สถานะแค่รู้สึกดี ( NC 18+ )

สถานะแค่รู้สึกดี ( NC 18+ )

last update最終更新日 : 2025-10-09
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
189チャプター
3.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

อ่านฟิน

อีโรติก

รวย

สวย

วัยรุ่น

โรงเรียน

ความรักต้องห้าม

รักข้ามสถานะ

คำว่า รู้สึกดี กับ คำว่า รัก ความหมายเหมือนกันหรือเปล่านะ "คุณยูเคยรักมะลิบ้างไหมคะ" "ฉันรู้สึกดีกับเธอ" ********* มะลิ เธอคือลูกสาวของแม่บ้านในบ้านของเขา เขา ภรัณยู ผู้เป็นเดือนของมหาวิทยาลัย เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่คนนั้นไม่ใช่เธอ ความสัมพันธ์ต้องห้ามเกิดขึ้นในคืนหนึ่ง แต่สัมพันธ์นั้นยังคงอยู่เรื่อยมา มีแค่เขากับเธอเท่านั้นที่รับรู้ เธอหวังว่าเขาจะรักเธอในสักวัน สักวัน...ที่อาจไม่มีอยู่จริง ------- รักต้องห้ามของลูกชายเจ้านายกับลูกสาวแม่บ้าน ไม่มีนอกใจนอกกาย จบสุขนิยม ขมบ้างช่วงแรก แต่รับรองผ่านไปแล้วเบาหวานจะถามหา

