวเผื่อ)
ฉันก็อยู่บ้านคนเดียวไง สิ่งที่ทำจึงเป็นการอาบน้ำใหม่อีกรอบ เสร็จแล้วก็มานั่งดูทีวีที่ห้องโถงกลางบ้าน เอาเค้กออกมาเปิด ถ่ายรูปอวดเพื่อนแล้วนั่งกินคนเดียว ตามองทีวี ช้อนตักเค้กใส่ปาก
กินหมดไปครึ่งค่อนปอนด์ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย ตอนนี้ฟ้ามืดสนิท เหลือบตามองนาฬิกาฝาผนัง ทุ่มกว่า อืม เค้กเป็นข้าวเย็นเลยแล้วกัน คิดได้แบบนั้นก็ตักกินต่อ กินมันทั้งสองก้อนอะแหละ นั่งกินไปกินมา เสียงดังมาจากหน้าบ้าน
ฟ้าจึงต้องเลือกทางเดินของตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป“วันนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม” สายลมพูดพลางหวีผมให้ฟ้าประทานหลังจากที่เป่าผมให้เธอจนแห้ง“เหนื่อย แต่มีความสุข ลมมีความสุขไหม”“มีสิมีความสุขมาก ๆ ต่อไปนี้เราก็ทำถูกต้องทุกอย่างเป็นสามีภรรยาที่ไม่มีใครมาว่าฟ้าได้อีกแล้ว”ฟ้าประทานหมุนเก้าอี้หันมาสวมกอดสามี “สายลมของฟ้าน่ารักที่สุดเลย รักรักรักรักจัง”“รักเหมือนกัน ก่อนนอนกินนมสักแก้วไหม”“อื้ม เอาสิ”“งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวลมมา”“ค่ะ” สายลมเดินออกจากห้องนอน ฟ้าประทานจึงเดินมาที่เตียงนอน ย่ากับพี่ชายของเธอเดินทางกลับทันทีเนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุม ความจริงมีประชุมวันนี้ทว่าพี่ ๆ ขอเลื่อนเพื่อมางานแต่งของเธอ ของขวัญงานแต่งที่ย่าให้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง ย่าย้ำก่อนกลับว่า ‘เดี๋ยวเวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้น ฟ้าอย่าได้น้อยใจนะลูก ย่าจะหาทางพูดให้ปู่ของหลานใจเย็นเอง’ถึงย่าจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าฟ้ารู้ดีว่าวันที่คุณปู่จะยอมให้อภัยนั้นน้อยมาก บางทีอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยแต่ไม่เป็นไร ฟ้ามีพี่ชายทั้งสี่และย่าก็พอแล้ว ถึงย่าจะชอบบังคับ ทว่าย่าคือคนที่ดีกับฟ้าที่สุด“นมอุ่นมาแล้วครับ” สายลมกลับมาพร้อมนมอุ่น
“แกเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยเล็ก” เสียงพี่ชายคนโตดังขึ้น ฟ้าประทานหันมองเห็นพี่ชายอีกสามคนของเธอ“...” พี่ชายทั้งสี่คนมากันครบเลย ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสี่คนจะยอมทิ้งเวลาอันมีค่ามาร่วมงานแต่งเธอ“อะไรเล็ก ร้องไห้ทำไม พวกพี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรแกเลย” เจ้าป่าเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “ดูสิแต่งหน้ามาสวย ๆ ตาแกเริ่มบวมแล้ว ดีนะที่เครื่องสำอางแกกันน้ำ ไม่งั้นคงสวยน่าดู”“พี่สาม” ฟาดอกพี่ไปหนึ่งที น้องสาวร้องไห้ด้วยความคิดถึงยังมีอารมณ์มากวน“ตีพี่ได้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก” เจ้าป่าลูบที่แก้มน้องสาวฟ้าประทานมองพี่ชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณที่มานะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฟ้า”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว วันนี้คือวันที่น้องสาวของพี่สวยที่สุดนะ” ภูตะวันพี่ชายคนที่สองเดินเข้ามากอดน้องสาวสุดที่รัก“พี่รอง”“วันนี้เล็กสวยมากเลยนะ พี่ยินดีด้วยและพี่ดีใจมากที่เล็กมีความสุข น้องของพี่เก่งมาก ๆ เข้มแข็งมาก”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”เวลานี้พี่ชายทั้งสี่พากันรุมกอดน้องสาวคนเล็ก พวกเขากอดเธอจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก “พอก่อนฟ้าหายใจไม่ออกแล้ว”“ได้ไง พวกพี่ทิ้งงานมาหาแกเลยนะ” พี่ชายทั้งสี่พูดพร้อมกันอย
งานแต่งของเธอและเขาสายลมจองสถานที่จัดงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง สายลมทุ่มไม่อั้นจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เขาต้องการให้ภรรยาของเขาไม่น้อยหน้าใคร“เรามาฟังความรู้สึกเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวนะครับ” พิธีกรในงานเอ่ยสายลมหันมองเจ้าสาวแสนสวยด้วยความปลื้มใจ การแต่งงานครั้งนี้เรียกได้ว่าเขามีความสุขจริง ๆ เพราะเขาเต็มใจที่จะแต่งกับผู้หญิงคนนี้มาก ๆ“สำหรับผมผมอยากถามเธอว่าเธอไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเราเพิ่งมาเจอกัน”เสียงกรี๊ดด้านล่างทำฟ้าประทานรู้สึกเขินคำพูดของสามี“ผมรักเธอครับ รักเธอมากมากจนไม่รู้ว่าต้องบรรยายออกมายังไงบ้าง” สายลมเสียงสั่น“อะไร จะร้องไห้เหรอ” ต้องเป็นฟ้าสิที่ร้อง ลมมาร้องได้ไง“อย่าเพิ่งแซวสิ” เขายิ้มแล้วพูดต่อ “ขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทำให้ผมกลับมารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง ขอบคุณเธอที่เลือกผม อยู่ข้างผม ช่วยดึงผมออกจากโลกที่มืดมน เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกครับ ผมไม่คิดเลยว่าผมจะรักเธอ แต่ว่าผมก็รักเธอไปแล้ว รักในความแปลกของเธอ เธอทำให้ผมได้เจอกับความสุขอีกครั้ง เธอเป็นแสงสว่างในชีวิตผม เธอมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วผมก็รักเธอแบบไม่รู้ตัว”“...” เคยเขียนบทแบบนี้ในนิยาย ไม่คิดเลยว่าพอได้เจอจริง ๆ จะทำใ
ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฟ้าประทานก็ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอเมื่อครู่ เธอเงียบ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าคนเป็นผัวรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ใบหลิวพูดมันมีความจริงอยู่ด้วยและเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดถึง ฟ้าประทานก็ไม่เคยถามบอกตามตรงว่าเขากลัวเธอโกรธ กลัวเธอเก็บเรื่องที่ใบหลิวพูดมาคิด ถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเขาขึ้นมาเขาก็แย่สิ เขาต้องรีบอธิบาย เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ “ฟ้า”“ว่า”“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูด...”“เรื่องไหน”“เรื่องบ้านที่ลมเคยอยู่กับดาวเหนือ” พูดชื่อดาวเหนือก็ทำให้นึกถึงแฟนเก่าฟ้าประทาน“อื้อ ทำไมอะ” เรื่องนี้ก่อนทำข้อตกลงเธอก็รู้อยู่แล้วและรู้ด้วยว่าสายลมรักดาวเหนือมาก ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ต่อให้เลิกกันไปแต่ก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน เขาอยากไปบ้านหลังนั้นหรืออยากเก็บไว้มันก็เป็นความต้องการของเขา ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่ที่มีความทรงจำดี ๆ ใครบ้างไม่อยากไป“ก็เรื่องบ้าน...”“สายลมฟังฟ้านะ ฟ้าไม่คิดจะบังคับจิตใจสายลม อะไรที่เป็นความสุขลมทำเลย ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อฟ้า เมื่อก่อนเรื่องบ้านหลังนั้นเป็นความสุขเดียวของสายลม งั้นฟ้าถามหน่อยว่าตอนนี
หนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองกลับมาที่บ้านเรือนไทย เมื่อมาถึงมีรถบีเอ็มจอดอยู่ สายลมลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งที่ฟ้าประทานนั่ง ขณะนั้นคนที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มเปิดประตูลงจากรถเช่นกันอดีตภรรยาที่คิดว่าไม่มีวันจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกจู่ ๆ ก็โผล่มาในวันที่เขาใกล้จะแต่งงานอีกครั้งกลับมาทำไม ไหนว่าไม่อยากให้ลูกติดต่อ ไหนว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับลูกไม่อยากให้สามีต่างชาติเข้าใจผิด แม้แต่นามสกุลลูกก็เปลี่ยนไปใช้ของสามีต่างชาติ“เจอหน้าหลิวไม่คิดจะยิ้มให้บ้างเลยเหรอคะ” ใบหลิวเอ่ยเมื่อเห็นว่าสายลมที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้ม ทว่าหันมาเจอเธอเขาก็วางหน้าเรียบนิ่ง“มาที่นี่ทำไม” กับผู้หญิงคนนี้สายลมยังคงเย็นชาเสมอ“ก็ได้ยินข่าวว่าจะแต่งงาน หลิวเลยอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่ตัดสินใจแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกว่าหลิว ทำไมพี่ไม่รักหลิวแต่พี่รักมัน”“ก็ผู้หญิงแบบนี้ไง ผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์” ฟ้าประทานพูดพลางลงจากรถด้วยท่าทางสวยสง่า เธอปรายตามองอดีตภรรยาของสายลมด้วยสายตาเรียบนิ่ง“...” ใบหลิวพูดไม่ออก ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ ทั้งที่หล่อนยืนเฉย ๆ ก็ทำใบหลิวรู้สึกหวาดกลัวได้“ได้ยินว่าได
งานแต่งถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา บ้านที่สายลมตั้งใจสร้างเพื่อฟ้าประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ก่อนงานแต่งสามวันเขาชวนเธอมาดูบ้าน เขาขอให้เธอปิดตาแล้วตามเขามาเงียบ ๆ ฟ้าประทานทำตามที่สายลมขอเพียงเพราะเธอรู้สึกได้ว่าเขาดูตื่นเต้นมาก ตั้งแต่ตกลงที่จะจัดงานแต่งงาน สายลมก็ยิ้มบ่อยมาก หัวเราะก็บ่อยและที่สำคัญทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่ฟ้าบ่อยด้วยหลังจากที่เขาพาเธอไปหาหมอวันนั้น ผลออกมาว่าเธอตั้งท้องได้สองเดือนกว่า ติดง่ายติดเร็วจริง ๆ ตอนนั้นมีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง รู้ว่าฟ้าท้องสายลมก็ดูแลเธออย่างดี ดีชนิดที่ว่าดีเกินไป ทุเรียนก็ให้กินน้อย เมื่อก่อนให้เธอกินเป็นลูก ๆ เดี๋ยวนี้จำกัดการกิน แม่กับย่าของสายลมรู้เรื่องที่ฟ้าประทานท้องก็พากันเอาใจยกใหญ่ หาของมาบำรุงไม่ขาด จะว่ามีความสุขก็มี แต่ว่าฟ้าออกกำลังกายไม่ได้ กินก็กินได้ไม่เต็มที่เพราะสายลมบอกว่าจะแน่นท้องเกินไป ฟ้าจึงอาศัยกินบ่อย ๆ เอา ก็เลยกลายเป็นกินจุบกินจิบไปอีก“ไหนว่าไปใกล้ ๆ ทำไมดูเหมือนออกมาไกล ลมยังไม่บอกฟ้าเลยว่าเราจะไปไหนกัน”“แป๊บนะ นิดเดียวเดี๋ยวก็เห็นแล้ว” เนื่องจากพื้นที่ที่ว่างอยู่ห่างจากเรือนไทยพอสมควร ด้วยเหตุนี้ฟ้าประทาน