もっと見る

第1話

บทที่ 1

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Kittisak Domhorm
Kittisak Domhorm
สนุกมากเรื่องนี้
2025-12-01 22:39:34
1
1
Kittisak Domhorm
Kittisak Domhorm
ชอบมากๆเรื่องนี้
2025-11-06 14:17:31
1
1
189 チャプター
บทที่ 1
ฉันนั่งบีบมือตัวเองด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น ฉันกับเขานั่งตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย “ผมรักมะลิจริง‍ ๆ นะครับ พ่อกับแม่ให้เราแต่งงานกันเถอะ” เสียงของเขาทำให้ฉันน้ำตารื้น ไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างที่พูด ในเมื่อได้เกินเลยกันแล้ว เขาก็ยินดีจะรับผิดชอบ “คุณยู!” มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาคือผู้ชายแสนดีที่ฉันหลงรักมานานแสนนาน ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็รักผู้ชายคนนี้ไปทั้งหัวใจ เมื่อหัวใจเป็นของเขาแล้ว ไม่ยากเลยที่ร่างกายจะเป็นของเขาด้วย แค่เพียงเขาสัมผัสแตะต้อง ฉันก็อ่อนระทวยและยอมเป็นของเขา “จะแต่งงานกับเด็กในบ้านได้อย่างไรกันยู” เสียงทรงพลังของคุณดา หรือคุณปรีญาดา ผู้เป็นแม่ของเขาเอ่ยขัด ฉันน้ำตารื้นเพราะความเสียใจ ‘เด็กในบ้าน’ ‘คนใช้’ ไม่ว่าจะคำไหน สำหรับคนที่เกิดมาพร้อมตำแหน่งที่ไม่อยากรับอย่างฉันก็จำใจรับอยู่ดี “แต่ผมรักมะลิจริง‍ ๆ” เขายังคงจับมือฉันแน่นอย่างเคย ความรู้สึกตื้นตันใจไม่เคยเกิดขึ้นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเท่านี้มาก่อน ดีเหลือเกิน “ยู แม่รับไม่ได้หรอกนะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยูจะเอาล
続きを読む
บทที่ 2
“อ๊า” ฉันร้องออกมาอย่างไม่อาจห้ามความรู้สึกและปลดปล่อยความสุขออกมารดท่อนลำของเขา “แตกเร็ว” คำชมแสนวาบหวามของเขาทำฉันหัวใจเต้นแรง บทรักเร่าร้อนของเราสองแค่เริ่มต้นเท่านั้น ทว่าบทรักเร่าร้อนของจริงกำลังจะเริ่ม ความคับแน่นทำฉันอึดอัดแต่แสนสุข ทุกจังหวะรักของเราสองสร้างความสุขให้ฉันจนต้องร้องครางอย่างลืมตัว ไม่นานเราสองคนก็ไปถึงจุดหมายพร้อมกันในอีกครา ฉันเรียกสิ่งที่เป็นอยู่ว่าความรัก สิ่งที่มอบให้เขาคือกายและใจ ความพยายามอีกขั้นของฉันสัมฤทธิผลแล้ว “คุณยู” ฉันเรียกคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่เบา ๆ อยากบอกข่าวดีให้เขาได้รับรู้ “ว่าไง” “มะลิสอบเข้าที่เดียวกับคุณยูได้แล้วนะคะ” ฉันกอดเขาแน่นกว่าเดิม ฉันไม่เคยได้เรียนพิเศษ ทั้งหมดที่ได้มาเกิดจากความพยายามของตัวเองล้วน ๆ อยากเทียบเคียงกับเขา อยากให้เขาภูมิใจ อยากยืนข้างเขาอย่างสง่างาม “เหรอ ดีใจด้วย” เสียงเขาแผ่วเบา เขายินดีกับฉันจริง‍ ๆ ใช่ไหม “มะลิเรียนมหา’ลัยแล้ว ไปอยู่คอนโดกับคุณยูได้ไหมคะ” เพราะบ้านของเขาห่างจากมหาวิทยาลัยค่อนข้างมาก ใช้เวลาเดินทา
続きを読む
บทที่ 3
“อกหักได้ไง แกมีแฟนเหรอ” เป็นเสียงเอยที่เอ่ยถามอย่างสงสัย ฉันกับสารินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเอย “ไม่ใช่แฟน ฉันแอบชอบเขาไง” “ใครที่แกแอบชอบ” เอยถามอย่างสงสัย ทั้งยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีกนิดเพราะกลัวโต๊ะข้าง ๆ จะได้ยิน “พี่ยู ปู่รหัสกูไง” คำพูดของพรีนทำหัวใจฉันตกไปอยู่ตาตุ่ม เพิ่งได้รู้ว่าเพื่อนแอบชอบเขา พรีนเป็นคนสวย และแน่นอนว่าสวยกว่าฉันเยอะ ฐานะทางบ้านก็ดีไม่น้อย “ทำไม แกไปบอกชอบเขางี้เหรอ” สารินถามอย่างสงสัย ฉันเองก็สงสัยไม่น้อยไปกว่าเพื่อนเช่นกัน แต่ที่ไม่ถามเพราะกลัวว่าเพื่อนจะจับสังเกตได้ “เปล่า ฉันได้ยินกลุ่มเพื่อนเขาเมาท์ว่าพี่ยูมีคนที่ชอบแล้ว” คำพูดของพรีนทำให้ฉันแอบยิ้ม เขาไม่เปิดตัวกับฉัน แต่อย่างน้อยก็ปิดโอกาสคนอื่นที่จะเข้าหา ฉันคงไม่ได้เข้าข้างตนเองจนเกินไปใช่ไหม ถ้าจะคิดว่าคนที่เขาชอบคือฉัน แต่แล้วความคิดของฉันก็ถูกสั่นคลอน “นี่พวกแก รู้แล้วเงียบไว้เลยนะ” จู่ ๆ พรีนก็ลดเสียงเบาลง พวกเราจึงต้องขยับศีรษะเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม “เขาว่าพี่ยูแอบชอบพี่รินณี[1]มาตั้งแต่มัธยมแล้ว”‘รินณี’
続きを読む
บทที่ 4
ฉันตื่นมาด้วยความเมื่อยขบ คงเพราะบทรักเร่าร้อนของคนเมาเมื่อคืน ปกติถ้าเขาเมาจะหื่นเป็นพิเศษ ฉันกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลาของคนนอนข้างกาย คุณยูของฉันหน้าตาดีตั้งแต่ฉันจำความได้ เฝ้ามองและแอบรักเขาโดยไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีก็ขาดเขาไม่ได้แล้ว “กลับบ้านไหมคะ” ฉันถามคนที่ตื่นนอนแล้ว วันนี้เป็นวันเสาร์ ไม่แน่ใจว่าสัปดาห์นี้เขาจะกลับหรือเปล่า “อืม มะลิกลับไหม” “กลับค่ะ” “งั้นมะลิกลับก่อนเลยนะ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันค่อยกลับ”ฉันนึกว่าเขาจะชวนกลับด้วยกัน แต่ก็นั่นแหละ มันจะกลับด้วยกันได้อย่างไร ก็อย่างที่รู้ดีว่าฉันเป็นเพียงลูกของคนรับใช้ ไหนเลยจะเสนอหน้านั่งรถคันหรูของลูกชายเจ้าของบ้านกลับไปพร้อมกัน “มะลิ” “คะ?” “ฉันเพิ่งโอนเงินให้ เช็กดูนะว่าพอไหม”ฉันไม่ได้ดูหรอก เพราะรู้ว่ามันคงมากพอดู มากกว่าเงินเดือนคนรับใช้ในบ้านเขาเสียอีก “ขอบคุณค่ะ คุณยูไม่ต้องให้มะลิทุกครั้งที่นอนกับมะลิก็ได้ค่ะ มะลิไม่ได้ขายตัว” ฉันพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูดมาก่อน คงเพราะความอึดอัดในใจตอนนี้ตั้งแต่ได้รับรู้เรื่องของคนที่เขารักกระมัง ท
続きを読む
บทที่ 5
“คุณยู” ลำคอฉันแห้งผาก ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้ เห็นผู้ชายเปลือยเปล่า ระหว่างที่ฉันเข้าห้องน้ำ เขาคงลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าของตัวเอง เนื้อตัวของบุรุษเพศที่เพิ่งเคยเห็นเต็ม ๆ ตาครั้งแรก ฉันประหวั่นไม่น้อย แต่นี่ก็อาจเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้เห็น ฉันนั่งลงข้างเอวเขา พยายามไม่มองสิ่งที่เชิญชวนสวยตา สิ่งที่บ่งบอกความเป็นบุรุษเพศ ‘คุณยูโตแล้วจริง‍ ๆ’ ฉันใช้ผ้าในมือเช็ดหน้าเขาเบา ๆ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วคมเรียวสวย ริมฝีปากหยักได้รูปสีชมพูอย่างคนสุขภาพดี กล้ามอกสวยแข็งแรง ฉันรีบยกมือของตัวเองอีกข้างออก นี่มือข้างนั้นของฉันไปวางไว้บนกล้ามอกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ หัวใจฉันเต้นระส่ำเพราะความอาย และยิ่งละอายเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังคิดไม่ซื่อกับคนเมา ริมฝีปากเขาเผยอนิด ๆ เหมือนกำลังหลอกล่อให้ฉันลองแตะลิ้มชิมรสของริมฝีปากสีระเรื่อนั้น ‘อย่านะมะลิ เดี๋ยวเขาตื่น’ เสียงในหัวกำลังเตือนฉัน แต่ดูเหมือนคำเตือนนั้นจะไร้ผล เมื่อฉันรู้ตัวอีกที ริมฝีปากของฉันก็ทาบทับริมฝีปากนุ่มหยุ่นของเขาแล้ว นุ่มมาก...ไม่คิดว่าปากคนจะนุ่มได้ขนาดนี้ ผ
続きを読む
บทที่ 6
ทั้งหมดพูดคุยกันด้วยภาษาอังกฤษ คงเพราะมีคนในกลุ่มหลายคนน่าจะเป็นลูกครึ่งหรือไม่ก็ต่างชาติ ฉันฟังออกว่าพวกเขาพูดอะไร ถึงฉันจะไม่ได้ศึกษาในโรงเรียนนานาชาติ แต่ฉันก็เป็นพวกเก่งด้านภาษา ฝึกอ่านฝึกฟังและพูดตามยูทูบที่มีช่องสอนภาษาฟรีมากมาย “เมื่อไหร่ยูจะใจอ่อน” เสียงของผู้หญิงลูกครึ่งถามคุณยูอย่างหยอกล้อ เพื่อนคนอื่นก็ส่งเสียงเฮเหมือนเชียร์คนทั้งคู่ พวกเขาหยิบแก้วแชมเปญจากถาดที่ฉันยกมาเสิร์ฟ ฉันเดินเลี่ยงออกมายังได้ยินพวกเขาหัวเราะและหยอกล้อกัน ไม่มีใครมองเห็นฉันด้วยซ้ำ พวกเขาเห็นแค่ถาดของเครื่องดื่ม หน้าตาหรือรูปร่างที่ไม่ได้โดดเด่น ยิ่งเวลาไม่ได้แต่งหน้าฉันยิ่งเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งจะโต ตัวเล็ก ๆ หน้าจืด ๆ ไม่มีตรงไหนที่ดึงดูดใจเพศตรงข้าม กว่างานจะเลิกก็เกือบห้าทุ่ม ฉันอาบน้ำและเข้านอนเกือบเที่ยงคืน “เหนื่อยไหม” เสียงของแม่ถามในตอนที่ฉันนอนอยู่บนเตียง แม่นั่งอยู่ขอบเตียง มือสากของแม่ลูบใบหน้าของฉันอย่างห่วงใย “ไม่หรอกค่ะ สนุกดี” เหนื่อยแค่ไหนก็ห้ามพูด ฉันเคยเห็นแม่ร้องไห้มาแล้ว ฉันรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้
続きを読む
บทที่ 7
แต่หลังจากที่ได้ผ่าเข่ามาแล้ว ท่านก็เดินเหินได้อย่างสบาย แม่เองก็ไม่ต้องมานอนเฝ้าท่านตั้งแต่ที่ฉันไปเรียนมหาวิทยาลัย “อืม เป็นไงบ้าง ไปเรียนสนุกไหม” คำถามของคุณย่าทำฉันยิ้มออกมา ถ้าถามแบบนี้คงมีเรื่องเล่า “สนุกค่ะ” ฉันตอบเพียงสั้น ๆ รู้ว่าคุณย่าอยากเล่ามากกว่าอยากฟังเรื่องของฉัน “ว่าไปแล้วก็คิดถึงคุณปู่ ไม่น่าอายุสั้นเลย” ท่านพูดแล้วก็ถอนหายใจ ทิชชูถูกดึงมาซับน้ำตาตรงหางตา ฉันขยับเข้าไปพยุงให้ลุกจากเก้าอี้ตัวนั้น ตรงไปยังเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ติดหน้าต่าง เก้าอี้เอนตัวเก่งที่มีวิวข้างนอกเป็นสวนหย่อมของบ้าน ฉันนั่งลงข้าง ๆ บีบนวดปลีน่องของท่านอย่างเบามือ เน้นสัมผัสให้เกิดความอบอุ่นและความห่วงใยมากกว่าให้ร่างกายแก้ความเมื่อยล้า เพราะฉันไม่ได้เรียนมา จึงไม่รู้หรอกว่าต้องนวดอย่างไร “ย่าเจอปู่ตอนเรียนมหา’ลัยนี่แหละ เขาเป็นรุ่นพี่เอกเดียวกัน ย่าเรียนปีหนึ่ง ส่วนปู่เรียนปีสี่” ฉันยิ้มกับคำพูดของท่าน เพราะตำนานรักของท่านทั้งสองไม่ต่างจากฉันกับคุณยู “คุณย่าคงสวยมากแน่เลย” ฉันเอ่ยชม เห็นแม่กำลังเก็บไดร์เป่าผมและโต๊ะเครื่องแป้งให้เข้าที่เข้าทาง
続きを読む
บทที่ 8
ฉันรีดชุดนักศึกษา เสื้อช็อปตัวเก่งของเขาอย่างเบามือ ลูบตราสถาบัน นึกถึงเกียร์รุ่นที่เขาใส่ติดตัว ฉันก็มีเกียร์รุ่นเหมือนกันนะ เก็บไว้อย่างดี หวังว่าวันหนึ่งเราจะได้แลกเกียร์กัน ใช้เวลาค่อนข้างนานในการจัดการเสื้อผ้า ผ้าปูที่นอน และทำความสะอาดห้องทั้งหมด เหงื่อฉันไหลเต็มตัว เห็นคุณยูนั่งหลับอยู่ตรงโซฟา อยากเข้าไปหอมแก้มเขาสักฟอด แต่ตอนนี้ฉันตัวเหม็น จึงเลือกอาบน้ำทำความสะอาดตัวเองก่อน เดี๋ยวค่อยออกไปหอมเขาสักฟอด หลังจากหอมเขาสักฟอดสองฟอดคงได้ทำรักกันสักยกสองยก แค่คิดจิตใจฉันก็เริงร่า ฉันชอบอ้อมกอดและจูบของเขา ชอบจนไม่อยากให้เขาหยุด เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็รีบอาบน้ำให้หอม สระผมให้สะอาดและเป่าให้แห้ง สามสิบนาทีหลังจากนั้น ฉันก็เดินออกจากห้องนอนเขาตรงมายังโซฟาตัวเดิม “อ้าว! ตื่นแล้วเหรอ” จะแอบหอมแก้มซะหน่อย อดเลย ถึงจะมีอะไรกันมาหลายครั้ง แต่ฉันก็ไม่เคยกล้าเริ่มเลยสักครั้ง ความรู้สึกเจียมตัวและเขาเป็นคนที่อยู่สูงกว่าฉันถูกปลูกฝังมาตั้งแต่จำความได้ “มานั่งนี่สิ” “ค่ะ” ฉันนั่งลงข้างเขา มองหน้าจอแมคบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ย เห็นเว็บไซต์ขอ
続きを読む
บทที่ 9
เนิ่นนานกว่าจะออกจากห้องน้ำ ฉันใช้แมสก์กับแว่นกรองแสงปิดบังดวงตาแดงก่ำของตัวเอง หลังจากร้องไห้อยู่นาน ฉันตัดสินใจส่งข้อความไปหาเขา ห้องไลน์ส่วนตัว มะลิ : คุณยู มะลิไปหาที่คอนโดได้ไหมคะ OnlyYou : อืม ได้สิ มะลิ : คุณยูจะกินอะไรไหมคะ มะลิจะได้ทำไว้ให้ OnlyYou : ฉันมีกินเลี้ยงกับพี่ที่ฝึกงาน เธอกินก่อนเลย มะลิ : ได้ค่ะ อย่างน้อยเขาก็ให้ไปหา น้ำตาที่เสียไปไม่คุ้มค่าเลย ฉันคิดมากไปเอง คุณยูไม่มีใครหรอก ถ้ามีคนอื่น เขาจะให้ไปหาทำไมกัน แกแค่คิดมากไปเองมะลิสามเดือนต่อมา เรื่องราวระหว่างคุณยูกับพี่รินณียังกวนใจฉันไม่หาย และยังมีผู้หญิงอื่นเข้ามาอีก เมื่อฉันเห็นคนที่แท็กคุณยูมาทางไอจี เธอคนนั้นอยู่คนละสถาบันกับพวกเรา ‘น้ำปั่น’ ทำตัวเหมือนเพื่อน แต่ฉันมองออกว่ามันไม่ใช่ ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “เป็นอะไรมึง ไม่เข้าใจตรงไหน” เอยถามเมื่อเห็นฉันถอนหายใจ คงคิดว่าฉันถอนหายใจเรื่องบทเรียน “เปล่าเข้าใจ” เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ฉันพยายามอ่านหนังสือและทำงานส่งทุกงาน เข้าเรียนตลอดเพราะ
続きを読む
บทที่ 10
“แกแต่งหน้าแบบนี้แล้วโคตรน่ารัก ปากนิดจมูกหน่อย นมโคตรใหญ่ เสริมหรือแม่ให้มาวะ” เอยที่นั่งมองพรีนจัดการแต่งหน้าให้ฉันตั้งแต่เริ่มจนเสร็จเอ่ยทัก “แม่ให้มาสิ” ฉันค้อนเพื่อนตัวเอง ของแท้แม่ให้มาทั้งนั้นแหละ “เออดี หน้าตามัธยม แต่นมมหา’ลัยของจริง กูเนี่ยหน้าปีสี่แต่นมมอสี่” เอยยังบ่นไม่เลิก ฉันกับพรีนได้แต่ส่ายหน้า ทั้งสองใช้เวลาแต่งหน้ากันต่อ ส่วนฉันกำลังลังเลว่าจะส่งข้อความบอกคุณยูดีไหมนะ แต่ฉันก็เลือกไม่บอกดีกว่า รถแท็กซี่พาพวกเราทั้งสามคนมาถึงร้านในเวลาสามทุ่ม ฉันเพิ่งรู้ว่าเวลาเที่ยวมันดึกขนาดนี้ ถ้าฉันอยู่บ้านกับแม่ ฉันเข้านอนไปแล้ว สารินที่มาถึงก่อนกวักมือเรียกพวกฉันทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน ร้านที่สารินเลือกเป็นร้านอาหารกึ่งสถานที่เที่ยวซึ่งไม่ได้ตรวจบัตรประชาชน โต๊ะด้านหน้าของร้านทำให้เห็นผับฝั่งตรงข้ามที่แสงสีเสียงอลังการ “ผับนี้โคตรใหญ่ ข้างนอกยังขนาดนี้ ข้างในจะขนาดไหนวะเนี่ย” เอยพูดอย่างตื่นเต้น ฉันเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน แต่พยายามเก็บอาการไว้ ด้วยบุคลิกนิสัยของตัวเองไม่ใช่คนพูดเยอะ “รุ่นพี่คณะเรามาเที่ยว
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status